Die woensdagavond loop ik om 19.30 uur een café in Amsterdam binnen.
Het is stil. Aan de leestafel zit een studente te lezen in een tijdschrift. Uit haar tas haalt ze een thermoskan met water en vult daarmee haar glas. Bijzonder, in een café. Ik hang mijn jas op en voeg me ook achter de leestafel. Dat ziet er beter uit dan wanneer je eenzaam een tafeltje in beslag neemt. Vanachter de bar komt iemand vragen wat ik wil drinken. Wit bier maar. Het is nog vroeg.
Ik verwacht Anna niet voor 8 uur. Zo laat hebben we immers afgesproken. Maar ja, bij een afspraak in Amsterdam ga ik meestal vroeg. Nog even genieten van de stad, herinneringen aan vroeger ophalen. Nu was ik er al om half zeven. Maar in Oost, in een gedeelte van Amsterdam dat ik nauwelijks ken.
Ik besloot de buurt te verkennen en liep door donkerwordende straten. Ik rekende erop dat Anna hier in een van deze straten haar woning had. Misschien kon ik door de ramen alvast een glimp van haar opvangen. Zou nog best knap zijn als het me lukte, ik had niet meer dan twee vage vakantiefoto’s van haar gezien. Zo zou ze er vandaag zeker niet uitzien.
De buurt bood een scala aan nationaliteiten, winkels, geuren en geluiden. Al rondlopend mijmer ik over de rest van de avond. Wat zou het gaan brengen? Ik ben niet vaak zenuwachtig voor dates. En dat ben ik dit keer ook niet. Maar op de een of andere manier voelt het anders. Het is ook zo raar om in de vorm van columns met verhalen die nog waarheid moeten worden elkaar te vertellen wat je wilt en verwacht. En dat die columns dan waarheid worden…
Om kwart voor acht zit ik aan het witte bier en lees een oude Elsevier. Om vier minuten over acht krijg ik een SMS: “Ik stap naar binnen.” Ik draai me naar de deur en zie inderdaad een vrouw binnenstappen. Ze ziet en hoort me niet, loopt naar de bar terwijl ze om zich heen kijkt. Ik sta op en….
De volgende dag stuurt Anna haar versie: “Ik verstuur een sms Ik stap naar binnen. Ik stap daadwerkelijk naar binnen met hoge verwachtingen, bij lage verwachting is afspreken zinloos. Ik kijk om mij heen. Hij staat op en lacht naar mij.
Een leuke lach.”
De avond gaat in een woordenbrij voorbij. We praten over alles en niets. En steeds is daar weer de herkenning. Dezelfde gedachtes, dromen, wensen. “Wat verwacht je van een relatie? Is het single leven stiekem aantrekkelijker? Allerlei vragen. Allerlei antwoorden. Schrikbarend veel overeenkomsten.”
De avond eindigt als ik naar het treinstation ren. Anna heeft de fiets en rijdt voor de wind vijf kilometer naar huis. Als ze in bed ligt, krijg ik een SMS: “Het daten is spannend tot de ontmoeting. Een enkele keer begint de spanning ná de ontmoeting.”
Het is stil. Aan de leestafel zit een studente te lezen in een tijdschrift. Uit haar tas haalt ze een thermoskan met water en vult daarmee haar glas. Bijzonder, in een café. Ik hang mijn jas op en voeg me ook achter de leestafel. Dat ziet er beter uit dan wanneer je eenzaam een tafeltje in beslag neemt. Vanachter de bar komt iemand vragen wat ik wil drinken. Wit bier maar. Het is nog vroeg.
Ik verwacht Anna niet voor 8 uur. Zo laat hebben we immers afgesproken. Maar ja, bij een afspraak in Amsterdam ga ik meestal vroeg. Nog even genieten van de stad, herinneringen aan vroeger ophalen. Nu was ik er al om half zeven. Maar in Oost, in een gedeelte van Amsterdam dat ik nauwelijks ken.
Ik besloot de buurt te verkennen en liep door donkerwordende straten. Ik rekende erop dat Anna hier in een van deze straten haar woning had. Misschien kon ik door de ramen alvast een glimp van haar opvangen. Zou nog best knap zijn als het me lukte, ik had niet meer dan twee vage vakantiefoto’s van haar gezien. Zo zou ze er vandaag zeker niet uitzien.
De buurt bood een scala aan nationaliteiten, winkels, geuren en geluiden. Al rondlopend mijmer ik over de rest van de avond. Wat zou het gaan brengen? Ik ben niet vaak zenuwachtig voor dates. En dat ben ik dit keer ook niet. Maar op de een of andere manier voelt het anders. Het is ook zo raar om in de vorm van columns met verhalen die nog waarheid moeten worden elkaar te vertellen wat je wilt en verwacht. En dat die columns dan waarheid worden…
Om kwart voor acht zit ik aan het witte bier en lees een oude Elsevier. Om vier minuten over acht krijg ik een SMS: “Ik stap naar binnen.” Ik draai me naar de deur en zie inderdaad een vrouw binnenstappen. Ze ziet en hoort me niet, loopt naar de bar terwijl ze om zich heen kijkt. Ik sta op en….
De volgende dag stuurt Anna haar versie: “Ik verstuur een sms Ik stap naar binnen. Ik stap daadwerkelijk naar binnen met hoge verwachtingen, bij lage verwachting is afspreken zinloos. Ik kijk om mij heen. Hij staat op en lacht naar mij.
Een leuke lach.”
De avond gaat in een woordenbrij voorbij. We praten over alles en niets. En steeds is daar weer de herkenning. Dezelfde gedachtes, dromen, wensen. “Wat verwacht je van een relatie? Is het single leven stiekem aantrekkelijker? Allerlei vragen. Allerlei antwoorden. Schrikbarend veel overeenkomsten.”
De avond eindigt als ik naar het treinstation ren. Anna heeft de fiets en rijdt voor de wind vijf kilometer naar huis. Als ze in bed ligt, krijg ik een SMS: “Het daten is spannend tot de ontmoeting. Een enkele keer begint de spanning ná de ontmoeting.”
