Arie was een kat met een tijdbom in zich. Radicaal of fundamentalistisch was hij echter beslist niet. Integendeel, iedereen die aan de deur kwam, of het nou oude bekenden of meteropnemers betrof, allemaal werden ze onderworpen aan de aaibaarheidstest. Ging de bezoeker accuut door de knieën om Arie onder het slaken van kirrende kreetjes als achgossiewatisdattocheenlievekat eens lekker achter z’n oortje te kriebelen, dan wist ik dat het goed volk was. Mensen die kattenliefhebbers zijn kunnen namelijk per definitie niet slecht zijn, dat is algemeen bekend. Katten zijn dan ook de onbetwiste kroon op het werk van moeder natuur. Diezelfde moeder natuur heeft echter ook een minder glorieuze, ronduit wrede kant. In dit geval in de vorm van een kankergezwel in Arie’s oogje. Tik, tik, tik...boem.

Bijna ongemerkt (of wilde ik het niet zien?) werd Arie minder aktief en zwakker, op het laatst woog hij nog maar iets meer dan een schamele twee kilo. Toen de bom uiteindelijk in de meest letterlijke zin van het woord barstte, wist ik dat de dag die ik al maanden van tevoren vreesde was aangebroken. Verwoed werd geprobeerd de bron van pijn met z’n pootje weg te poetsen, maar in plaats van glanzend schoon als altijd raakte hij alleen maar besmeurd met bloed. In die onwaardige staat zat hij niet veel later stilletjes op de behandeltafel van de dierenarts. Diagnose: einde van de rit. Geen verrassing, doch niet minder onverteerbaar. Ik bleef aaien toen het slaapmiddel z’n werk al had gedaan en aan het zachte gespin (Arie bleef kat tot op het bittere eind) definitief een einde was gekomen. De weg terug naar huis, met een leeg reismandje, heb ik lopend in de regen afgelegd, waar een paar druppels meer of minder er schijnbaar niet toe doen.

Er wordt wel eens gezegd dat singles die een kat in huis nemen het vinden van een partner hebben opgegeven. Ik zie een vrouw echter geenszins als een surrogaat voor een kat. Als ik m’n vriendin aaide was er nooit sprake van jaloersheid geloof ik, de katten begonnen dan tenminste niet demonstratief hun nageltjes aan mijn dure bankstel te scherpen. Twee katten, één vriendin. Dat vind ik een mooie verhouding. Omgekeerd wordt me te ingewikkeld. Sinds kort heb ik tot mijn verdriet dus alleen nog maar één kat (en geen vriendin). Het mooiste zou zijn dat ik een kat vind die al een bazinnetje heeft die dan mijn vriendin wordt.

Deze blog (hetgeen ik eigenlijk nogal een raar woord vind, zeg het maar eens drie keer hardop) is vooral geschikt voor lezers met een kat op schoot, dat leest uiteindelijk toch het prettigst. De wereld zou er trouwens sowieso een stuk beter uitzien als meer mensen met een kat op schoot zaten, want dan hebben ze immers wel wat beters te doen dan elkaar de hersens inslaan, en wat is een mooiere les in nederigheid dan op straat op een wildvreemde kat aflopen en straal genegeerd worden? Een kat kun je immers niet bezitten, aanbidden des te meer. En welk kattenminnend mens is niet stiekem jaloers op de ongegeneerde manier waarop een kat zijn totale en absolute hedonisme tentoonspreidt?

Ik heb hier menig uur achter de PC doorgebracht met Arie op schoot. Hij zal ernstig gemist worden. Hij was een keurig opgevoede en oergezellige typische Felix-kat die blijkbaar zo blij was dat iemand hem uit het asiel had opgehaald dat hij bij thuiskomst accuut over de grond begon te rollen. Dat ene iets donkerdere oogje vond ik toen alleen nog maar aandoenlijk. Zijn geboortedatum heb ik nooit geweten, de datum dat ik hem moest laten gaan zal me niet gauw ontschieten. Arie, gozer, het waren mooie jaren. Slaap zacht.