De afgelopen dagen stond mijn leven in het teken van mijn telefoon. De hele dag checkte ik op Twitter of er nieuwe berichten waren. En ik typte binnen 140 tekens berichten terug. Ik raakte in de ban van een nieuw aspect van het single leven. Flirten via Twitter.
Ik wist niet dat het bestond. En het is weer een hele nieuwe verbreding van de toch al indrukwekkende mogelijkheden van de social media. Eigenlijk ligt het voor de hand. Het zal ongetwijfeld ook op Hyves en Facebook gebeuren. Maar ik had het nog niet meegemaakt. En geniet.
Ik zit al enkele jaren op Twitter. Gewoon met voor- en achternaam, link naar mijn website. Iedereen weet alles van me. Twitter is een mooi medium. Daarover wordt al heel veel geschreven dus daar hoef ik hier niets aan toe te voegen. Ik kan het alleen maar bevestigen. Vorige week heb ik een nieuw account toegevoegd. @singlewillem. Een account ter ondersteuning (lees reclamemiddel) voor mijn 'avonturen' die op http://singlewillem.nl staan.
Ik zocht in profielen van andere Twitteraars naar het woord single en die mensen ging ik volgen. Singles zijn een groep mensen die zich vast in mijn verhalen herkennen, dus die snappen wel dat ik ze volg. En uiteraard hoop je dan dat zij je terugvolgen. En dat ging best snel. De eerste dag had ik 20 volgers en volgde ik er 30.
Al vrij snel ontstonden er gesprekken. Twee mensen die mijn blogs lazen raakten geïnspireerd en zijn direct zelf met een weblog begonnen. Eentje doet dat zelfs als mijn ‘virtuele zus’, hoewel we elkaar helemaal niet kennen. Een ander tweette: “Zag dat @singlewillem mij is gaan volgen. Ik hem nu ook; wat een held! (misschien ook omdat ik hetzelfde ooit eens overwogen heb te doen)”
Ik kreeg leuke tweets als reacties op mijn weblog , waar in twee dagen tijd opeens meer dan 200 bezoekers langskwamen. En er kwamen DM’s binnen (direct messages, privéberichten die anderen niet kunnen lezen) met vragen over mij en mijn verhalen. Vanuit die antwoorden ontstonden nieuwe vragen en voordat ik het wist twitterde ik in 140 tekens of minder over heel persoonlijke aspecten van het single-zijn.
Nu is natuurlijk de vraag of deze virtuele flirts ook een IRL vervolg moeten krijgen. Van een datingsite weet je dat als het klikt of klopt dat er dan een date inzit. Dat is ook een van de doelstellingen. Met Twitter had ik dat doel niet. Maar de vraag doet zich nu wel voor. Organiseer ik een tweet-up?
Ik weet het antwoord. Wat zou jij doen?
Ik wist niet dat het bestond. En het is weer een hele nieuwe verbreding van de toch al indrukwekkende mogelijkheden van de social media. Eigenlijk ligt het voor de hand. Het zal ongetwijfeld ook op Hyves en Facebook gebeuren. Maar ik had het nog niet meegemaakt. En geniet.
Ik zit al enkele jaren op Twitter. Gewoon met voor- en achternaam, link naar mijn website. Iedereen weet alles van me. Twitter is een mooi medium. Daarover wordt al heel veel geschreven dus daar hoef ik hier niets aan toe te voegen. Ik kan het alleen maar bevestigen. Vorige week heb ik een nieuw account toegevoegd. @singlewillem. Een account ter ondersteuning (lees reclamemiddel) voor mijn 'avonturen' die op http://singlewillem.nl staan.
Ik zocht in profielen van andere Twitteraars naar het woord single en die mensen ging ik volgen. Singles zijn een groep mensen die zich vast in mijn verhalen herkennen, dus die snappen wel dat ik ze volg. En uiteraard hoop je dan dat zij je terugvolgen. En dat ging best snel. De eerste dag had ik 20 volgers en volgde ik er 30.
Al vrij snel ontstonden er gesprekken. Twee mensen die mijn blogs lazen raakten geïnspireerd en zijn direct zelf met een weblog begonnen. Eentje doet dat zelfs als mijn ‘virtuele zus’, hoewel we elkaar helemaal niet kennen. Een ander tweette: “Zag dat @singlewillem mij is gaan volgen. Ik hem nu ook; wat een held! (misschien ook omdat ik hetzelfde ooit eens overwogen heb te doen)”
Ik kreeg leuke tweets als reacties op mijn weblog , waar in twee dagen tijd opeens meer dan 200 bezoekers langskwamen. En er kwamen DM’s binnen (direct messages, privéberichten die anderen niet kunnen lezen) met vragen over mij en mijn verhalen. Vanuit die antwoorden ontstonden nieuwe vragen en voordat ik het wist twitterde ik in 140 tekens of minder over heel persoonlijke aspecten van het single-zijn.
Nu is natuurlijk de vraag of deze virtuele flirts ook een IRL vervolg moeten krijgen. Van een datingsite weet je dat als het klikt of klopt dat er dan een date inzit. Dat is ook een van de doelstellingen. Met Twitter had ik dat doel niet. Maar de vraag doet zich nu wel voor. Organiseer ik een tweet-up?
Ik weet het antwoord. Wat zou jij doen?
