Er is een tijd geweest, dat ik veel nadacht over herinneringen van vroeger. In al die herinneringen, tijdens een geestdodend baantje, waarbij ik alleen maar gegevens in hoefde te typen, kwam er een gevoel naar boven wat ik voor een jongen had, zonder dat het ooit wat was geworden tussen ons. Ik heb het nooit laten merken. Het eerste grote gevoel voor iemand. Het eerste begin van volwassen worden en het eerste grote verlangen naar aanraking.
Ongeveer twee jaar later, krijg ik een mail van die jongen!!! Man van rond de vijftig. Hij had me gevonden op schoolbank.nl en vroeg zich af hoe het met mij ging en.. met mijn broer.. want dat was zijn jeugdvriend. Ik heb ze via de mail met elkaar in contact gebracht en dat was het.
Nu, weer twee jaar later bij het opschonen van mijn inbox kwam ik die mails weer tegen. Met een lichte nieuwsgierigheid heb ik hem een mailtje gestuurd. We raakten aan de ‘mail’ en bij mij kwam de behoefte boven om erachter te komen of hij mij vroeger misschien ook leuk vond, als een soort ultieme geruststelling van de grote onzekerheid van toen, die nooit werd opgelost.
Maar ja, hoe pak je dat aan. Het is wel een beetje raar om dat te vragen aan een gesettelde man en vader. Als zijn partner meeleest, wat toch maar al te vaak gebeurt in relaties, dan zal ze wel denken: wie is dat wijf, dat zoiets aan mijn man vraagt? Nee, dat is niet kies. Kan niet. Doen we niet.
Op een gegeven moment kreeg ik geen antwoord meer. Jammer. De onzekerheid speelde op, alsof ik weer helemaal terug in de tijd was. Ditmaal dacht ik: en nu trek ik de stoute schoenen aan. Ik heb altijd de neiging gehad, om me terug te trekken, als ik iets voor iemand voelde. Bang om afgewezen te worden. Ik kom er de laatste jaren pas achter dat het belangrijk is om wel iets met die gevoelens te doen. Het is beter te horen, dat het niet wederzijds is/was en dat verwerken, dan daar bang voor zijn en er nooit achter komen hoe het zit en wat de mogelijkheden zoal zijn.
Ik liet weten dat ik het jammer vond dat ik niets meer hoorde. Hij antwoordde dat hij een verhuizing achter de rug had en daarmee druk was geweest. Ik vroeg: zijn jullie al helemaal op orde? Hij antwoordde dat hij alleen was verhuisd.
Voor ik verder ging lezen, holde ik naar de keuken om snel een kop koffie in te schenken, pakte het pak melk uit de koelkast.. NU KAN IK HET VRIJUIT VRAGEN!!! Mijn emoties maakten een vreugde dansje. Op dat moment hing er een dikke klodder vruchten yoghurt boven de koffie. Ik was even helemaal de kluts kwijt!
Ongeveer twee jaar later, krijg ik een mail van die jongen!!! Man van rond de vijftig. Hij had me gevonden op schoolbank.nl en vroeg zich af hoe het met mij ging en.. met mijn broer.. want dat was zijn jeugdvriend. Ik heb ze via de mail met elkaar in contact gebracht en dat was het.
Nu, weer twee jaar later bij het opschonen van mijn inbox kwam ik die mails weer tegen. Met een lichte nieuwsgierigheid heb ik hem een mailtje gestuurd. We raakten aan de ‘mail’ en bij mij kwam de behoefte boven om erachter te komen of hij mij vroeger misschien ook leuk vond, als een soort ultieme geruststelling van de grote onzekerheid van toen, die nooit werd opgelost.
Maar ja, hoe pak je dat aan. Het is wel een beetje raar om dat te vragen aan een gesettelde man en vader. Als zijn partner meeleest, wat toch maar al te vaak gebeurt in relaties, dan zal ze wel denken: wie is dat wijf, dat zoiets aan mijn man vraagt? Nee, dat is niet kies. Kan niet. Doen we niet.
Op een gegeven moment kreeg ik geen antwoord meer. Jammer. De onzekerheid speelde op, alsof ik weer helemaal terug in de tijd was. Ditmaal dacht ik: en nu trek ik de stoute schoenen aan. Ik heb altijd de neiging gehad, om me terug te trekken, als ik iets voor iemand voelde. Bang om afgewezen te worden. Ik kom er de laatste jaren pas achter dat het belangrijk is om wel iets met die gevoelens te doen. Het is beter te horen, dat het niet wederzijds is/was en dat verwerken, dan daar bang voor zijn en er nooit achter komen hoe het zit en wat de mogelijkheden zoal zijn.
Ik liet weten dat ik het jammer vond dat ik niets meer hoorde. Hij antwoordde dat hij een verhuizing achter de rug had en daarmee druk was geweest. Ik vroeg: zijn jullie al helemaal op orde? Hij antwoordde dat hij alleen was verhuisd.
Voor ik verder ging lezen, holde ik naar de keuken om snel een kop koffie in te schenken, pakte het pak melk uit de koelkast.. NU KAN IK HET VRIJUIT VRAGEN!!! Mijn emoties maakten een vreugde dansje. Op dat moment hing er een dikke klodder vruchten yoghurt boven de koffie. Ik was even helemaal de kluts kwijt!
