De navelstreng is door. Hoe angstig is dat? Tot nu toe vierden wij als gescheiden ouders voor de kinderen nog altijd oud en nieuw samen met hen. Ze geven nu zelf aan dat het voor hun niet zo nodig meer hoeft. Ex vindt dat ook. ‘We zijn niet voor niets gescheiden.’ Er liggen in dat soort bijeenkomsten ook nog steeds kleine emotiebommetjes op de loer. Ja zeker, ik ben het die licht ontvlambaar blijft als gevoeligheden worden aangeraakt.
Ik ben onzeker en ik weet bij god niet waar ik zekerheid vandaan moet halen. Maar met al die bedenkingen over de jaarwisseling die mij na de kerst bereikten, heb ik de knoop doorgehakt. Ook al heb ik in korte tijd geen alternatief voor een ander samenzijn op die avond. Naar moeder? Nee. Familie? Nee. Vrienden? Nee. Eén of ander anoniem feest? Dacht het niet. Vriendje? Zo goed kennen we elkaar nog niet en het is niet ‘mijn’ vriend.
Ik ben alleen. En de kinderen zijn bij hun vader in de straat waar zij zijn opgegroeid. En nee, zij hoeven zich niet schuldig te voelen. Dochter zei: ‘Het is maar één feest en ik kan mij niet opdelen, mam.’ ‘Maak je geen zorgen, het is een goede beslissing, beter voor ons allemaal.’ zei ik. ‘We zijn niet voor niets gescheiden!’ Gek, voor het eerst na zes jaar bleef ik in de auto zitten toen dochter van de week iets bij vader moest halen. Ik wilde hem even niet zien.
En wat doe ik op oudejaarsavond? Ik begin al aan mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar: ik ga de werkkast opruimen en ordenen. In mijn huis, mijn leven.
Ik ben onzeker en ik weet bij god niet waar ik zekerheid vandaan moet halen. Maar met al die bedenkingen over de jaarwisseling die mij na de kerst bereikten, heb ik de knoop doorgehakt. Ook al heb ik in korte tijd geen alternatief voor een ander samenzijn op die avond. Naar moeder? Nee. Familie? Nee. Vrienden? Nee. Eén of ander anoniem feest? Dacht het niet. Vriendje? Zo goed kennen we elkaar nog niet en het is niet ‘mijn’ vriend.
Ik ben alleen. En de kinderen zijn bij hun vader in de straat waar zij zijn opgegroeid. En nee, zij hoeven zich niet schuldig te voelen. Dochter zei: ‘Het is maar één feest en ik kan mij niet opdelen, mam.’ ‘Maak je geen zorgen, het is een goede beslissing, beter voor ons allemaal.’ zei ik. ‘We zijn niet voor niets gescheiden!’ Gek, voor het eerst na zes jaar bleef ik in de auto zitten toen dochter van de week iets bij vader moest halen. Ik wilde hem even niet zien.
En wat doe ik op oudejaarsavond? Ik begin al aan mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar: ik ga de werkkast opruimen en ordenen. In mijn huis, mijn leven.
