Nou, als ik het dan toch nog even over mijn rugzak mag hebben... Wat zit er allemaal in? Thermoskannetje gluhwein, Een glas. Eén glas! Kerstkransjes. In stukken gebroken chocoladeletters nog over van Sinterklaas. Een paar nette schoenen voor als ik ergens naar binnen ga, een deken, een paar oude kranten en... lucifers (zwavelstokjes).
Je raadt het al, het is kerst. Ondertussen loop ik voorover gebogen buiten! De kraag hoog op. Het sneeuwt. Ben boos. Moet afkoelen. Binnen is het mij te warm, te spannend. Ze gaan maar lekker door. Lekker belangrijk doen. Showen wat ze allemaal kunnen. Aandacht verdienen. Er is verder geen ruzie. Ze weten van niks. Ze denken dat ik naar de WC ben. Of ze denken niet eens, want ik ben al drie kwartier buiten en ze hebben nog niet eens opgemerkt dat ik weg ben, òòòh
Ik weet van mijzelf niet dat ik boos ben. Ik voel alleen al die mis-verhoudingen, zie de gezichtsuitdrukkingen, hoor de opmerkingen, de disharmonie, het toneelspel. En ik – ben – het – zo – zat. Het is niet uit te praten. Ik kan er niet over beginnen. Dan ben ik het die de sfeer bederft, òòòh. Naar buiten gaan is de beste keus.
Anticiperend vanwege ervaringsdeskundigheid na tweeënvijftig keer kerst met de familie, had ik mijn goed geoutilleerde rugzak alvast in de auto gegooid en nu was ik op weg. Ik wenste mij een adres waar ik heen kon. Een date adres. Een leuke vent. En tegelijkertijd weet ik, dat het niet het juiste motief is om bij een date te arriveren.
Ik overnacht buiten. Kranten op de stoep. De deken over me heen. Daar kranten overheen. Drink de hele thermoskan gluhwein leeg. En ik val domweg vredig in slaap. Ik ontbijt met kerstkransjes en chocoladeletters. En warm mijn handen aan door lucifers aangestoken krantesnippers in het wijnglas en vind het toch jammer dat ik de zippo handwarmer niet voor Sinterklaas heb gevraagd. “Wat moet jij nou in je flat met een zippo handwarmer?” hadden de kinderen nog gezegd, toen we de aansteker-site aan het bewonderen waren. Gek, het ding intrigeerde me.
Alhoewel een beetje schamel, zo ‘op straat’, mijn leven begint nu.
Dit verhaal is fictief
Je raadt het al, het is kerst. Ondertussen loop ik voorover gebogen buiten! De kraag hoog op. Het sneeuwt. Ben boos. Moet afkoelen. Binnen is het mij te warm, te spannend. Ze gaan maar lekker door. Lekker belangrijk doen. Showen wat ze allemaal kunnen. Aandacht verdienen. Er is verder geen ruzie. Ze weten van niks. Ze denken dat ik naar de WC ben. Of ze denken niet eens, want ik ben al drie kwartier buiten en ze hebben nog niet eens opgemerkt dat ik weg ben, òòòh
Ik weet van mijzelf niet dat ik boos ben. Ik voel alleen al die mis-verhoudingen, zie de gezichtsuitdrukkingen, hoor de opmerkingen, de disharmonie, het toneelspel. En ik – ben – het – zo – zat. Het is niet uit te praten. Ik kan er niet over beginnen. Dan ben ik het die de sfeer bederft, òòòh. Naar buiten gaan is de beste keus.
Anticiperend vanwege ervaringsdeskundigheid na tweeënvijftig keer kerst met de familie, had ik mijn goed geoutilleerde rugzak alvast in de auto gegooid en nu was ik op weg. Ik wenste mij een adres waar ik heen kon. Een date adres. Een leuke vent. En tegelijkertijd weet ik, dat het niet het juiste motief is om bij een date te arriveren.
Ik overnacht buiten. Kranten op de stoep. De deken over me heen. Daar kranten overheen. Drink de hele thermoskan gluhwein leeg. En ik val domweg vredig in slaap. Ik ontbijt met kerstkransjes en chocoladeletters. En warm mijn handen aan door lucifers aangestoken krantesnippers in het wijnglas en vind het toch jammer dat ik de zippo handwarmer niet voor Sinterklaas heb gevraagd. “Wat moet jij nou in je flat met een zippo handwarmer?” hadden de kinderen nog gezegd, toen we de aansteker-site aan het bewonderen waren. Gek, het ding intrigeerde me.
Alhoewel een beetje schamel, zo ‘op straat’, mijn leven begint nu.
Dit verhaal is fictief
