Anna kijkt me verward aan. (Zie einde Vallende kruisjes) Ik schrik. Voel een lichte schok in mijn buik. Dit wordt pijnlijk. Ik zet me schrap voor haar reactie.
Volgens Wikipedia kan iemand die verliefd is de volgende kenmerken vertonen:
* idealiseren van de geliefde
* het overnemen van de smaak (houden van dezelfde muziek, eten, kleuren, kleding, films e.d.)
* blindheid voor de negatieve kanten (vandaar het gezegde “liefde maakt blind”)
* lichamelijke gevoelens omschreven als weke knieën en vlinders in de buik bij zien van of denken aan de geliefde
* irrationele denkpatronen en handelingen
* het continu denken aan de geliefde
* ernstige verlegenheid en onhandigheid in aanwezigheid van de geliefde
* verhoogde zelfbewustheid in aanwezigheid van de geliefde
* ongemakkelijk, verlangend gevoel bij afwezigheid van de geliefde
* verlies van concentratie
Ik heb die ervaringen niet. Betekent die simpele constatering dat ik niet verliefd ben? Mijn buik wil vlinders voelen. Er fladdert niets. Mijn rationele geest wil het verklaren, maar kan dat niet. En dus spreek ik de pijnlijke woorden uit: “Ik ben niet verliefd op je.”
Anna wordt niet boos, toont geen verdriet, stuurt me niet naar huis. We praten. Open en eerlijk. En constateren dat het nog te vroeg is om nu al conclusies te trekken. Anne zegt: “We hebben een mooi weekend samen. Laten we zondagmiddag kijken hoe het er dan voor staat.”
Vanaf dat moment loopt het weekend. Alles klopt. De gesprekken, het eten, samen slapen, het vrijen. We doen niets wat was bedacht. De sauna slaan we over en mijn hardloopkleren blijven onaangeraakt. We wandelen door de wijk en genieten van de moderne architectuur. We kijken binnen bij bewoners en beoordelen banken en bezittingen. Constateren dat we grotendeels dezelfde smaak hebben. Fantaseren over een toekomst en delen dezelfde beelden. We lezen de krant en werken ieder achter onze eigen laptop. Het is alsof we al jaren samen zijn. En ik geniet van elke minuut.
Zondagmiddag denken we niet terug aan vrijdagavond. We luiden het weekend uit met een goed glas wijn. En plakken er nog een nacht aan vast.
Volgens Wikipedia kan iemand die verliefd is de volgende kenmerken vertonen:
* idealiseren van de geliefde
* het overnemen van de smaak (houden van dezelfde muziek, eten, kleuren, kleding, films e.d.)
* blindheid voor de negatieve kanten (vandaar het gezegde “liefde maakt blind”)
* lichamelijke gevoelens omschreven als weke knieën en vlinders in de buik bij zien van of denken aan de geliefde
* irrationele denkpatronen en handelingen
* het continu denken aan de geliefde
* ernstige verlegenheid en onhandigheid in aanwezigheid van de geliefde
* verhoogde zelfbewustheid in aanwezigheid van de geliefde
* ongemakkelijk, verlangend gevoel bij afwezigheid van de geliefde
* verlies van concentratie
Ik heb die ervaringen niet. Betekent die simpele constatering dat ik niet verliefd ben? Mijn buik wil vlinders voelen. Er fladdert niets. Mijn rationele geest wil het verklaren, maar kan dat niet. En dus spreek ik de pijnlijke woorden uit: “Ik ben niet verliefd op je.”
Anna wordt niet boos, toont geen verdriet, stuurt me niet naar huis. We praten. Open en eerlijk. En constateren dat het nog te vroeg is om nu al conclusies te trekken. Anne zegt: “We hebben een mooi weekend samen. Laten we zondagmiddag kijken hoe het er dan voor staat.”
Vanaf dat moment loopt het weekend. Alles klopt. De gesprekken, het eten, samen slapen, het vrijen. We doen niets wat was bedacht. De sauna slaan we over en mijn hardloopkleren blijven onaangeraakt. We wandelen door de wijk en genieten van de moderne architectuur. We kijken binnen bij bewoners en beoordelen banken en bezittingen. Constateren dat we grotendeels dezelfde smaak hebben. Fantaseren over een toekomst en delen dezelfde beelden. We lezen de krant en werken ieder achter onze eigen laptop. Het is alsof we al jaren samen zijn. En ik geniet van elke minuut.
Zondagmiddag denken we niet terug aan vrijdagavond. We luiden het weekend uit met een goed glas wijn. En plakken er nog een nacht aan vast.
