Op de lagere school, ik was ongeveer 10, was ik op een jongen uit de klas. Maandagavond na volksdansen fietsten mijn vriendinnetje en ik wel eens om en stopten we voor zijn huis. De gordijnen waren dan al dicht. Soms hing hij boven uit het raam en dan kletsten we. De eerste keer keek z’n moeder door een spleet in het gordijn naar buiten. ‘Wat staat daar buiten nou zo lang te kwekken en met wie?’ zal ze zich afgevraagd hebben. De tweede keer keek ze weer, samen met zijn grote zus. Gniffelend: ‘Kijk daar heb je ze weer!’ Spannend!!

Voor zijn verjaardag had ik van zanddeeg een koek gebakken in de vorm van een hart. Met rozijnen had ik er een pijl op gemaakt. Ik weet niet of onze initialen er ook op stonden. Ik geloof dat ik die er toch maar weer afgepulkt had. In de klas gaf ik het aan hem, ingepakt in zo’n velletje uit een groot kladblok, met veel plakband eromheen. Hij pakte het niet uit… De volgende dag op school vroeg ik hoe hij het vond, want hij gaf geen sjoege… ‘Je was het zout vergeten,’ zei hij.

Ik probeer naar boven te halen wat er toen door mij heen ging. Als iemand nou vraagt: ‘Hoe duidelijk wil je het hebben…?’ Dit was duidelijk en... ik was ook meteen genezen. Het zout vergeten.. puh. In de pauze huppelde ik alweer vrolijk met mijn vriendinnetje over het schoolplein. Gewoon onbezorgd.

Er kan van alles gebeuren in een leven, waardoor het rotsvaste vertrouwen dat het allemaal wel goed komt met de liefde niet meer zo vanzelfsprekend is. Kwetsende opmerkingen, nare ervaringen, ruzie, verraad, verzin het. Lastig hoor, om dat bij een nieuwe ‘zoektocht’ steeds van je af te schudden en iets van de oorspronkelijke onbevangenheid te hervinden… Daar waar het alleen nog maar gaat om dat zachte velletje, die leuke ogen, die lichte kuiltjes in de wangen en dat charmante verlegen trekje van zijn schouders, als je, zachtjes gepusht door je vriendinnetje, hem loopt te ‘verleiden’ op het schoolplein.