Ik hou ongelofelijk van mijn leven. Heb hartstikke veel plezier. Het zit in me, ik maak ‘t, ik heb verhalen. Ik geniet.
Een paar weken geleden:
Tijdens dat waanzinnige weer, die harde wind de enorme buien, was ik op Terschelling. Er middenin. Op de één of andere manier was ik net voor iedere bui ergens binnen. Gaf een “YES” gevoel! Me against the wind. Het eiland, maar vooral het strand was een waanzinnige plek om te zijn. De buien verzamelden zich er net boven en zwollen aan tot ongekende sterkte. Ik voelde me nietig en dankbaar en stoer. De wind blies me net niet omver.
Verleden week:
Repeteren met 3, voor mij, wildvreemde muzikanten. Dat het super ging. Die eerste keer meteen al. Nog niet op concertsterkte, maar wel heel veelbelovend. Ik was in mijn element en voelde me gelukkig. Blij en trots op mijn lijf, dat het dat toch maar kan. Benieuwd naar de weken die komen gaan en de repetities die we hebben gepland. Vol adrenaline toen ik thuiskwam. Ik kon niet meer ophouden met zingen.
Gisteren:
Een vriendin van mij vierde haar verjaardag. Geregeld door andere vriendinnen. Superdag. Echte meidendag. Veel besproken. Genoten, gelachen, volgeschoten en mijn hart opengezet. Bijzonder.
Maar ook:
Tijdens de vakantie ging het met iemand in mijn familie niet zo goed. Ik was erbij. Van een grote sterke vrouw verwerd ze tot een onzekere, krachteloze vrouw. Die niet meer wist hoe ze overeind moest blijven, haar boterhammen moest snijden of welke pillen ze moest nemen. Mijn hart brak een beetje.
Ik ben nu in de leeftijd dat dat meer schering dan inslag zal gaan zijn. Dat kwam hard aan.
Na de vakantie weer aan het werk gaan in een baan die door mijn leidinggevende zolangzamerhand ongelofelijk “K” is. Waar ik me niet serieus genomen voel, niet in mijn volle potentieel tot wasdom kan komen…Had gehoopt dat het beter zou gaan na mijn vakantie.
Al deze dingen zitten in mij. Als ik ’s avonds thuiskom, alleen, blijven ze daar ook zitten. Ik kan ze niet delen. ‘Tuurlijk wel met vriendinnen, maar niet met een man.
MIJN man. Die met me meegeniet, meevoelt, op me wacht als ik thuiskom. Die me raad geeft. Die kan relativeren en me kan helpen bij een moeilijke keuze. Die heb ik niet…DAT mis ik soms best wel.
Een paar weken geleden:
Tijdens dat waanzinnige weer, die harde wind de enorme buien, was ik op Terschelling. Er middenin. Op de één of andere manier was ik net voor iedere bui ergens binnen. Gaf een “YES” gevoel! Me against the wind. Het eiland, maar vooral het strand was een waanzinnige plek om te zijn. De buien verzamelden zich er net boven en zwollen aan tot ongekende sterkte. Ik voelde me nietig en dankbaar en stoer. De wind blies me net niet omver.
Verleden week:
Repeteren met 3, voor mij, wildvreemde muzikanten. Dat het super ging. Die eerste keer meteen al. Nog niet op concertsterkte, maar wel heel veelbelovend. Ik was in mijn element en voelde me gelukkig. Blij en trots op mijn lijf, dat het dat toch maar kan. Benieuwd naar de weken die komen gaan en de repetities die we hebben gepland. Vol adrenaline toen ik thuiskwam. Ik kon niet meer ophouden met zingen.
Gisteren:
Een vriendin van mij vierde haar verjaardag. Geregeld door andere vriendinnen. Superdag. Echte meidendag. Veel besproken. Genoten, gelachen, volgeschoten en mijn hart opengezet. Bijzonder.
Maar ook:
Tijdens de vakantie ging het met iemand in mijn familie niet zo goed. Ik was erbij. Van een grote sterke vrouw verwerd ze tot een onzekere, krachteloze vrouw. Die niet meer wist hoe ze overeind moest blijven, haar boterhammen moest snijden of welke pillen ze moest nemen. Mijn hart brak een beetje.
Ik ben nu in de leeftijd dat dat meer schering dan inslag zal gaan zijn. Dat kwam hard aan.
Na de vakantie weer aan het werk gaan in een baan die door mijn leidinggevende zolangzamerhand ongelofelijk “K” is. Waar ik me niet serieus genomen voel, niet in mijn volle potentieel tot wasdom kan komen…Had gehoopt dat het beter zou gaan na mijn vakantie.
Al deze dingen zitten in mij. Als ik ’s avonds thuiskom, alleen, blijven ze daar ook zitten. Ik kan ze niet delen. ‘Tuurlijk wel met vriendinnen, maar niet met een man.
MIJN man. Die met me meegeniet, meevoelt, op me wacht als ik thuiskom. Die me raad geeft. Die kan relativeren en me kan helpen bij een moeilijke keuze. Die heb ik niet…DAT mis ik soms best wel.
