In de periode na mijn scheiding heb ik zelfs een tijd geleefd adhv het volgende motto: “ liever 10 mannen in bed dan 1 op de bank”. Want: mijn lijf liet telkens van zich horen, en schreeuwde soms zelfs oorverdovend: Ik wil NU seks!! (Nou zijn er natuurlijk onder jullie die de neiging hebben om te roepen: daar verkopen ze toch tegenwoordig apparaatjes voor: enig idee hoeveel herrie die dingen maken??) Ik snapte niet veel van mijzelf, wist me met al die gevoelens helemaal geen raad, en schaamde me er zelfs voor. Dat voelt & doet zo’n net meisje als jij toch niet?! Helaas heb ik mijn eigengestelde quotum (nog) niet gehaald, maar ik heb inmiddels wel leren omgaan met mijn seksuele gevoelens en geniet gewoon van wat er op mijn weg komt, als ik daar behoefte aan heb, alle opties daarbij open latend.
In een gesprek met een andere “vakgenote”: een psychologe, kwamen we tot de conclusie dat er ontzettend veel single vrouwen worstelen met hun seksuele gevoelens maar dat niet openbaar durven maken, omdat er nog een te groot taboe op rust. Nadat we in de afgelopen decennia eindelijk van onze seks binnen de relatie mochten gaan genieten, moeten we nu het volgende plafond beslechten: toegeven dat we seks nodig hebben ook al zitten we niet in een vaste relatie, zonder uitgemaakt te hoeven worden voor slettebak of promiscue.
En ach: wij vrouwen hoeven er helemaal niets voor bij te leren: sociale beesten als we toch al zijn hebben we alle sociale vaardigheden om een one night stand of kortstondige relatie aan te gaan. Het enige wat we hoeven doen is al die vooroordelen aan de kant te leggen en dan lekker gaan genieten.
Ergo: ik denk dat velen van ons het allang doen, maar dat niet uitspreken. Ik denk dat mannen wat naief zijn als ze denken dat we alleen ons orgasme zo nu en dan faken…..