Als ik het jaar mag afsluiten met een top tien van ervaringen, waar ik een blijer mens van geworden ben, dan staat mijn date met jou (nog steeds) op de eerste plaats.

Zo begon ik mijn briefje in het Persoonlijk-bericht-aan-die-en-die boxje, toen de telefoon ging. Ik heb onenigheid met iemand uit de familie en de spanning is te snijden. Geschaad vertrouwen. Zijn er grenzen overschreden? Had ik mijn grenzen beter kunnen bewaken? Het is zo’n oer-kwestie. Het speelt al heel lang. Ingeslepen omgangsgewoontes. Het gesprek ging helemaal de verkeerde kant op. Ik waarschuwde dat ik op ging hangen en toen hing ik op. Gooide mijn mobieltje op de bank en bedacht: waar was ik gebleven?

De moed die ik had verzameld om dat briefje te schrijven was weg. Ik wiste de woorden. Sloot het bericht-boxje en ging koffie zetten.

Wat ik in het briefje nog duidelijk wilde maken, was dat ik … die man niet het gevoel wilde geven dat ik nog achter hem aan zat, maar dat bepaalde gebaren van iemand, van hem in dit geval, zoveel kunnen betekenen, dat me dat dierbaar is en dat hij niet meer stuk kan bij mij en dat ik het wel jammer vind dat er helemaal geen contact meer is.

In onze ontmoeting heeft hij mij laten voelen, dat mijn subtiele signalen voldoende duidelijk waren voor hem om te aan te voelen wat ik wel en niet wilde. Het was in feite een ontmoeting met iemand, die ik vertrouwde en die goddelijk was. Hij trok daarna zijn grens bij: geen contact meer. Ik wil daar op mijn beurt diep in mijn hart de duidelijkheid niet van inzien. Evengoed besef ik ook dat hij geen vluchtheuvel is.

Het familielid en ik hebben de afspraak gemaakt dat we met een derde erbij elkaar tegemoet zullen treden. We hebben de intentie uitgesproken om de manier van omgaan met elkaar te verbeteren en voorzichtiger te zijn. Het zou heel prettig zijn als ik vanuit een veilige familie-situatie de wereld tegemoet kan treden, in plaats van de veiligheid elders in de wereld te moeten zoeken.