Kruipend van verlangen weet ik nog net de knop van de computer te bereiken. De teleurstelling, die zich het afgelopen jaar heeft opgestapeld drukt te zwaar op mijn schouders om mij nog op de stoel te kunnen hijsen. Ik ben uitgeput. Zacht klinkt het opstart gezoem van de computer. Op mijn knieën zorg ik nog even voor een muisklikje hier en een passwordje daar en terwijl op de datingsite de foto’s van de mannen vertrouwd in beeld verschijnen (ik bedoel, we kennen elkaar inmiddels: ik hen en zij mij), grijp ik gapend naar een op de grond zwervend sierkussen en zak onder de computertafel in een diepe slaap.

Het grote dromen kan beginnen. Ik stap het café binnen. De halve school is er altijd op vrijdagavond. Dan is het zo druk dat je lekker wurmend tussen al die lijven door op zoek gaat naar jouw clubje. Hé Psess, je bent er! En dan kan het feest beginnen. En wat voor een feest is dat dan precies? Die ene is er ook, natuurlijk, dat snap je, maar zonder je vriendinnen zou het niets zijn. En zonder zijn vrienden ook niet. Het hele plaatje is compleet. En al pratend met iedereen, komt er toch een moment dat er contact is met hem! Oké, hij moet naar het toilet en dat kan bijna niet anders dan dat hij zijn handen op je schouders legt, anders zou je voorover vallen. Logisch. Goed, het voert wat ver om de hele droom te beschrijven. We knippen er even een stukje tussen uit. Hoe dan ook: we staan buiten en hij maakt zijn fiets los. Wat een heerlijke nacht. Buiten dan. Beetje zoenen, meer gebeurt er niet hoor.

Dan word ik wakker en hoor het zachte gezoem van de computer. Inmiddels is op het beeldscherm het rijtje foto’s veranderd. Maar, ook die ‘ken’ ik allemaal. Er zijn er best die ik zou willen ontmoeten. Maar ik vind één op één meteen zo heftig. Ik mis de context. En je weet maar nooit hoe kruipend van verlangen die ander is. Hou die boot dan maar eens netjes af, als je het liever even vrijblijvend wilt aankijken.