Annoy
13 December 2010
Can we not find fault in the other?
Look at oneself, forgiveness
Or look away, abandon the other
Only in love the first may progress
At Peace
25 December 2010
I have wishes, annoyments
In the end I find all in me
No need to go to the land called Happy
I make, maybe spread my merriments
Soulmates
12 December 2010
When you truly belong together
You don’t hinder each other
No power games on each other
As you fit into each other
Kersttijd als tijd van bezinning is een moment voor mij om nu eens wat stil te staan bij wat ik (nog) wil in de liefde. Wat zeggen veel mensen? Je houdt onvoorwaardelijk van je kind en iets minder onvoorwaardelijk van een partner. Het woordje 'een' suggereert al iets inwisselbaars. Tegenwoordig niet zo'n heel dwaze gedachte, mensen hebben veel kortstondiger relaties nu. En toch. Hoe onvoorwaardelijk is de liefde voor mijn kind? Ik accepteer het, om maar wat te noemen, niet dat hij zijn school zou verkloten om met verkeerde vrienden te zitten blowen. Maar: ik zou ontberingen en hoge kosten over hebben voor zijn behandeling als hij een ernstige ziekte zou hebben. En: als ik zou voelen dat ikzelf geen goed rolmodel voor hem zou zijn of onvoldoende gezag zou hebben, zou dat een reden zijn om het stokje over te geven aan zijn vader (die is nl springlevend) hoezeer ik hem ook zou missen.
Wanneer zou ik zulks over hebben voor een partner? Nog niet na drie maandjes verkering, denk ik. Dan ben ik nog de kat uit de boom aan 't kijken. Een liefde die zich bewezen heeft, geen wantrouwen, woede, verveling of verachting heeft opgeroepen, zou bij mij dan pas het stadium van onvoorwaardelijkheid bereiken, zodanig dat ik zijn belang boven het mijne zou plaatsen. Niet dat dat tien jaar moet duren... zo erg is 't nu ook weer niet. Gauw genoeg wordt liefde op de proef gesteld en dan moet blijken, hoe onvoorwaardelijk eea is. Hoe onvoorwaardelijk waren de liefdes in mijn eigen relaties? Ik hield van mijn man, toch kon ik me op gegeven moment niet heenzetten over sommige van zijn karaktereigenschappen en vice versa. Andere, meest eerdere relaties duurden niet lang genoeg. Is voorwaardelijke liefde dan maar geen liefde, of te weinig liefde? Ik denk, dat als er geen bijzondere tegenslagen of afleidingen zijn, een voorwaardelijke liefde lang kan duren. Veel mensen houden van gewoonte en veiligheid, kunnen zonder grote passies, zijn tevreden met vriendschappelijkheid. Als je elkaar maar niet afstotelijk vindt, kan dat genoeg zijn, denk ik. Zelf ben ik echter niet goed opgewassen tegen verveling of middelmatigheid in een relatie, beëindig het dan uiteindelijk.
Ken ik mensen die elkaar onvoorwaardelijk liefhebben, in 't verleden, maar vooral ook nu? Ik meen te denken van wel. Mijn ouders hielden onvoorwaardelijk van elkaar, ondanks spanningen en ergernissen. Een zwager en schoonzus in Egypte: ook. Twee relaties die ernstige ziekte, kinderloosheid overleefden. En buurtgenoten van mij kan ik ook als voorbeeld noemen, maar dan als voorbeeld met haken en ogen. Dat echtpaar is altijd samen, heel erg op elkaar gericht; als ze boodschappen doen, lijkt het of ze op weg naar een groot feest zijn. Maar voor hun vier kinderen is minder aandacht en daar heb ik;)) als ouder soms last van en mijn kinderen eveneens.
Evengoed: voor mij, onverbetelijk als ik ben, een teken van hoop, dat ook nu nog onvoorwaardelijke liefdes voorkomen. Want: ik hoop het toch nog uiteindelijk mee te mogen maken in mijn leven. Maar het komt niet op bestelling, ik denk zelfs niet dat het een kwestie is van ervoor werken, het is er of het is er niet. En wat het nu precies is: als we het wisten, lag het geheim voor iedereen voor 't grijpen.
Er is nog een onvoorwaardelijke liefde die de moeite waard is beleden te worden: die voor jezelf. Gewoon, jezelf accepteren, waarderen en koesteren. Mits uiteraard... etc. Het is ook makkelijker daarvoor te werken, omdat je over jezelf meer controle hebt dan over een ander. En voor anderen dan een partner, een huisdier ook, voor de natuur, tot God aan toe als je kunt, maar dat gaat wat ver allemaal op deze plek. Al deze overwegingen helpen me mijn verwachtingen meer in balans met de realiteit te brengen en geven ook rust. De uitkomst is dat ik wat wil, maar niks moet en mezelf ook niet steeds op affirmaties hoef te tracteren. Gewoon leven, mensen ontmoeten, offline, online, wie weet zit daar een partner tussen, mezelf ontplooien en amuseren. En er is genoeg. Bovendien: ik kan terugkijken op relaties waarin ik destijds veel liefde vond en de herinnering is mooi genoeg om nu niet te hoeven drammen.
Ilse 27122010
13 December 2010
Can we not find fault in the other?
Look at oneself, forgiveness
Or look away, abandon the other
Only in love the first may progress
At Peace
25 December 2010
I have wishes, annoyments
In the end I find all in me
No need to go to the land called Happy
I make, maybe spread my merriments
Soulmates
12 December 2010
When you truly belong together
You don’t hinder each other
No power games on each other
As you fit into each other
Kersttijd als tijd van bezinning is een moment voor mij om nu eens wat stil te staan bij wat ik (nog) wil in de liefde. Wat zeggen veel mensen? Je houdt onvoorwaardelijk van je kind en iets minder onvoorwaardelijk van een partner. Het woordje 'een' suggereert al iets inwisselbaars. Tegenwoordig niet zo'n heel dwaze gedachte, mensen hebben veel kortstondiger relaties nu. En toch. Hoe onvoorwaardelijk is de liefde voor mijn kind? Ik accepteer het, om maar wat te noemen, niet dat hij zijn school zou verkloten om met verkeerde vrienden te zitten blowen. Maar: ik zou ontberingen en hoge kosten over hebben voor zijn behandeling als hij een ernstige ziekte zou hebben. En: als ik zou voelen dat ikzelf geen goed rolmodel voor hem zou zijn of onvoldoende gezag zou hebben, zou dat een reden zijn om het stokje over te geven aan zijn vader (die is nl springlevend) hoezeer ik hem ook zou missen.
Wanneer zou ik zulks over hebben voor een partner? Nog niet na drie maandjes verkering, denk ik. Dan ben ik nog de kat uit de boom aan 't kijken. Een liefde die zich bewezen heeft, geen wantrouwen, woede, verveling of verachting heeft opgeroepen, zou bij mij dan pas het stadium van onvoorwaardelijkheid bereiken, zodanig dat ik zijn belang boven het mijne zou plaatsen. Niet dat dat tien jaar moet duren... zo erg is 't nu ook weer niet. Gauw genoeg wordt liefde op de proef gesteld en dan moet blijken, hoe onvoorwaardelijk eea is. Hoe onvoorwaardelijk waren de liefdes in mijn eigen relaties? Ik hield van mijn man, toch kon ik me op gegeven moment niet heenzetten over sommige van zijn karaktereigenschappen en vice versa. Andere, meest eerdere relaties duurden niet lang genoeg. Is voorwaardelijke liefde dan maar geen liefde, of te weinig liefde? Ik denk, dat als er geen bijzondere tegenslagen of afleidingen zijn, een voorwaardelijke liefde lang kan duren. Veel mensen houden van gewoonte en veiligheid, kunnen zonder grote passies, zijn tevreden met vriendschappelijkheid. Als je elkaar maar niet afstotelijk vindt, kan dat genoeg zijn, denk ik. Zelf ben ik echter niet goed opgewassen tegen verveling of middelmatigheid in een relatie, beëindig het dan uiteindelijk.
Ken ik mensen die elkaar onvoorwaardelijk liefhebben, in 't verleden, maar vooral ook nu? Ik meen te denken van wel. Mijn ouders hielden onvoorwaardelijk van elkaar, ondanks spanningen en ergernissen. Een zwager en schoonzus in Egypte: ook. Twee relaties die ernstige ziekte, kinderloosheid overleefden. En buurtgenoten van mij kan ik ook als voorbeeld noemen, maar dan als voorbeeld met haken en ogen. Dat echtpaar is altijd samen, heel erg op elkaar gericht; als ze boodschappen doen, lijkt het of ze op weg naar een groot feest zijn. Maar voor hun vier kinderen is minder aandacht en daar heb ik;)) als ouder soms last van en mijn kinderen eveneens.
Evengoed: voor mij, onverbetelijk als ik ben, een teken van hoop, dat ook nu nog onvoorwaardelijke liefdes voorkomen. Want: ik hoop het toch nog uiteindelijk mee te mogen maken in mijn leven. Maar het komt niet op bestelling, ik denk zelfs niet dat het een kwestie is van ervoor werken, het is er of het is er niet. En wat het nu precies is: als we het wisten, lag het geheim voor iedereen voor 't grijpen.
Er is nog een onvoorwaardelijke liefde die de moeite waard is beleden te worden: die voor jezelf. Gewoon, jezelf accepteren, waarderen en koesteren. Mits uiteraard... etc. Het is ook makkelijker daarvoor te werken, omdat je over jezelf meer controle hebt dan over een ander. En voor anderen dan een partner, een huisdier ook, voor de natuur, tot God aan toe als je kunt, maar dat gaat wat ver allemaal op deze plek. Al deze overwegingen helpen me mijn verwachtingen meer in balans met de realiteit te brengen en geven ook rust. De uitkomst is dat ik wat wil, maar niks moet en mezelf ook niet steeds op affirmaties hoef te tracteren. Gewoon leven, mensen ontmoeten, offline, online, wie weet zit daar een partner tussen, mezelf ontplooien en amuseren. En er is genoeg. Bovendien: ik kan terugkijken op relaties waarin ik destijds veel liefde vond en de herinnering is mooi genoeg om nu niet te hoeven drammen.
Ilse 27122010
