Waar las ik dat nou, over dat blingbling feest voor singles? Een golf van gêne overspoelt mij als ik aan zoiets denk. Hoe jong moet je zijn, of hoe oud? Heb je er lef voor nodig of moet je gewoon een beetje maf zijn, om naar zoiets toe te gaan?
Het voert mijn gedachten wel terug naar een tijd dat daten voor mij onbekend terrein was en ik uit een midlife problematiek geboren behoefte op ontdekkingstocht uitging. Een datingsite vond ik veel te spannend en het leek mij minder eng om in levende lijve personen te screenen.
Daar was dus ook zo’n door de datingsite georganiseerd single feest en ik besloot er heen te gaan. Alleen. Zonder dat iemand ervan wist. Met de trein. En de stadsbus en wat stond er nog meer allemaal op mijn route briefje? Op een goed moment voelde ik in ieder geval geen vaste grond meer onder mijn voeten, maar zand. Strandzand, want ik moest van het plankier af om vertrekkende gasten voorbij te laten gaan. Gehinderd door twijfel vooraf, was ik namelijk.. aan de late kant.
Het was vooral donker en nog een behoorlijk eind lopen, voordat ik de verlichte, met luifels uitgebouwde strandtent gewaar werd. Vooraf had ik me een waanzinnige locatie voorgesteld met hoge zalen en met grote dienbladen met drankjes rondwandelende obers. Dichterbij gekomen, brandden er fakkels, liep ik langs zitjes waar bijna niemand zat en kwam ik bij de… ENTREE. Ik geloof dat je één of ander bewijs moest laten zien, of je nickname moest noemen, die je van te voren had opgegeven en dat je iets opgespeld kreeg of een stempel of een lichtgevend armbandje.. Ik weet het niet meer. Ik heb het verdrongen. Waarom deed ik dit?
Ik sprak met mezelf af dat ik het een uur moest volhouden, dan mocht ik weer gaan. Ik keek tegen ruggen aan. Zou ik de enige ‘eenling-single’ hier zijn? Iedereen had vast gezellig een maatje meegenomen. Kijk, daar draaide ééntje zich om, een mannelijk exemplaar, hij keek.. over me heen en liep me voorbij.
Een biertje zou me goed doen. In het dans gedeelte was het rustig. De muziek was leuk en toch kwamen er geen kriebels. Ik had natuurlijk ook om mij heen gekeken en, zoals dat bij een date soms gaat dat je in de eerste paar minuten ziet of het wat is of niet, zo zag ik het hier.. ook.
Raar dat je soms dingen kunt doen, waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Of, is het dapper, dat je soms iets probeert om een patroon te doorbreken? Al dan niet geslaagd.
Onlangs las ik dus die aankondiging voor een blingbling feest voor singles. Ik zie mij daar al staan met mijn biertje en mijn oorbellen en kettingen en ringen. Ik ben toch geen aap!
Het voert mijn gedachten wel terug naar een tijd dat daten voor mij onbekend terrein was en ik uit een midlife problematiek geboren behoefte op ontdekkingstocht uitging. Een datingsite vond ik veel te spannend en het leek mij minder eng om in levende lijve personen te screenen.
Daar was dus ook zo’n door de datingsite georganiseerd single feest en ik besloot er heen te gaan. Alleen. Zonder dat iemand ervan wist. Met de trein. En de stadsbus en wat stond er nog meer allemaal op mijn route briefje? Op een goed moment voelde ik in ieder geval geen vaste grond meer onder mijn voeten, maar zand. Strandzand, want ik moest van het plankier af om vertrekkende gasten voorbij te laten gaan. Gehinderd door twijfel vooraf, was ik namelijk.. aan de late kant.
Het was vooral donker en nog een behoorlijk eind lopen, voordat ik de verlichte, met luifels uitgebouwde strandtent gewaar werd. Vooraf had ik me een waanzinnige locatie voorgesteld met hoge zalen en met grote dienbladen met drankjes rondwandelende obers. Dichterbij gekomen, brandden er fakkels, liep ik langs zitjes waar bijna niemand zat en kwam ik bij de… ENTREE. Ik geloof dat je één of ander bewijs moest laten zien, of je nickname moest noemen, die je van te voren had opgegeven en dat je iets opgespeld kreeg of een stempel of een lichtgevend armbandje.. Ik weet het niet meer. Ik heb het verdrongen. Waarom deed ik dit?
Ik sprak met mezelf af dat ik het een uur moest volhouden, dan mocht ik weer gaan. Ik keek tegen ruggen aan. Zou ik de enige ‘eenling-single’ hier zijn? Iedereen had vast gezellig een maatje meegenomen. Kijk, daar draaide ééntje zich om, een mannelijk exemplaar, hij keek.. over me heen en liep me voorbij.
Een biertje zou me goed doen. In het dans gedeelte was het rustig. De muziek was leuk en toch kwamen er geen kriebels. Ik had natuurlijk ook om mij heen gekeken en, zoals dat bij een date soms gaat dat je in de eerste paar minuten ziet of het wat is of niet, zo zag ik het hier.. ook.
Raar dat je soms dingen kunt doen, waar je eigenlijk helemaal geen zin in hebt. Of, is het dapper, dat je soms iets probeert om een patroon te doorbreken? Al dan niet geslaagd.
Onlangs las ik dus die aankondiging voor een blingbling feest voor singles. Ik zie mij daar al staan met mijn biertje en mijn oorbellen en kettingen en ringen. Ik ben toch geen aap!
