Het fluitekruid bloeide volop en golfde weelderig heuphoog langs ons wandelpad. Het weer was regenachtig en wij liepen daar. Halverwege de middag brak de zon door. Het was prachtig. Er stond een intens roodbruine solitaire beuk in een sappig groen weiland.

Ik ben tweeënvijftig en hij zesenvijftig. Ik zou me al bijna een soort senior kunnen voelen (hoewel ik er nog even niet aan moet denken), zoals we ze onderweg tegenkwamen, maar ik voelde me een tiener, een maagd. Ik zou gerijpt moeten zijn door het leven en doorspekt van kennis, ervaringen en zelfvertrouwen, maar ik voelde mij onzeker en onwennig. Ook voelde ik mij tijdens de wandeling licht tot hem aangetrokken en verlangend en op mijn gemak. We hadden al heel lang en intensief gemaild.

Even wist ik in het restaurant mijn spieren niet te controleren, toen ik van ons tafeltje wegliep en werd ik mij bewust van mijn houding. Sukkelig voelde dat. Ik verraad mezelf, val door de mand, dacht ik. Ik voel me niet aantrekkelijk, maar ik wil niet dat het aan mijn lichaamshouding te merken is. Misschien reageer ik op wat ik denk, dat hij nu denkt. Misschien ook op wat hij uitstraalt. Ik zal er nooit achter komen.

Misschien had ik het gewoon even moeten zeggen, dat ik mij ineens ongemakkelijk voelde. Als je niet openstaat voor je eigen gevoelens, hoe kun je dan openstaan voor alles om je heen? Het contact is bij die middag en nog een paar mailtjes gebleven. Ik paste niet bij hem, maar… hij ook niet bij mij! Ik had wel mail contact willen houden.