Het woord ‘klik’ komt mijn neus uit.
Ik heb altijd een hekel gehad aan trendwoorden die door jan en alleman gebruikt worden.

In de tijd van doei en doeg bleef ik halsstarrig dag zeggen.
Ook uitspraken als super, heftig, een stukje, weet je wel etc werden door mij principieel genegeerd.

In de date wereld is ‘klik’ een hoogfrequent woord.
‘je bent een stralende vrouw, maar een klik voel ik niet’
‘we hebben veel plezier via de mail, maar zal er een klik zijn als we elkaar uiteindelijk ontmoeten?’

Te veel daters verwachten een onmiddellijke ‘klik’. Ze gaan daarmee voorbij aan aspecten als rust, ruimte en tijd: belangrijk als je iemand leuk vindt en beter wilt leren kennen.
De meeste vrienden zijn langzaamaan echte vrienden geworden. Toch?

Terugblikkend kan ik me nu wel iets meer voorstellen bij het gruwelijke woordje klik.
Vele mannen ontmoet. Tot de laatste ontmoeting verwachtte ik – bewust onbekwaam – een 20 jarige jongeman. Iedere keer weer keek ik met enige verbijstering naar de oudere versie tegenover me, met ingetrokken buik en verdoezelend gekamde haren. Zoals de date meneren ook mij bekeken zullen hebben: het jeugdig overkomende ‘meisje’ is toch echt ouder dan 50.
Een gevoel van teleurstelling tijdens het eerste moment van de ontmoeting kan ‘desastreus’ zijn voor het verdere verloop van het daten.

Slechts 1 maal voelde ik direct iets wat als ‘klik’ bestempeld kan worden.
Hij, man van 56 – lang, slim en met gevoel voor humor, stapte ondanks hernia kwiek uit zijn auto, zwaaide een charmante zwarte jas over zijn schouder en liep mij op een zowel verlegen als dominante wijze tegemoet.

Ik dacht ‘ach’.

En vroeg of ik hem een arm mocht geven.

P.