De vrouw van een vriend van mij denkt dat ze een goed huwelijk heeft.
Ze heeft geen baan buitenshuis, maar houdt zich wel veel bezig met vrijwilligerswerk en daarnaast heeft ze veel en goed contact met haar familie, ook heeft ze nogal wat vriendinnen, waar ze allemaal leuke dingen mee doet.
Ze houdt van haar man, zegt ze, ze gaat regelmatig met hem op vakantie, dan hebben ze het leuk. Hij heeft een goedlopend bedrijf, hij doet bijna nooit moeilijk over geld.
Gesprekken heeft ze niet zo veel met hem, ze vertelt af en toe wat over haar vriendinnen, maar over zijn werk hebben ze het eigenlijk nooit, dat interesseert haar niet.
Ze hebben gescheiden slaapkamers, dat is in goed overleg gegaan, hij kijkt naar heel andere programma's op de tv dan zij, houdt van andere muziek, wil veel later gaan slapen en daarvoor vaak nog achter de pc.
Ze vindt het prettig zo, ze heeft een goed leven en ook nog goed contact met de kinderen, die al het huis uit zijn.
Jaren geleden dacht ze vaak dat haar man vreemd ging, hij was dan regelmatig in het buitenland, ze had geen enkel bewijs dat het ook zo was, maar ze leek het te voelen, ze kon niet uitleggen waardoor het kwam.
Nu is dat gevoel stukken minder, maar heel soms steekt het weer eens de kop op.
Vroeger vroeg ze haar man wel honderd keer of hij vreemd ging, hij ontkende, daar hoefde ze zich echt geen zorgen om te maken.
Nu vraagt ze het nog maar heel weinig, meer uit gewoonte, ze vertrouwt hem nu wel, ze zijn al zo lang bij elkaar en als je ziet hoe leuk ze het hebben en hadden op vakantie gelooft ze zelf ook niet dat de aandacht van haar man wel eens naar andere vrouwen uit zou gaan.
Ze is tevreden, er zullen niet zo veel mensen zijn met zo'n huwelijk.
Haar man, die vriend van mij dus, vindt dat hij geen goed huwelijk heeft, hij baalt ervan dat hij nooit een goed gesprek met z'n vrouw kan voeren, hij moet alleen die flauwekul verhalen van haar aanhoren, dat geleuter over die simpele vriendinnen van haar en met haar familie (allemaal autisten) hoef je al helemaal niet bij hem aan te komen.
Hij is blij met de gescheiden slaapkamers, want van enige intimiteit is al lang geen sprake meer, dat verdween geleidelijk aan toen de kinderen klein waren, het samen praten, lachen, elkaar deelgenoot maken van elkaars leven, knuffen, vrijen, alles wat onder intimiteit wordt verstaan bladderde af.
Hij kon daar maar moeilijk mee omgaan, nam haar vaker mee op vakantie, dan werd ze weer een beetje de vrouw waar hij verliefd op was geworden, maar weer thuis verviel ze in no time in het gedrag, waar hij steeds meer aan wende.
Zij kwam met het voorstel van de aparte slaapkamers, hij vond het goed, beter dan 'Ga jij maar op je eigen kant liggen, of dat geplak is niks of ik heb hoofdpijn of iets anders waarmee ze hem afwees'.
Op zakenreis in Duitsland ging hij voor de eerste keer vreemd, een vrouw was lief voor hem, hij nam haar mee naar zijn hotel, ze hadden de hele nacht liggen praten, het voelde zo goed, sex was niet eens bij hem opgekomen.
Later kwam het nog wel eens voor, dat vreemdgaan, niet zo vaak als hij zou willen, er mocht immers niemand achter komen, want dan was zijn huwelijk over en dat wilde hij z'n kinderen niet aandoen, hij was zelf kind van gescheiden ouders en had dat verschrikkelijk gevonden, papa met een nieuwe tante , die hem hoe graag ze ook anders wilde en daarvoor haar best deed toch liet voelen dat haar eigen zoon nr.1 was.
Ook had hij enige tijd een relatie, zijn grote liefde, zegt ie, bij haar vond hij alles wat hij in een vrouw zocht, was voor haar bijna z'n huwelijk uitgestapt, maar zij verbrak de relatie.
Hij viel kilo's af, werd depressief en het heeft lang geduurd voordat hij weer wat overeind was gekrabbeld.
Nu staat hij al enkele jaren ingeschreven op een dating-site, als gehuwde man, die een vrouw zoekt voor al datgene wat hij bij zijn eigen vrouw tekort komt.
Reacties krijgt hij nauwelijks, het gaat niet echt goed met hem, doordat het nog steeds zo is dat zijn vrouw wat gezelliger wordt tijdens de vakantie leven ze van vakantie naar vakantie, daarnaast is er nog weinig wat hen bindt.
Hij ziet op tegen alle sores die een scheiding met zich meebrengt, hij weet wel zeker dat zij het hem heel moeilijk zal gaan maken en weet niet of hij dat wel aankan.
Misschien wel op het moment dat ik een vrouw naast me heb, oppert hij, maar die zal ik niet meer vinden.
Op mijn suggestie eerst te scheiden, dat hij daarna als alleenstaande genoeg kansen heeft op een nieuwe relatie, geeft hij aan dat hij daar niet meer in gelooft, zeker gezien zijn leeftijd.
Hij is 55.
Op mijn vraag of het niet beter is open kaart te spelen met zijn vrouw geeft hij aan, dat zij het nooit zal begrijpen, als zij nu zal horen hoe hij over hun huwelijk denkt en het vreemdgaan van hem zal haar wereld instorten.
Hij kan en wil haar dat niet aandoen, hij voorziet dat ze erg ongelukkig zal zijn, het is niet zo dat hij helemaal geen gevoelens voor haar heeft, hij respecteert haar als de moeder van zijn kinderen.
Ik vraag hem of het niet beter was geweest als hij destijds, jaren geleden, haar van zijn vreemdgaan had verteld, hun leven is nu eigenlijk een grote leugen.
Hij had dan uiteraard de consequenties te aanvaarden, misschien was ze bij hem gebleven, misschien ook niet, maar er was openheid geweest en vanuit die situatie hadden zich voor beiden nieuwe mogelijkheden kunnen aandienen.
Hij is het er niet mee eens, eerlijkheid kan mooi zijn, maar soms is verzwijgen de beste optie is zijn mening.
Ze heeft geen baan buitenshuis, maar houdt zich wel veel bezig met vrijwilligerswerk en daarnaast heeft ze veel en goed contact met haar familie, ook heeft ze nogal wat vriendinnen, waar ze allemaal leuke dingen mee doet.
Ze houdt van haar man, zegt ze, ze gaat regelmatig met hem op vakantie, dan hebben ze het leuk. Hij heeft een goedlopend bedrijf, hij doet bijna nooit moeilijk over geld.
Gesprekken heeft ze niet zo veel met hem, ze vertelt af en toe wat over haar vriendinnen, maar over zijn werk hebben ze het eigenlijk nooit, dat interesseert haar niet.
Ze hebben gescheiden slaapkamers, dat is in goed overleg gegaan, hij kijkt naar heel andere programma's op de tv dan zij, houdt van andere muziek, wil veel later gaan slapen en daarvoor vaak nog achter de pc.
Ze vindt het prettig zo, ze heeft een goed leven en ook nog goed contact met de kinderen, die al het huis uit zijn.
Jaren geleden dacht ze vaak dat haar man vreemd ging, hij was dan regelmatig in het buitenland, ze had geen enkel bewijs dat het ook zo was, maar ze leek het te voelen, ze kon niet uitleggen waardoor het kwam.
Nu is dat gevoel stukken minder, maar heel soms steekt het weer eens de kop op.
Vroeger vroeg ze haar man wel honderd keer of hij vreemd ging, hij ontkende, daar hoefde ze zich echt geen zorgen om te maken.
Nu vraagt ze het nog maar heel weinig, meer uit gewoonte, ze vertrouwt hem nu wel, ze zijn al zo lang bij elkaar en als je ziet hoe leuk ze het hebben en hadden op vakantie gelooft ze zelf ook niet dat de aandacht van haar man wel eens naar andere vrouwen uit zou gaan.
Ze is tevreden, er zullen niet zo veel mensen zijn met zo'n huwelijk.
Haar man, die vriend van mij dus, vindt dat hij geen goed huwelijk heeft, hij baalt ervan dat hij nooit een goed gesprek met z'n vrouw kan voeren, hij moet alleen die flauwekul verhalen van haar aanhoren, dat geleuter over die simpele vriendinnen van haar en met haar familie (allemaal autisten) hoef je al helemaal niet bij hem aan te komen.
Hij is blij met de gescheiden slaapkamers, want van enige intimiteit is al lang geen sprake meer, dat verdween geleidelijk aan toen de kinderen klein waren, het samen praten, lachen, elkaar deelgenoot maken van elkaars leven, knuffen, vrijen, alles wat onder intimiteit wordt verstaan bladderde af.
Hij kon daar maar moeilijk mee omgaan, nam haar vaker mee op vakantie, dan werd ze weer een beetje de vrouw waar hij verliefd op was geworden, maar weer thuis verviel ze in no time in het gedrag, waar hij steeds meer aan wende.
Zij kwam met het voorstel van de aparte slaapkamers, hij vond het goed, beter dan 'Ga jij maar op je eigen kant liggen, of dat geplak is niks of ik heb hoofdpijn of iets anders waarmee ze hem afwees'.
Op zakenreis in Duitsland ging hij voor de eerste keer vreemd, een vrouw was lief voor hem, hij nam haar mee naar zijn hotel, ze hadden de hele nacht liggen praten, het voelde zo goed, sex was niet eens bij hem opgekomen.
Later kwam het nog wel eens voor, dat vreemdgaan, niet zo vaak als hij zou willen, er mocht immers niemand achter komen, want dan was zijn huwelijk over en dat wilde hij z'n kinderen niet aandoen, hij was zelf kind van gescheiden ouders en had dat verschrikkelijk gevonden, papa met een nieuwe tante , die hem hoe graag ze ook anders wilde en daarvoor haar best deed toch liet voelen dat haar eigen zoon nr.1 was.
Ook had hij enige tijd een relatie, zijn grote liefde, zegt ie, bij haar vond hij alles wat hij in een vrouw zocht, was voor haar bijna z'n huwelijk uitgestapt, maar zij verbrak de relatie.
Hij viel kilo's af, werd depressief en het heeft lang geduurd voordat hij weer wat overeind was gekrabbeld.
Nu staat hij al enkele jaren ingeschreven op een dating-site, als gehuwde man, die een vrouw zoekt voor al datgene wat hij bij zijn eigen vrouw tekort komt.
Reacties krijgt hij nauwelijks, het gaat niet echt goed met hem, doordat het nog steeds zo is dat zijn vrouw wat gezelliger wordt tijdens de vakantie leven ze van vakantie naar vakantie, daarnaast is er nog weinig wat hen bindt.
Hij ziet op tegen alle sores die een scheiding met zich meebrengt, hij weet wel zeker dat zij het hem heel moeilijk zal gaan maken en weet niet of hij dat wel aankan.
Misschien wel op het moment dat ik een vrouw naast me heb, oppert hij, maar die zal ik niet meer vinden.
Op mijn suggestie eerst te scheiden, dat hij daarna als alleenstaande genoeg kansen heeft op een nieuwe relatie, geeft hij aan dat hij daar niet meer in gelooft, zeker gezien zijn leeftijd.
Hij is 55.
Op mijn vraag of het niet beter is open kaart te spelen met zijn vrouw geeft hij aan, dat zij het nooit zal begrijpen, als zij nu zal horen hoe hij over hun huwelijk denkt en het vreemdgaan van hem zal haar wereld instorten.
Hij kan en wil haar dat niet aandoen, hij voorziet dat ze erg ongelukkig zal zijn, het is niet zo dat hij helemaal geen gevoelens voor haar heeft, hij respecteert haar als de moeder van zijn kinderen.
Ik vraag hem of het niet beter was geweest als hij destijds, jaren geleden, haar van zijn vreemdgaan had verteld, hun leven is nu eigenlijk een grote leugen.
Hij had dan uiteraard de consequenties te aanvaarden, misschien was ze bij hem gebleven, misschien ook niet, maar er was openheid geweest en vanuit die situatie hadden zich voor beiden nieuwe mogelijkheden kunnen aandienen.
Hij is het er niet mee eens, eerlijkheid kan mooi zijn, maar soms is verzwijgen de beste optie is zijn mening.
