Hij was er van overtuigd dat het met Lucie niet meer goed zou komen. Hij had een vriend over het verloop van de avond verteld, en die had lachend uitgeroepen: "wat een rampzalige date! Hebben jullie niet eens gezoend!" 't Was nu al drie dagen na hun date, en nog altijd had ze niks van zich laten horen.

Voor Leo was dat een duidelijk signaal: ze slaagde er niet in om het drempeltje over te komen om hem te benaderen. Drempeltje? Ja, blijkbaar lag dat er nu, terwijl ze vooraf van die drempels niks hadden ervaren. Er gingen zomaar enkele mails per dag over en weer, zonder dat er iets van drempel aanwezig leek. En nu? Geen woord.
Hij zelf vond het ook moeilijk om iets te laten horen, was onzeker door haar stilte en door zijn eigen optreden tijdens hun ontmoeting. Onzeker ook door de scherpe toon in de verwijten van Lotte. Ze had lang niet op alle punten gelijk en dat kon hij uitleggen, maar zou Lucie dat ook zien? Als wij elkaar nu op een feestje zouden tegenkomen, zouden we allebei de ogen neerslaan en de ander niet durven aankijken, dacht hij. In elk geval durf ik haar niet meer aan te kijken. Hoe is het mogelijk: de ontmoeting heeft de hoop op een romantisch vervolg weggenomen, en daarmee ook de kracht om elkaar op te zoeken via mails of anderszins.

Naar mate de date langer geleden was, begon hij dat steeds vervelender te vinden. Natuurlijk, het kan gebeuren dat een date tegenvalt en normaal gesproken houdt het dan op. Bij een gewone date is dat te accepteren. Maar deze date was niet gewoon, en ook niet gewoon mislukt. Leo was bang dat Lucie hun ontmoeting ging zien als een miniatuurtje van hoe hun relatie zou zijn, maar dan constant. Dan had zij een onjuist beeld van hem.

Leo had zelf weleens met een ex meegemaakt dat ze elkaar weer zagen. En in de korte duur van het gesprek doorliepen ze alle fases uit de relatie: van de klik, tot de afstand, tot de verwijten en het onvermogen om daarmee om te gaan. En toen ze uit elkaar gingen klopte het helemaal: ze gingen niet voor niets uit elkaar. Leo had weleens gedacht dat je zo'n patroon ook in de eerste ontmoeting zou moeten kunnen herkennen. Dat iemand die ongeïnteresseerd was in de ander, dat al in de eerste date zou laten blijken. Alleen dan wist je nog niet dat juist die signalen zo betekenisvol waren. Aan die theorie had hij voor zichzelf de conclusie verbonden dat hij dus een vergrootglas moest leggen over alle elementen van zo'n eerste ontmoeting om een voorspelling te kunnen doen over de kansen van een relatie. En nu was hij bang dat zij dat ook zou gaan doen.

En dus greep hij in. Hij stuurde haar een mail.

Lieve Lucie, We hebben elkaar tijdens onze date nog niet leren kennen. Nog steeds heb ik wel de behoefte om de persoon te leren kennen achter de mails die me zoveel plezier deden. Ik zou het fijn vinden om dat alsnog te doen. Ik wil jou graag weer ontmoeten, en dan beloof ik: geen gedoe. Liefs, Leo

Hij aarzelde niet. Dit was goed. Zo moest het gaan, vond hij. Gewoon een nieuwe date en dan kijken of ze elkaar dan wel echt zouden ontmoeten. Zou zij dat nog durven, na een nacht met Lot te hebben gepraat?


En zo blijft de vraag: wordt vervolgd?