Dit weekend met Anna en mij voelt alsof we al jaren samen zijn. Ik heb van een opdrachtgever een soort van lastig mailtje ontvangen. Conclusie: ik moet werken.

Anna gaat de stad in, alleen. Naar een vrouwvriendelijke winkel. Ik zwaai haar uit, met een kop koffie in de hand, in haar huis. Ik heb een sleutel voor het geval ik het huis wil verlaten. Ik hang de sleutel aan mijn sleutelbos. Wat betekent dit? Ik weet het niet, het houdt mij bezig. Niet te lang. Ik moet werken. Ik wil klaar zijn als Anna weer thuis is. Thuis… vreemd…

Anna belt. “Ik ben in de winkel.” In gedachten ben ik bij haar. Ik werk snel door.

Anna belt opnieuw. “Ik kom naar huis, waar ben jij?” Ik antwoord dat ik ver gekomen ben. Nog niet klaar. “Ik ga de wijn opentrekken.”

Anna komt thuis. Ze laat de cadeautjes zien. Ik mag ze uitpakken, ook al is het nog geen Kerst. Ik open het pakje dat voor mij is. Ze legt uit waar het voor is. Ik, die echt wel op de hoogte is van alles wat na 1990 is uitgevonden, hoor met vervroegde opwinding aan waar het rubber voor dient. Ik druk op het knopje. Het voelt veelbelovend.

Anna kijkt naar mijn werk. Het is bijna af, nog niet helemaal. Anna kookt. Thais. Ik rond mijn werk af. We eten. We spelen met de ‘boodschappen’. Ik heb zin. We drinken wijn.

We drinken nog meer wijn.

We luisteren naar favorieten op youtube. Ik laat Anna teksten van Harry Jekkers horen. Anna verklaart haar liefde voor Robbie Williams. We dansen. Anna vraagt: “Nog een wijn?” Ik knik.

We dansen op de muziek, we nippen wijn. De ‘boodschappen’ liggen nog steeds op tafel, uitgestald, uitnodigend. We stellen uit. Waarom? De nacht duurt lang, nog heel lang.

We kijken elkaar lachend aan. We klinken met wijn. We luisteren naar de muziek. We zingen mee met de teksten.

Robbie zingt: Oh Lord, make me pure… but not yet…