Trouwe lezers weten dat de maand die vandaag is begonnen niet mijn meest favoriete is. Lees Ik houd niet van Kerstmis (16 december 2009). Daarin schreef ik over mijn afkeer van de verplichtingen, de zogenaamde gezelligheidmakers, de commerciële onzin en de familievetes die ik in de decembermaanden van mijn leven heb doorstaan. En ik eindigde met een voorspelling:

"Maar volgend jaar…. Dan doe ik graag mee met alle gezelligheid, warmte, kaarsjes en kerstballen. Dan vier ik Kerstmis samen met een nieuwe geliefde en geniet ik van alle romantiek die je ook met kerst kunt beleven. Want ondertussen heb ik wel geleerd dat de geest van Kerstmis zich niet tot twee dagen per jaar beperkt: elke dag heb je de mogelijkheid de wereld een klein beetje beter te maken. Ook op 25 en 26 december. En dat lukt samen nog beter dan alleen."

En zie hier de kracht van voorspellen en visualiseren: dit jaar vier ik Kerstmis inderdaad met een nieuwe geliefde. Genietend van alle romantiek passend bij het nieuwe geluk. Overigens niet op de Hollandse manier… Er komen geen kerststal, geen nepsneeuw, geen kaarsjes. En zeker ook geen cadeaus onder de kerstboom. Kerstmis dit jaar wordt anders, warmer, zonder kneuterige poespas. We zijn druk bezig een vakantie te plannen om de ‘feestdagen’ in passende sferen door te brengen.

Dat is overigens best lastig, samen een reis boeken. Een eerste vakantie samen heet niet voor niets ‘de ultieme testcase voor pril geluk’. Dat ondervonden we de laatste dagen. De grote vraag in onze gesprekken is niet: Hoe vind je mij? Het issue van deze week luidt: Waar gaan we heen? We skypen alleen nog maar over mogelijke bestemmingen. Warm, cultuur, zand, ver, stad? Alles is voer voor gesprek. Uiteindelijk zeg ik: “Het maakt niet uit waar we heen gaan, als jij er maar bent.” Maar ook die romantische toezegging is onvoldoende.

Vanavond doen we een ultieme poging de beste deal te vinden. En boeken we. Want één ding staat vast, dit jaar vier ik Kerstmis. Zoals voorspeld.