Bij wijze van uitzondering dan maar een serieuze reactie, ontbloot van dichterlijke vrijheden, metaforen en kwinkslagen.

In je reactie schrijf je dat ik er veel ‘bij haal’. Dat is juist, maar past in de context van de vorm. We moeten niet vergeten dat blogs niet geschikt zijn voor een dialoog tussen 2 personen. Ze worden door een ieder gelezen en moeten ook iets vertellen waar een ieder wat aan heeft. Zo zie ik blogs en als er al een discussie ontstaat moet die wel 'verteerbaar' zijn voor andere lezers. Dat er een onderhoudende onderlaag in zit, lijkt mij daarbij juist de bedoeling.

Voorts stel je dat het niet duidelijk voor je is of je nu met de Paus of met Spencer een date-verzoek hebt. (“Ging de paus nou op mijn date verzoek in?”). Neem het me niet kwalijk, maar dit begrijp ik echt niet. Het moet toch zonneklaar zijn dat je niet met de Paus spreekt en dat het ondenkbaar is dat je daarmee een hier op M4M een afspraak zit te maken? De dik erop liggende logica sluit toch iedere andere optie uit?

De kwinkslagen zijn geen knipogen naar jouw sec, zoals jij dat kennelijk voelt, maar zijn dichterlijke vrijheden. Ik verbaas me erover dat jij je dit soort dingen zo persoonlijk aantrekt. Ik ken je niet, ik heb helemaal geen meningsverschil met je en inderdaad, ik weet nauwelijks waar je aversie over gaat.
Dat neemt niet weg dat ik het graag van je hoor. Maar mijn blog in eerste aanzet was onpersoonlijk, algemeen.

Kortom zoals jij dingen opvat, of leest, zijn ze geheel niet bedoeld. Jij leest een knipoog naar jou, maar dat staat er niet. Ik vind wel dat ik aan moet geven wat mijn intentie is, als dat voor iemand niet duidelijk is. Dat heb ik in mijn tweede blog gedaan.

Waar het nu echt over gaat, weet ik ook maar half. Ik heb in ieder geval wel duidelijk –en serieus- aangegeven wat ik in mijn eerste blog (het geloof ik zal haar vinden) heb bedoeld:
“Mijn opsomming was overduidelijk en onmiskenbaar willekeurig en een karikatuur, teneinde de vraagsteller in te laten zien dat bijvoorbeeld rode haren nooit een afwijzingsgrond voor een nadere kennismaking zou mogen zijn en dat indien dit toch onoverkomelijk bezwarend is, daaraan in een goede relatie gewerkt kan/moet worden. Een klodder verf in casu.
Dat was de boodschap”.
Ik beb het nota bene nog cursief en vet afgedrukt.

Je vindt dat de vorm –reactie van de Paus- inconsequent is. Ik vind het juist consequent. De eerste blog was immers een gesprek met de Paus en daarop reageerde jij. Ik vind het dan juist consequent als dezelfde Paus reageert. Maar ook hier geldt het element van de ‘amusementswaarde’ en de boodschap. Je kijkt daar niet doorheen, terwijl het toch mijns inziens zo duidelijk is.

Het is mij duidelijk dat mensen andere dingen kunnen lezen dan de schrijver bedoelt. Maar als dat dan verduidelijkt wordt, zoals ik heb gedaan, en dan nog blijf je nog steeds andere dingen lezen, dan weet ik ook niet meer. Meer dan mijn intentie aangeven kan ik niet.

Ook is mij duidelijk dat jij je constant aangesproken voelt. Beste Possess, zo zie ik dat helemaal niet. Natuurlijk was mijn “antwoord van het Vaticaan” aan jouw gericht, maar wij hebben toch geen conflict? Althans, ik zou niet weten waarover.
Je gebruikt ook termen als “uitpraten”, een begrip dat ik al snel plaats bij mensen die –zacht gesteld- een stevig meningsverschil hebben. Ik ben mij daarvan niet bewust, al weet ik dat je je ergens behoorlijk over opwindt. Maar waarover precies, weet ik nog steeds niet. In ieder geval heb ik met mijn Dom Benedictine de sfeer willen aangeven zoals ik onze date zie: gezellig en met de optie om teut te worden.

Hoe dan ook, ik zou het fijn vinden als je nu aangeeft wat je nu zo vreselijk steekt in mijn eerste blog. Je angst dat we elkander zullen vernederen of kwetsen is, wat mij betreft, volkomen ondenkbaar maar voor mij ook onbegrijpelijk. Ik zal dat nooit doen, waarom zou ik en waarom denk je dat? Ik vind dat je je onnodig zaken persoonlijk aantrekt.
Je kunt me ook een persoonlijk bericht sturen op spencer2. Dan kletsen we even verder.

Met vriendelijke groet

Spencer