“He Willem, jij was toch serieus op verkenningstocht met iemand?”
“Klopt, maar we zijn ermee gestopt. Het bleek niet dat mooie te zijn wat we in het begin beiden dachten.”
“Baal je daarvan?”
“Ja en nee. Ja, want ik zou wel eens weer willen ontdekken wat het is om een vaste serieuze relatie te hebben. Nee, want uiteindelijk was wel duidelijk dat het geen toekomst had. En dan moet je ook zo helder zijn om er een punt achter te zetten.”
“Maar hoe voel jij je nou?”
“Verward. Maar ook vrij. Dat dan weer wel.”
Mijn ontdekkingstocht van single naar serieus samenzijn is ruim een jaar oud. De eerste dates waren spannend, na 11 jaar monisme. Ik ging voor de ontmoeting, verwachtte er niet veel van, behalve een leuk gesprek, wellicht een zoen en mogelijk een herhaling. En ik heb het eerder geschreven, al mijn dates met single vrouwen waren leuk. Sommigen duurden een kop koffie, de meesten namen meerdere uren in beslag. En ik prijs me gelukkig dat ik sommige ex-dates nu vriendin mag noemen. Ik heb veel geleerd, veel gezien en super singles leren kennen.
Geen van die ontmoetingen heeft de status van relatie gekregen. Zo’n relatie waarin je helemaal in elkaar opgaat, elkaar zoveel mogelijk probeert te zien tussen kids en werk door, en waarbij je telefoonrekening de pan uitrijst. Of een waardoor je eindelijk de geneugten van het skypen met een webcam leert kennen.
Er waren pogingen. Een keer werd ik verliefd, voelde ik vlinders in mijn buik. We zagen elkaar een week lang elke dag. We praatten veel, we zoenden wat, maar fysiek hielden we verder afstand. We liepen door bossen, kuierden over het strand en lagen te zonnen in de duinen. Maar door het praten merkten we de verschillen over wat we echt belangrijk vonden meer en meer op. We constateerden dat die te groot waren om onze nabijheid te verkleinen.
De laatste ontdekkingstocht duurde zes weken. De fysieke verstrengeling was op dag één al voltrokken. En ook de weken erna bleef de intimiteit op peil. Helaas stokte ons spreken, het werd stiller en stiller. Uiteindelijk bleken hoogtepunten onvoldoende luid om die stilte te doorbreken.
Ik ben dus weer vrij. Maar ook verward. Want waar vind ik weer die passie in mezelf om volledig en vol overgave te gaan voor de liefde? Een liefde waarin we nachtenlang praten met aangename stiltes over zinvolle bekentenissen. Een liefde ook waarin we volledig verstrengelen in onverwachte ontmoetingen. En samen in verbindende vrijheid zijn.
“Dus Willem, jij bent toe aan een echte nieuwe liefde?”
“Ik denk het wel.”
“Misschien is het dan slimmer te stoppen met schrijven aan dit blog, en meer woorden te wijden aan een van die super singles op deze site.”
“Klopt, maar we zijn ermee gestopt. Het bleek niet dat mooie te zijn wat we in het begin beiden dachten.”
“Baal je daarvan?”
“Ja en nee. Ja, want ik zou wel eens weer willen ontdekken wat het is om een vaste serieuze relatie te hebben. Nee, want uiteindelijk was wel duidelijk dat het geen toekomst had. En dan moet je ook zo helder zijn om er een punt achter te zetten.”
“Maar hoe voel jij je nou?”
“Verward. Maar ook vrij. Dat dan weer wel.”
Mijn ontdekkingstocht van single naar serieus samenzijn is ruim een jaar oud. De eerste dates waren spannend, na 11 jaar monisme. Ik ging voor de ontmoeting, verwachtte er niet veel van, behalve een leuk gesprek, wellicht een zoen en mogelijk een herhaling. En ik heb het eerder geschreven, al mijn dates met single vrouwen waren leuk. Sommigen duurden een kop koffie, de meesten namen meerdere uren in beslag. En ik prijs me gelukkig dat ik sommige ex-dates nu vriendin mag noemen. Ik heb veel geleerd, veel gezien en super singles leren kennen.
Geen van die ontmoetingen heeft de status van relatie gekregen. Zo’n relatie waarin je helemaal in elkaar opgaat, elkaar zoveel mogelijk probeert te zien tussen kids en werk door, en waarbij je telefoonrekening de pan uitrijst. Of een waardoor je eindelijk de geneugten van het skypen met een webcam leert kennen.
Er waren pogingen. Een keer werd ik verliefd, voelde ik vlinders in mijn buik. We zagen elkaar een week lang elke dag. We praatten veel, we zoenden wat, maar fysiek hielden we verder afstand. We liepen door bossen, kuierden over het strand en lagen te zonnen in de duinen. Maar door het praten merkten we de verschillen over wat we echt belangrijk vonden meer en meer op. We constateerden dat die te groot waren om onze nabijheid te verkleinen.
De laatste ontdekkingstocht duurde zes weken. De fysieke verstrengeling was op dag één al voltrokken. En ook de weken erna bleef de intimiteit op peil. Helaas stokte ons spreken, het werd stiller en stiller. Uiteindelijk bleken hoogtepunten onvoldoende luid om die stilte te doorbreken.
Ik ben dus weer vrij. Maar ook verward. Want waar vind ik weer die passie in mezelf om volledig en vol overgave te gaan voor de liefde? Een liefde waarin we nachtenlang praten met aangename stiltes over zinvolle bekentenissen. Een liefde ook waarin we volledig verstrengelen in onverwachte ontmoetingen. En samen in verbindende vrijheid zijn.
“Dus Willem, jij bent toe aan een echte nieuwe liefde?”
“Ik denk het wel.”
“Misschien is het dan slimmer te stoppen met schrijven aan dit blog, en meer woorden te wijden aan een van die super singles op deze site.”
