Ik kijk nog een keer in de spiegel. Wat ik zie moet voldoende zijn. Ik ben zoals ik ben. Iemand anders worden wil ik niet. En ook ga ik mijn uiterlijk niet veranderen. Mijn neus is misschien iets te groot, maar daar krijg ik zelden commentaar op. Mijn haarlijn is wat naar achteren geschoven, maar kaal is hartstikke in. Het is zoals het is. Er zijn genoeg vrouwen die me mooi vinden, dus waarom zou ik aan mezelf gaan twijfelen. Doen mannen dat sowieso? Twijfelen aan hun uiterlijk. Dat is toch een vrouwending?

Al mijmerend over mijn plotselinge aandacht voor mijn uiterlijk, loop ik naar buiten, draai de sleutel in het slot en wandel stevig door naar het terras van het afgesproken café. Ondertussen verwonder ik me over de snelheid van deze date. Een uur geleden maakten we de afspraak. Een half uur daarvoor kreeg ik een eerste mail van haar als reactie op mijn profiel op een datingsite. “Hoi Willem. Volgens mij hebben wij veel overeenkomsten. Lees mijn profiel en reageer. Hermien.”

Ik ben toevallig thuis en klik meteen door. En mail direct terug. “Je hebt gelijk. Veel overeenkomsten, genoeg stof om over te praten. Hoe zou je dat willen: een lange e-mailwisseling, uitgebreide telefoongesprekken of zullen we vanmiddag een kop koffie drinken?”

Haar reactie volgt tien minuten later. “Is dat gebruikelijk om meteen koffie te gaan drinken? We weten niets van elkaar, behalve de profielteksten. Maar ik heb vanmiddag wel een uurtje vrij. Voordat ik met vriendinnen ga borrelen.”

Ik ben eerder op het terras dan zij. What’s new? Er zitten wat oudere echtparen te keuvelen in de zon. Een mooie serveerster loopt te flirten met een man aan het tafeltje naast mij. Ik kijk om me heen. Het is moeilijk iemand te herkennen waarvan je alleen een zomerse foto op een boot hebt gezien. En dat blijkt. Zestig minuten lang herken ik Hermien niet.

‘s Avonds een bericht. “Sorry. Ik durfde je vanmiddag uiteindelijk niet te ontmoeten. Bad hairday. Hermien.”