De titel had ik al voor de bestseller die we, mijn eveneens gescheiden vriendin en ik, gingen schrijven over de crisissituatie waar wij ons in bevinden.
En door die bestseller hadden we dan meteen die rijke man niet meer nodig. Zo hadden we het bedacht maar voorlopig staat er nog geen letter op papier want ja, druk hè met die crisis dus…
Ik zal eerst de smeuïge details even uit de doeken doen waardoor deze persoonlijk crisissituatie is ontstaan, want dat het hier niet alleen een banaal gebrek aan liquide middelen betreft moge duidelijk zijn.
Een huwelijk dat strandt, een scheiding die vervolgens al 2 jaar duurt, een nieuwe relatie wat het toch ook niet ging worden, aantal verwaarloosde gezondheidsproblemen, de zorg voor 3 kinderen, een grote zoektocht naar wie ik ben en dus ook rondkomen met veel minder geld; soms is het niet meer te overzien.
Hoe voelt dat nou eigenlijk om je al een paar jaar in een crisissituatie te bevinden vragen gelukkig mensen met een normaal leven zich misschien af. Op mijn beurt vraag ik me dan ten eerste weer heel erg af of die mensen wel bestaan en als ze bestaan hoe saai een dergelijk leven dan wel niet is.
Want leven in crisisachtige omstandigheden is beslist niet saai. Sterker nog; je hebt heel erg het gevoel dat je leeft. En dat je misschien ook stiekem wel veel gelukkiger bent dan voor de crisis. Ja, het lijkt een beetje vloeken in kerk toch? Zeggen dat je gelukkiger bent in een crisissituatie dan in een ogenschijnlijk vlekkeloos verlopend leven.
Wat is er dan zo fijn aan dit alles? Hieronder volgt een volstrekt willekeurige opsomming van de voordelen van mijn crisis.
Dwars liggen in een twee persoonsbed en alle boeken lekker laten liggen op de andere helft en dan ook nog kunnen slapen zonder wakker te liggen van het gesnurk van die persoon die daar eerst lag, alle films die je wilt zien in het filmhuis ook gaan zien met allemaal leuke mensen die daar ook van houden, blij zijn met 100 euro van je oma van 92 om iets leuks van te doen en het vervolgens wel drie keer uitgeven, je kinderen op jouw manier opvoeden zonder commentaar van een derde aan de zijlijn, je kinderen heel erg missen en dan dus elke keer weer heel erg blij zijn om ze weer te zien, je oude hobby’s weer oppakken dus nu een huis vol zelfgemaakte schilderijen(is ook nog goedkoper dan kunst kopen), soms de boeken even van de andere helft halen voor iemand die dan ook weer snurkt en dan blij zijn dat je de nacht daarna weer rustig slaapt, ontdekken dat je je weer twintig kunt voelen maar dan met twintig jaar levenservaring erbij, nachten heerlijk dansen met vriendinnen en dan weer een tijd blij zijn dat je dat maar zo nu en dan hoeft te doen omdat je er toch wel een beetje moe van wordt, alles zelf kunnen bepalen; wat je eet; wat je doet; waar je naar toe gaat; wie je ziet, heel veel nieuwe mensen leren kennen die ook in een crisis zitten en dus helemaal snappen hoe dat is, en ontdekken dat dat veel fijnere mensen zijn dan die van dat gelukkige vlekkeloze leven, blij zijn met 1 vakantie per jaar dat wordt dan ineens een bijzondere reis namelijk, de lidl, aldi en andere goedkope supermarkten ineens als een uitdaging zien en dan weer heel erg genieten van de Albert Heyn(dan bezuinigen we maar op iets anders dan boodschappen redeneer je dan even), heel erg veel verstand krijgen van allerlei zaken waar je nooit interesse voor had variërend van hypotheken via schroevendraaiers en mediators tot verwarmingsketels en 1 ouderbelastingvoordelen en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat is nou de moraal van het verhaal? Die is heel spiritueel, ook daar heb ik tegenwoordig verstand van namelijk; dat crisis groei is. Crisis biedt de mogelijkheid om dichterbij jezelf te komen. Te ontdekken wie je bent, waar je vandaan komt en heen wilt. Klinkt erg zweverig, ik weet het, behalve voor mensen in een crisissituatie. Die weten dat het niet anders kan. Voor al die andere mensen is het dus hopen op een crisis.
Want crisis is groeien. Klinkt simpel maar dat is het niet.
Groeien dat gaat namelijk niet vanzelf, daar heb je veel boeken, wijze mensen, workshops, coaches, spirituele leiders, meditatiekussens en retraites voor nodig.
En weet je wat daar nou weer het probleem van is? Dat kost allemaal geld. Heel veel geld. Uiteindelijk blijkt het dus toch wel om liquide middelen te gaan.
Dus de cirkel is weer rond. Dat boek moet toch geschreven als die rijke man niet vanzelf op mijn pad komt. En spiritueel is nou juist weer; loslaten en niet op die man gaan wachten.
Zucht……
En door die bestseller hadden we dan meteen die rijke man niet meer nodig. Zo hadden we het bedacht maar voorlopig staat er nog geen letter op papier want ja, druk hè met die crisis dus…
Ik zal eerst de smeuïge details even uit de doeken doen waardoor deze persoonlijk crisissituatie is ontstaan, want dat het hier niet alleen een banaal gebrek aan liquide middelen betreft moge duidelijk zijn.
Een huwelijk dat strandt, een scheiding die vervolgens al 2 jaar duurt, een nieuwe relatie wat het toch ook niet ging worden, aantal verwaarloosde gezondheidsproblemen, de zorg voor 3 kinderen, een grote zoektocht naar wie ik ben en dus ook rondkomen met veel minder geld; soms is het niet meer te overzien.
Hoe voelt dat nou eigenlijk om je al een paar jaar in een crisissituatie te bevinden vragen gelukkig mensen met een normaal leven zich misschien af. Op mijn beurt vraag ik me dan ten eerste weer heel erg af of die mensen wel bestaan en als ze bestaan hoe saai een dergelijk leven dan wel niet is.
Want leven in crisisachtige omstandigheden is beslist niet saai. Sterker nog; je hebt heel erg het gevoel dat je leeft. En dat je misschien ook stiekem wel veel gelukkiger bent dan voor de crisis. Ja, het lijkt een beetje vloeken in kerk toch? Zeggen dat je gelukkiger bent in een crisissituatie dan in een ogenschijnlijk vlekkeloos verlopend leven.
Wat is er dan zo fijn aan dit alles? Hieronder volgt een volstrekt willekeurige opsomming van de voordelen van mijn crisis.
Dwars liggen in een twee persoonsbed en alle boeken lekker laten liggen op de andere helft en dan ook nog kunnen slapen zonder wakker te liggen van het gesnurk van die persoon die daar eerst lag, alle films die je wilt zien in het filmhuis ook gaan zien met allemaal leuke mensen die daar ook van houden, blij zijn met 100 euro van je oma van 92 om iets leuks van te doen en het vervolgens wel drie keer uitgeven, je kinderen op jouw manier opvoeden zonder commentaar van een derde aan de zijlijn, je kinderen heel erg missen en dan dus elke keer weer heel erg blij zijn om ze weer te zien, je oude hobby’s weer oppakken dus nu een huis vol zelfgemaakte schilderijen(is ook nog goedkoper dan kunst kopen), soms de boeken even van de andere helft halen voor iemand die dan ook weer snurkt en dan blij zijn dat je de nacht daarna weer rustig slaapt, ontdekken dat je je weer twintig kunt voelen maar dan met twintig jaar levenservaring erbij, nachten heerlijk dansen met vriendinnen en dan weer een tijd blij zijn dat je dat maar zo nu en dan hoeft te doen omdat je er toch wel een beetje moe van wordt, alles zelf kunnen bepalen; wat je eet; wat je doet; waar je naar toe gaat; wie je ziet, heel veel nieuwe mensen leren kennen die ook in een crisis zitten en dus helemaal snappen hoe dat is, en ontdekken dat dat veel fijnere mensen zijn dan die van dat gelukkige vlekkeloze leven, blij zijn met 1 vakantie per jaar dat wordt dan ineens een bijzondere reis namelijk, de lidl, aldi en andere goedkope supermarkten ineens als een uitdaging zien en dan weer heel erg genieten van de Albert Heyn(dan bezuinigen we maar op iets anders dan boodschappen redeneer je dan even), heel erg veel verstand krijgen van allerlei zaken waar je nooit interesse voor had variërend van hypotheken via schroevendraaiers en mediators tot verwarmingsketels en 1 ouderbelastingvoordelen en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat is nou de moraal van het verhaal? Die is heel spiritueel, ook daar heb ik tegenwoordig verstand van namelijk; dat crisis groei is. Crisis biedt de mogelijkheid om dichterbij jezelf te komen. Te ontdekken wie je bent, waar je vandaan komt en heen wilt. Klinkt erg zweverig, ik weet het, behalve voor mensen in een crisissituatie. Die weten dat het niet anders kan. Voor al die andere mensen is het dus hopen op een crisis.
Want crisis is groeien. Klinkt simpel maar dat is het niet.
Groeien dat gaat namelijk niet vanzelf, daar heb je veel boeken, wijze mensen, workshops, coaches, spirituele leiders, meditatiekussens en retraites voor nodig.
En weet je wat daar nou weer het probleem van is? Dat kost allemaal geld. Heel veel geld. Uiteindelijk blijkt het dus toch wel om liquide middelen te gaan.
Dus de cirkel is weer rond. Dat boek moet toch geschreven als die rijke man niet vanzelf op mijn pad komt. En spiritueel is nou juist weer; loslaten en niet op die man gaan wachten.
Zucht……
