Dus, lieve daters, hoe komen we van het denken af, het denken dat ieder van u doet denken dat er zoiets als een wereld buiten uw eigen persoontje op zich zou bestaan. Ik heb in mijn vorige blogje over hoe en wat dienaangaande mijn licht laten schijnen.

Om te beginnen, móet ieder van u uitgaan van het volgende:

'Niemand kan verlies lijden tenzij het zijn eigen beslissing is. Niemand lijdt pijn, behalve als zijn keus deze toestand voor hem verkiest. Niemand kan verdrietig of bang zijn, of denken dat hij ziek is, als dit niet het resultaat is dat hij wenst. En niemand sterft zonder zijn eigen instemming. Niets gebeurt er wat niet jouw wensen vertegenwoordigt en niets wordt achterwege gelaten wat jij kiest. Hier is jouw wereld, compleet tot in elk detail. Hier ligt voor jou haar volledige werkelijkheid. En hier alleen is sprake van verlossing. Je gelooft misschien dat dit standpunt extreem is en te veelomvattend om waar te kunnen zijn. Maar kunnen er op de Waarheid uitzonderingen bestaan'. (EEN CURSUS IN WONDEREN, les 152: De macht om te beslissen is aan jou).

Welnu, laten we meteen beginnen:

Verstil je geest door louter oordeelloze aandacht. Als je geest stil is, kalm, niet op zoek naar een antwoord of oplossing, zich niet verzet en niets uit de weg gaat, dan vindt er een geestelijke herleving plaats omdat de geest dan het vermogen heeft om te zien wat waar is. En het is de waarheid die je vrij maakt, niet je inspanning om vrij te zijn.

Je intellect, niet te verwarren met intelligentie, zal het bovenstaande proberen te begrijpen, omdat dat nou eenmaal de aard van het beestje is. Het verzet zich per definitie tegen eenvoud. Het intellect is praktisch en in die zin handig, maar meer ook niet. Het is zelf ook een verzinsel, een product van aangeleerde kennis en dus per persoon verschillend. Intelligentie daarentegen is de bestaansgrond achter/in/onder/boven/door alle verschijnselen. Het bewustzijn waaruit alles voortkomt en ook weer verdwijnt. De oersoep zeggen ze in de quantummechanica. Het is dus niet persoonsgebonden, maar iedereen kan er wel vrijelijk gebruik van maken door haar door zich heen te laten werken, net zo veel of weinig als geaccepteerd wordt ('Naar uw geloof zal u gegeven worden') Het is absoluut en omvat alles. M.a.w. date-vrienden: probeer niet te begrijpen wat je nu leest. Als we namelijk iets te moeilijk vinden om te begrijpen dan zullen we het nooit begrijpen omdat we het altijd zullen blijven zien als iets dat onbegrijpelijk is. De intelligentie daarentegen die we in onszelf ontdekken is de intelligentie die alles bestuurt, het 'ding' zelf. Iedereen zou de eenvoud hiervan moeten erkennen.

Achgutteguttegut, welk een kinderlijke simpelheid en tegelijkertijd paradijselijke ervaring gaat er toch schuil voor jou, voor mij en iedereen, achter die zo aanbeden wolk van complexe, intellectuele, maar intrinsiek betekenisloze gedachten. Jíj, het bestaan, herontdekt door het eenvoudig afschrapen van alle etiquetten die je er in de loop van vele, vele levens opgeplakt hebt. Doe er meteen je voordeel mee, zou ík doen tenminste. Gegarandeerd genieten met elke vezel van je allesomvattendheid, bij voortduring. De keiharde, absolute waarheid. Eis je goddelijke erfrecht op vóel haar en neem vanaf nu met niets minder dan alles meer genoegen! Gij sijt immers allen godenkinderen!

Ave,

Uw Bach

Lees verder!

Dat is een van de eerste regels, spreek af op neutraal terrein. Dat bleek geen overbodige luxe.

Ik had met hem gemaild, met hem gebeld, het leek een fatsoenlijke, aardige, gevoelige man, met normale bedoelingen. We hadden zelfs een diepgaand gesprek gehad, over een overleden neefje, en de manier waarop ze elkaar opvingen in de familie.

Kortom, dat leek wel te kunnen, allemaal. Dus niet. Binnen een kwartier was meneer uitgepraat, hij wilde wel met me naar bed.

Ik niet.

Ik heb hem doorverwezen naar die buurt in elke stad waar van die gastvrije dames achter rode lichtjes op zulke mannen zitten te wachten.

Dat kwam niet helemaal over. Hij had veel respect voor vrouwen, zei hij.

Ik heb vanuit mijn huis gemaild ”dat we te verschillend waren”. Dat leek me een understatement wat ik in dit geval rustig mocht gebruiken. Nou moet ik uitkijken dat ik mijn vertrouwen in mannen geen extra deukje heeft opgelopen. Er zijn er vast een heleboel wel fatsoenlijk.

Maar neutraal terrein is een goed advies gebleken.

Lees verder!

Interessante stelling poneerde Willem hier. Volgens mijn collega blogger zou daten - voor meer resultaat - moeten worden gezien als topsport. Dus niet op pad met een mentaliteit van het soort ‘als ik maar een leuke avond heb’, maar willen scóren. Er echt voor gáán. Dan heb je volgens Willem meer kans dat je je doel bereikt: een partner vinden. Aardige redenatie, maar er klopt natuurlijk niks van.

De vergelijking tussen topsport en succesvol daten gaat op vele fronten mank. De vraag is of er überhaupt overeenkomsten zijn. Bij topsport heb je niet te maken met een onwetende (of zelfs onwillige) teamgenoot. Stel dat twee mensen samen in een bobslee stappen, en de een dat doet om de beste te worden en de ander omdat ie weleens een spannend ritje wil maken? Ik denk niet dat dit team kampioen wordt. Om dit te voorkómen zou je je date vooraf kunnen inlichten: ‘Lieve Marja, vrijdagavond hebben wij een date. Ik weet zéker dat wij gaan slagen. Als wij sámen de schouders eronder zetten, dan kunnen wij gelukkig worden! Ik reken op je volle inzet, je Willem’. Wat denk je, Willem? Zou Marja nog komen opdagen?

Het kan natuurlijk ook zijn dat jij een meer klassieke kijk hebt op man-vrouw relaties. De man als jager, de vrouw als prooi. In die situatie heb je die teamgenoot immers niet nodig. Willem de Veroveraar op weg naar het café. Vastbesloten om de vrouw in kwestie mee te slepen naar zijn hol om haar vast te binden aan zijn aanrecht. Misschien best aardig als seksuele fantasie, maar Marjelle zou in werkelijkheid liever enkele hulplijnen achter de hand houden.

Sorry Willem, Marjelle zit je maar wat te pesten. Ik begrijp best welk punt je wilt maken. Een zekere nonchalance lijkt wel een ongeschreven regel in datingland. Inderdaad, we zijn allemaal hartstikke gelukkige singles, hebben echt geen nieuwe partner nodig en beschouwen daten als geinig vermaak. Tuurlijk. En ook ik verbaas me weleens over hoe sommige mannen op een date verschijnen. Te laat, in vale slobbertrui, met ongewassen haren, allemaal weleens meegemaakt. En als ik zou binnenkomen met een houding van ‘het zal wel niks zijn’, dan zou ik vast weinig moeite doen om een geanimeerd gesprek op gang te brengen.

Maar inspanningen om een partner te vinden gaan maar tot halverwege. Je kunt actief op zoek gaan. Je kunt openstaan voor een partner. Je kunt prettiger in je vel gaan zitten, bijvoorbeeld door jezelf goed te verzorgen. Maar de tweede helft wordt gevormd door zaken waar je maar weinig invloed op hebt. Allerlei biologische processen in je lichaam; hormonen, feromonen, geuren. Én – niet in de laatste plaats – de andere partij.

Ik vraag me zelf weleens af of ik juist niet te hard zoek. Of ik niet succesvoller zou zijn als ik meer ontspannen met het ontmoeten van mannen om zou gaan. Als niet meteen alle radertjes in mijn hoofd gingen werken vanaf het moment dat een man over de drempel van het café stapt. En of steeds weer die teleurstelling juist niet demotiverend werkt. Ik heb me de laatste tijd iets te vaak afgevraagd waarom ik nou juist voor díe man iets leuks heb aangetrokken, mijn haar heb gewassen, mijn benen onthaard, mijn nagels gevijld en gelakt en een lekker luchtje op heb gedaan. Ik geloof dat ik daten liever wil ervaren als een vriendschappelijk partijtje voetbal dan als topsport. We kunnen na afloop altijd nog samen de kleedkamer in duiken.

En Willem, weet je hoe je topsporter wordt? Trainen, trainen, trainen…

Lees verder!

Ik heb je persoonlijk al antwoord gegeven, maar ik wil in een blog nog wel wat kwijt. Ik heb zelf al een paar keer geschreven over de voorkomende ergernissen,

maar ik geef zelf iedereen het voordeel van de twijfel.

Ik heb voor jandoedel zitten wachten (in mijn woonplaats, waar ik later ook weer in zo'n tent kom). Ik heb talloze onbeantwoorde mailtjes gehad, dates met mannen die er zelf als een vuilniszak uitzagen, en dan verwachtten dat ze een filmster konden krijgen, liefst van de leeftijd van hun dochter. Ik heb het allemaal beschreven, een blog schrijven over dit soort dingen, relativeert het voor jezelf, en geeft anderen een hart onder de riem; het overkomt ons allemaal, het zegt niets van jezelf, als je bot wordt behandeld.

Daarom geef ik nog steeds iedereen het voordeel van de twijfel, en daar heb ik geen spijt van. ik heb mijn vertrouwen in de liefde niet verloren en mijn vertrouwen in correcte mannen ook niet.

Botheid is besmettelijk. Als ik het op een ander afreageer, gaat die dat weer op iemand anders doen, dan krijg je een kettingreactie. Ik sta er boven, en schrijf er een blog over, dan ben ik het weer kwijt. Ik heb overigens een keer meegemaakt dat een man bang was dat hij in een blog terecht zou komen.

Nee heren, ik schrijf niets over vertrouwelijke informatie, alleen als u zich bot gedraagt komt het in een blog. En die worden goed gelezen, dat kunt u zelf zien. Misschien is dat een goede waarschuwing?

Gelukkig kun je mensen meestal wel blokkeren. Dat moeten ze er vooral in houden. Verder veel plezier, en sterkte waar dat van toepassing is,

Lees verder!

Mijn wereld is een natuurlijke wereld waarin alles zonder opzet gebeurt, zonder motieven en zonder streven. Ik lééf, sta open voor de schommelingen van het bestaan en ontvang alle gebeurtenissen met open armen. Beslissingen neem ik spontaan, intuïtief en uit deze intuïtie vloeit mijn handelen voort. Van strijd of inspanning hierbij is geen sprake.

Ik leef volledig in het heden. Ik pieker nooit. Gedachten gebruik ik slechts dan als ik ze voor bepaalde bezigheden nodig heb, verder laat ik ze komen en gaan zoals ze in me op komen, zonder mezelf ermee bezig te houden of ze vast te willen houden. Kwestie van aandacht. Ík ben de baas!

Ik ken geen ongeduld. Waar ik ben, ben ik op mijn plaats, n.l. bij mezelf. Ik leef van dag naar dag. Ik hoef niets speciaals te worden, want ik bén wat al ís. Ik wacht nergens op en verlang niet naar aanzien en roem. Mijn eigen rijke leven is voldoende.

Ik heb natuurlijk mijn tekortkomingen, maar die bestrijd ik niet. Bekijk ze neutraal en accepteer ze als iets wat op dat moment om wat voor reden dan ook bij me hoort. Bovendien heb ik in de loop der jaren kennis over mezelf vergaard en inzicht in het innerlijk van mijn wezen verkregen. Onder invloed van die milde aandacht ben ik van binnenuit veranderd. Natuurlijk heb ik zo mijn verlangens, maar ik ben er niet aan gehecht.

Over materieel bezit kan ik me verheugen, maar ík bezit het en niet omgekeerd. Ik streef niet naar winst of rijkdom, omdat ik weet dat het streven op zich mij onvrij zou maken. En ook zonder dat streven vloeien de goede dingen van het leven rijkelijk naar mij toe. En uiteindelijk: armoe of rijkdom, het is van hetzelfde laken een pak. Het doet me niets. Ik laat me door niemand en geen enkele instelling voorschrijven waaraan mijn gevoelsleven moet voldoen of hoe ik me tegenover mijn medemensen moet gedragen. Ik denk niet na over moraal en gerechtigheid, omdat ik weet dat ik juist handel wanneer ik conform de spontane impulsen handel die mij steeds op het juiste ogenblik invallen.

Ik ken geen zorgen. Het verleden is verwerkt en bestaat niet langer, net als de toekomst. Problemen herken ik onmiddellijk, schenk ik direct, zonder te aarzelen, mijn volle aandacht en neem ze grondig in me op. De in mij werkende grenzeloze intelligentie doet vervolgens haar volmaakte werk en tig keer sneller dan mijn eigen begrensde verstand het zou kunnen. Ik ken mijn plaats. Daarom ben ik evenwichtig, kalm en harmonieus en in staat om van de mooie dingen van het leven te genieten op het moment dat ze zich aan mij voordoen, zonder overigens dat moment vast proberen te houden.

Ik ben vlijtig, maar niet bezeten van werkdrift. Ik werk omdat ik plezier in mijn werk heb. Ik ben creatief. Deze creativiteit doordrenkt mijn hele leven, hoewel ik me van deze creativiteit niet bewust ben; die is ooit op een dag in mijn leven opgedoken en laat zich sindsdien via mij gelden.

Ik ben niet verslaafd aan genot, maar vol levensvreugde. Wanneer ik geniet, beleef ik dat genot ten volle. Ik zoek het genot nooit zelf op. Op de een of andere manier weet het míj altijd weer te vinden, omdat ik er wel altijd open voor sta.

Ik ga ongecompliceerd met mijn gevoelens om. Accepteer ze en laat ze ongehinderd hun gang gaan. Ik schaam me er niet voor. Plezier is plezier en verdriet is verdriet. Ik ervaar gevoelens in het midden.

Ik streef niet naar invloed, in welk opzicht dan ook. In het diepst van mijn hart ben ik vol deemoed, omdat ik simpelweg wéét dat mijn lot door iets wordt gestuurd dat groter is dan ik. Een oneindige wijsheid waar ik me graag aan overgeef.

In een liefdesrelatie behoud ik mijn zelfstandigheid en innerlijke vrijheid. Dit niet te verwarren met trouweloosheid -ik ben standvastig- maar het betekent dat ik de integriteit en de behoeften van mijn partner in dezelfde mate respecteer als die van mijzelf.

Ik weet dat ik niet mijn lichaam ben. Ik identificeer mij er niet mee. Daarom ben ik nooit ziek. Nooit ziek. Mijn lichaam bezit die natuurlijk aangeboren gezondheid en die laat ik met rust. Ik eet daar niets speciaals voor of praktiseer anderszins bedachte capriolen. Een bereconstitutie, kortom. Ik leef een leven zonder problemen. Alles speelt zich in het heden af. Ik volg geen regels van instellingen, organisaties of religies. Ik dring verder niemand mijn mening op en onderneem geen pogingen anderen tot mijn 'levensfilosofie' te bekeren. Ik ben vredig en kalm, vitaal en succes komt moeiteloos naar me toe.

Als men mij vraagt hoe en wat, dan zal ik vertellen hoe ik bereikt heb wat ik bereikt heb. Uiteindelijk is de universele oplossing voor werkelijk alle problemen kinderlijk eenvoudig: Als gij niet wordt als kleine kinderen...Dit betekent: als je niet ten volle inziet dat je volkomen afhankelijk bent van het onzichtbare leven dat jou geschapen heeft, kun je niet jouw werkelijke macht in de ware relatie tot dat mysterieuze leven kennen. (Mens, ken toch uzelve!)

Het vorenstaande vloeit natuurlijk en derhalve moeiteloos voort uit toegepast kinderlijk vertrouwen. Da's echt alles.

Voorwáár ik zeg jullie nu stuk voor stuk, MATCH4ME broeders en zusters: gij zijt allen godenkinderen. Betracht moed als nooit tevoor, zoek dan éérst díe match in je binnenste en neem alleen genoegen met álles. En vóel, aan jou zal zich in diepe stilte tijdens een onbewaakt ogenblik de volmaakte Waarheid, een volmaakt profiel van jezelf, ontvouwen, de Waarheid die je bent, die jou vervolgens over Zichzelf zal vertellen.

Lees verder!

Ben ik uniek, of zijn er meer vrouwen die er geen zin in hebben om met een man uit te zijn die zijn aandacht onmiddellijk over alle aanwezige vrouwen verdeelt, en je niet meer ziet staan?

Ben ik ouderwets als mijn plezier er dan af is? Heet dit flirten, of is het gewoon bot? En wat is er zo leuk aan flirten? Hoezo onschuldig? Hoezo bezitterig? Zitten we met ons allen iets goed te vinden wat totaal verkeerd is? Waar blijf je dan als je dit niet leuk vindt?

Thuis, ja dat klopt, ik was zo thuis, heb hem niet meer gezien. Dat was snel opgelost.

Blijft voor mij de vraag; meiden, hoe solidair zijn we met elkaar? Gaan we plat voor alles wat zich macho gedraagt? Of staan we als een vrouw achter iemand die geen zin heeft in deze respect loze houding. Want laten we wel wezen, als wij vrouwen niet op zulke mannen reageren, dan heeft flirten geen zin meer. Toch?

Lees verder!

Op datingsites kom je met enige regelmaat mensen tegen die er niet zoveel van begrepen hebben. Marjelle probeert nog steeds om iedereen die op haar profiel reageert antwoord te geven. Behalve de mannen die volledig lid zijn, maar menen weg te komen met een suf interessebericht (zie daarvoor mijn blog ‘oprechte interesse?’). Soms besluit ik aardig te zijn en neem ik bij iemand de moeite om netjes uit te leggen waarom iemands profiel niet zo aanspreekt. Zo ook bij Flipper. Flipper had in het echt een andere profielnaam, maar net zoiets geks als Flipper. De eerste fout.

Flipper stuurde Marjelle een suf interessebericht. Flipper bleek volledig lid en dus bleef een antwoord uit. Een aantal dagen later waren Flipper en Marjelle tegelijk online. Flipper wilde chatten. Marjelle checkt altijd eerst een profiel voordat ze een chatverzoek accepteert. Op het profiel van Flipper stond een vage foto en verder was het met name erg leeg. Oninteressant. Beste CD-MP3: van alles. Beste boek: ik lees niet zoveel. Over mijzelf: ik ben leuk. Ik zoek: een leuke en spontane meid. Tja. Het profiel van Flipper was niet alleen volstrekt oninteressant, maar het straalde ook uit dat hij absoluut zijn best er niet voor had gedaan.

Marjelle weigerde het chatverzoek van Flipper, maar besloot aardig te zijn. Ze stuurde Flipper het volgende bericht:

Dag Flipper

Volgens mij ben jij nieuw hier en daarom wil ik je nog wel even uitleggen waarom ik niet ben ingegaan op je chatverzoek.

Je hebt me een interessebericht gestuurd, terwijl je volledig lid bent en me dus ook gewoon een persoonlijk tekstje had kunnen sturen. Daarnaast heb je je profiel wel heel erg summier ingevuld en slechts één niet helemaal scherpe foto geplaatst. Dit samen maakt je profiel (volgens mij) minder interessant voor de vrouwen die hier rondlopen.

Sorry als ik wat onaardig overkom, ik wilde je slechts op weg helpen.

Veel succes hier!

Marjelle

Tja. Sommige mannen zijn hier nou eenmaal wat onhandig in. En ook al kende Marjelle Flipper helemaal niet, ze gunde hem best een leuke vriendin. En die ging hij met zo’n profiel niet vinden. Een antwoord bleef uit. Een week of wat later besloot Marjelle toch eens te kijken of Flipper haar berichtje ter harte had genomen. Ze zocht zijn profiel. Ze vond niks. Behalve de volgende melding: ‘Dit lid is niet actief meer. Je probeert het profiel te bekijken van iemand die zich heeft uitgeschreven.’

Tja. Hopeloos geval, die Flipper.

Lees verder!

Meestal gaat het prima.

Lekker gewerkt, huisje opgeruimd,

vriendin gebeld,

leuk mailtje.

Heel tevreden.

<br />

En dan ineens gaat het niet.

<br />

Iedereen is met zijn tweeën, behalve ik.

Ze lopen allemaal samen naar meubels te kijken bij Ikea,

alleen ik niet.

Ik heb een jurk in de steigers staan en ineens vind ik de kleur niet mooi meer en het model ook niet.

Ik heb geen zin in een boek, er is niets op TV.

Ik vind het de moeite niet om voor mezelf te koken.

Ik haal een zak patat en sta in de rij met andere mensen die overduidelijk ook alleen zijn

Ja, een portie patat met mayo.

Hier opeten.

<br />

En de kat zeurt ook.

Hij was net buiten, nou wil hij weer naar binnen.

<br />

Zo'n dag.

<br />

Gelukkig gaan zulke dagen vanzelf voorbij.

Slapen

en morgen gezond weer op.

Lees verder!

Diz..,

Gekke Diz.. Wat zeg je nou allemaal? Ik ben er stil van. Echt hoor, ik sta met mijn mond vol tanden. Nee, ik had inderdaad geen idee.. wat een vreemde situatie zo.

Maar laat ik eerlijk zijn, Diz.. Ik heb er nooit zo over nagedacht. Ja, nu wel natuurlijk, maar .. you know.. ik vind háár al leuk. En als doorgewinterd romanticus (you know I am), kan ik echt maar verliefd zijn op 1 iemand tegelijk. En dat is zij, al heeft het misschien geen zin. Sorry.. echt sorry. Goh..

Maargoed, als het je helpt.. kan ik momenteel alleen maar zeggen dat het er inderdaad niet in zit. Wat gek om dit tegen jou te zeggen. Nooit over nagedacht.

Ik hoop dat het onze vriendschap niet beïnvloedt, op een slechte manier dan. Wat mij betreft niet hoor. Want ik vind je wel echt een leuke en toffe meid. Maar verliefd? Goh. Nooit over nagedacht.

Weet niet zo goed wat ik moet zeggen, dus ik laat het wel even hierbij. Moet zo ook de hond uitlaten.. lekker, door de sneeuw enzo. Zie ik je morgen nog? En anders zondag toch?

Nou ik ga maar. Spreek je snel.

M.

Lees verder!

En ik héb me daar toch plotseling een duivelse zin om eens een helse pot onverhuld met je te vrijen en je dierlijk te verslinden als een lucullisch aards maal! Misschien moeten we dát dan maar doen, schat. Laat mijn gemeel 't gemeel, de zo kinderlijk eenvoudige strekking ervan is blijkbaar (nog) niet tot je doorgedrongen om wat voor reden dan ook en laat mijn satanische vlees maar de passie in je preken dan. En gooi jij die vrouwelijke vormen en wat er verder ook maar aan vleselijke genotzucht in je lijf om orgastische bevrediging schreeuwt, zonder opsmuk en gemaar in de strijd. Nóu, uit de kleren nu, billen bloot en vórt met de geile geit!

Waarom schat toch zo'n verzet tegen mijn uitlatingen? Hoezo onbegrijpelijk? Hoezo eng? Hoezo verhuld? Kunnen ze onverhullender? De verhulling voor jou zit 'm in het feit dat je de grenzeloze en ongedwongen vrijheid achter de woorden, in dit geval, niet durft te erkennen, omdat het een licht op je eigen leventje zou werpen dat wel eens zaken zou kunnen onthullen die je liever verborgen houdt. Je hebt dan wel je ex de deur gewezen, bent van baan veranderd, zegt wel dit en doet wel schijnbaar moedig in jouw optiek dat en interpreteert dat vervolgens lustig als hele ferme stappen, maar heel diep weggestopt in donkere krochten van je onderbewustzijn hou je toch liever alles bij het vertrouwde muffige oude, omdat verandering, lees transformatie, je angst inboezemt. Laat me je dit zeggen lieffie: verandering is niks anders dan het voortmodderen in hetzelfde alledaagse modderbadje in een andere vorm, om de schijn op te houden en toch maar vooral niet wérkelijk iets te hoeven ondernemen. Transformatie daarentegen vernietigt het ongewenste voorbije voorgoed en maakt zodoende ruimte voor iets nieuws en per definitie derhalve iets onbekends. Dat is nou evolutie, dat is groeien, kortom, dat is leven! (Niks diepgravends of ingewikkelds of esoterisch of verhullends wat ik hier zeg trouwens hoor, hoezeer je daarover weer telkenmale begint te zeiken. Een hele simpele constatering. Een kind kan de was doen.)

Ik wéét waar ik over praat H. Ik verkoop je geen lulkoek. Ik ben een empiricus van het zuiverste water, moedig en kinderlijk onverhuld, altijd geweest. In 'de zwarte nacht van de ziel' heb ik me begeven. En dat was geen pretje, geef ik toe, maar ik ben er doorheen gegaan en eruit gekomen. Ik wil alleen het allerbeste voor mezelf en voor de mensen met wie ik in contact kom, omdat ik weet dat het klaarligt en waar het te halen en daarom: met je blote billen op het ijs nondeju! NÚ!!

Maar, aan de andere kant, ik kan jóu of wie dan ook er niks wezenlijks over vertellen. Wat ik zeg zijn slechts vingerwijzingen. Nogmaals: zelf ervaren. (Vipassana!) Daarom: als jouw het vertrouwen ontbreekt om die onbekende ervaring telkens weer op te zoeken en uit te dagen, (in plaats van kinderachtig gezeur, lief bedoeld hoor.., mijn naam, mijn woonplaats, mijn telefoonnummer, mijn niet bellen, die losse flodders van meels van je, alles zo bedacht en nietszeggend en voorspelbaar en op z'n elfendertigste, je leest nauwelijks wat ík je meel, waarschijnlijk ook nog eens in je trots gekrenkt omdat ik niet meteen vanaf het begin op je afvlogen ben om meteen in die, ongetwijfeld lekkere, reet van je te kruipen en noem maar op) dan heb je bij mij niets te zoeken en moet je me links laten liggen. In niets zal je wat dan ook van je gekunstelde zelf in mij kunnen spiegelen, zo werkt het ego, wat je ego ook (schijnt) te denken en waarin het zich ook zou willen klauwen om zichzelf bestaanrecht te verschaffen. Het zal van zijn armzalige gading niets in mij vinden omdat ik op dat niveau niets (meer) te bieden heb en je ook niets armzaligs bieden wíl omdat ik je respecteer. Je zou er niets mee opschieten. Integendeel, jij zou je al snel totaal verloren voelen dan, als ik je verlangens zou inwilligen, terwijl je dat desolate kutgevoel al zolang op je schouders meetorst, al zó lang. Je weet precies waar ik het over heb. En daar kan ik niets mee. Ik wil, in het geval dat, je geliefde zijn, je minnaar, je gelijke in elk opzicht. Ik heb een hoop te geven, net als jij, maar alleen aan iemand die durft te ontvángen. Kortom, iemand die lééft. En dat doe jij niet. Ja natuurlijk, het leven zelve zit in je, onvermijdelijk omdat je er één mee bent, maar je beleeft het, in al je onbewustheid, als een lijk. En ik ben verdomme geen necrofiel.... kóm nou....

Ja, huil maar, maar huil deze keer nou eens niet vanuit je gecontroleerde hoofd, in godsnaam. Laat nu de tranen eens zonder voorbehoud plengen vanuit je hart, je zó lang veronachtzaamde, gevoelige, wijze hart. Laat ze rijkelijk en vrijelijk stromen zonder angst en verdediging en laat ze je losweken van je oppervlakkige verlangens en deze koude wereld die je dénkt te zien, een wereld immers waarvan alle structuren, alle gedachten en opgedrongen twijfels, straffen en zware bewapening, wettelijke bepalingen en bizarre voorschriften, overbodige werkzaamheden, idiote gedragsnormen, kortzichtige leiders en uit de duim gezogen goden dienen om haar gevoel van bedreiging in stand te houden en jou te doen geloven dat je jezelf moet beschermen tegen wat er gebeurt omdat dat zeker zal bevatten wat jou bedreigt.

Zet deze stap schat, resoluut en onvervaard, wees standvastig en ik beloof je: dat wat er in liefdevolle krachtige stilte voor je klaarligt tijdens je wedergeboorte, die onvermijdelijk volgt, zal je áller-áller stoutste dromen ooit gekoesterd onbegrensd overtreffen en je zal met onverhulde zekerheid weten dat wat je in dát moment als je Zelf ervaart niet alleen absoluut wáár is, maar altijd zo geweest is en altijd zo zal zijn. Moksha!

Lees verder!

Mijn ervaring als single is tamelijk beperkt. Het grootste deel van mijn leven leefde ik met mensen onder één dak. Ik heb slechts drie jaar alleen gewoond, waarvan twee jaar zonder relatie. In die zin heb ik geen enkel probleem als er straks weer iemand mijn dak, bad en bed komt delen. Of ik de hare.. Dat samen gaan wonen niet voor iedereen zo makkelijk is, hoor ik in de verhalen van mijn dates.

Neem Jacqueline. 38 jaar jong. Wil heel graag kinderen. Heeft veel relaties achter de rug, maar niets serieus. Heeft twee maanden samengewoond, maar toen kwamen er wat ‘onhebbelijkheden’ bij hem naar voren waardoor ze de voorkeur gaf aan alleen zijn. “Gelukkig had ik mijn appartement nog niet opgezegd.” Over de onhebbelijkheden wil ze verder niet praten.

Jacqueline date met veel mannen. Vroeger via de krant, tegenwoordig via diverse datingsites. Ook gaat ze naar feesten voor singles, boekt ze vakanties voor alleengaanden, wandelt met ‘eenzamen’ (haar woorden, heeft ze dan ook maar één keer gedaan) en laat zich ‘koppelen’ door bekenden. Zo leerde ik haar kennen.

Wie met haar praat, vraagt zich af waarom ze nog steeds alleen is. Ze is mooi, intelligent, heeft een goede baan, hoogopgeleid, weet wat van de wereld, is niet op haar mondje gevallen, heeft een goede dosis humor, leest de goede boeken, houdt van theater en cultuur, houdt de kranten bij en is ook erg sensueel. “Iedereen vraagt zich af waarom ik nog steeds alleen ben,” zei ze dan ook bij de eerste ontmoeting.. “Snap jij dat nou, Willem? Jij bent een man, wat is er toch niet goed aan mij?”

Wie mij dat soort vragen stelt, krijgt vanzelf vragen terug. Ik stapte uit de rol van date, en werd relatiecoach. Ik vroeg naar haar wensen, verlangens, angsten & ervaringen. Jacqueline praatte veel en makkelijk over alles wat ze had meegemaakt, voelde en dacht. Ik kreeg een uitgebreid exposé over haar geschiedenis. Ik hoorde geduldig alles aan en zocht naar de rode draad van de afwijzing.

Op een gegeven moment werd me die duidelijk. Voorzichtig formulerend hield ik haar de spiegel voor: “Wat me opvalt in alles wat ik gehoord heb, is dat in jouw wereld eigenlijk maar één persoon bestaat: Jacqueline. Je bent een hele goede prater, zeker aangenaam gezelschap, maar wel vooral heel erg met jezelf bezig. Je komt, vergeef me het woord, tamelijk egocentrisch over. Herken je daar iets in?”

Ze keek me lang aan. Ik zag in haar ogen dat ze de woorden langzaam liet doordringen. Haar mondhoeken trilden en ze maakte aanstalten iets te gaan zeggen. “Ik…”, klonk er aarzelend. Toen stond ze op en liep het restaurant uit.

Lees verder!

Velgeons een odnerzeok, virrecht aan de Uinvreseitit te Cmabrigde, is de vlogrode van inidvideule lettres bennin een wrood neit van bleang zlonag de eretse en laatste lteters maar crorect zjin. Andere ontdekking is beperkte nut van lidwoorden. Ook zonder gaat prima, zoals u nu ervaart. Taalpuristen uitgezonderd natuurlijk.

De menselijke geest is dus minder gebonden aan nauwgezet geordende details en accessoires dan men in eerste instantie zou denken. Ik vraag me af of het onderbewustzijn ons hier iets probeert te vertellen?

Luisteren wij eigenlijk wel?

Hoe belangrijk zijn de details in een profiel eigenlijk? Is een eerste indruk wel voldoende om tot de kern van die persoon te komen? Doen we wellicht naast de ander ook onszelf te kort als we de anderen niet even de tijd gunnen om tot hun recht te komen?

Okay, we willen allemaal heel graag een droompartner; perfect in lijf en geest en met precies die karakter eigenschappen die ons eigen imperfecte persoontje nodig heeft. Het liefst nog nieuw van de schappen en met het folie er nog om heen. Maar hoeveel van ons geloven nou echt dat je een goede bluesmuzikant kan zijn met een leven zonder pijn en tegenslagen??

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=OciGRpwJfkI" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=OciGRpwJfkI</a> tip: zacht geluidspoor, zet geluid hard

Hoe zinnig is het dan te verwachten dat je droompartner voort zal komen uit een perfect leven? Misschien is “ons rugzakje” wel het meest belangrijke dat we allemaal met ons meedragen. Want de inhoud ervan is de wetsteen waarop we onze persoonlijkheid polijsten.

De werkelijke test op een dating site is daarom niet zo zeer of het profiel van de ander aan jouw ideaalbeeld voldoet maar of jij zelf tussen de mankementen van dat profiel de fundamenten kan ontdekken waarop je samen een perfecte relatie kan bouwen. Een man met een scherpe neus, zware wenkbrouwen en een uitgestreken gezicht mag dan geen Clooney of Depp zijn, maar zulke details verbleken wanneer hij op het juiste moment en met de juiste intonatie een gedicht van W.H.Auden weet te citeren.

<a href="http://www.youtube.com/watch?v=b_a-eXIoyYA" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=b_a-eXIoyYA</a>

Bovenaan mijn eigen wensenlijst stond niet een hyperactief huppelende vrouw in een HellyHansen jas en blond sluik haar, blauwgrijze ogen en een paardestaart, maar toen ze zo midden op straat en uit het niets dit gedicht citeerde bespeurde ik die beruchte klik. Het was onze derde date en geloof me, in de voorgaande twee dates hadden wij zo onze gelijkschakelingsproblemen. Ook in ons verhaal stonden er klinkers waar medeklinkers hoorde en vice versa. Desondanks waren er onder deze afleidingen al de tekenen van onze match waarneembaar. Al wat nodig was, was een beetje geduld en het wederzijds besef dat mensen te complex en divers zijn om in een enkele oogopslag beoordeeld te worden.

Een wijze les die mij in de toekomst nog veel geluk zal brengen.

Lees verder!

Wie date, loopt af en toe tegen de situatie aan dat er bij de ander geslapen gaat worden. Of dat de ander bij jou slaapt. Dat gebeurt meestal niet de eerste keer, maar bij de tweede of derde date is de “blijf-maar-slapen-drempel” een stuk lager.

Bij de beste dates gebeurt het omdat je elkaar op andere manieren wilt leren kennen. En daarbij, je lichaam kan, zeker deze winter, wel wat warmte gebruiken. Soms kan het ook niet anders, bijvoorbeeld omdat het zo gezellig was dat de laatste trein al vertrokken is of omdat de wijn toch iets sneller ging dan een blaaspijp goed vindt.

Als je dan de nacht bij een ander doorbrengt, levert dat veel nieuwe vragen op. Logeerbed, bank of bed? En wat betekent dat? Bank: eigenlijk ben je een beetje lastig, ik hoop dat je slecht slaapt en morgen snel weer weg bent… Logeerbed: is ze keurig opgevoed, of just not that into you?

Wordt het bed? Spannend… maar dan: welke kant ga je krijgen? Heeft ze nog een ongebruikte tandenborstel in huis? Hoe hard is het matras? Ik hoop dat ze (pure) hagelslag voor ontbijt heeft. En als je in een oud huis blijft slapen: Hè, ze had toch helemaal geen kat, ik heb geen kat gezien… wat IS dat?

Al die gedachten vallen echter in het niet bij het vervolg van de nacht... hoe slaapt ze?

Laat ik met mijn eigen nachtgewoontes beginnen. Ik ben het ideale slaapgezelschap. In bed ga ik bij voorkeur links aan de rand liggen, draai me op mijn zij, trek één been in, doe mijn ogen dicht en de volgende morgen vind je me in diezelfde positie weer terug. Snurken doe ik niet, dromen herinner ik me niet en die beleef ik zeker niet fysiek.

Ik slaap al heel lang op deze manier. Het is erg simpel om te doen, kost weinig energie en levert een heerlijke verkwikkende nachtrust op. Ik begrijp dan ook niet waarom vrouwen niet zo slapen.... Stilliggen is voor hen schier onmogelijk. Ze moeten ook minimaal twee keer opstaan om naar de wc te gaan, alsof het zo moeilijk is die blaas in één keer te legen.

De meest aardige en elegante vrouw kan je in bed opeens ongecontroleerd slaan of zelfs ongelofelijk trappen. Was het ’s avonds nog leuk om naar haar te luisteren, ’s nachts slaakt ze rare kreten en maakt ze vreemde geluiden. Dacht je dat vrouwen niet snurken... keep on dreaming, het komt vaker voor dan je denkt.

Ondertussen raak ik gewend aan die spannende nachten. Ik kruip nog meer naar de rand of, en dat heeft de voorkeur maar kan niet altijd, start de slaap lepeltje-lepeltje. Waar ik echter niet aan wen, is wakker worden in een vreemd huis.

Ik slaap dan wel heel rustig, mijn lichaam functioneert door. Het transport van uit drank en voedsel vrijgekomen lucht, zoekt zich ’s morgens een uitweg.... Meestal realiseert mijn slapende ik zich net op tijd dat niet alleen ben en blokkeren samengeknepen billen een beschamende vertoning. Blij dat ik netjes ben gebleven, open ik mijn ogen en draai me om. Daar zie ik de gevolgen van de nacht. En ben meteen klaarwakker....

Lees verder!

Ruim een maand sta ik nu ingeschreven bij Match4Me. Eigenlijk wilde ik het niet, want ik had maar matige verhalen over dating sites gehoord.

Getrouwde mannen, of mannen met een grote verzameling vriendinnen die jou, in casu mij, in ieder geval geen ring en hypotheek willen bieden. En dan rijst de volgende vraag: wil ik dat, een ring en een hypotheek? Och heden... de ring heb ik in het verleden gedragen van iemand anders en de hypotheek heb ik, goddank zeg ik nu, kunnen ontlopen. Een groot huis is geen vereiste voor een goede relatie. En nu heb ik een knus leven met mijn twee zonen in een appartementje in de hoofdstad. Ik kom niks tekort, feitelijk. Genoeg geld, klus hier en daar wat in diverse soorten werk, alles eerbaar, niks waarvan je zegt: dat kan het daglicht niet velen, kinderen doen het goed in hun leven en op school, en best redelijke verstandhouding met hun vader. En een uitstekende relatie met zijn en mijn familie.

Maar ik slaap onregelmatig, sinds ik alleen ben. En merk een bepaald gemis. En daardoor komt er minder uit mijn handen dan ik zou willen. Blijkbaar toch de Maslov-pyramide: ingewikkelder behoeftes komen pas aan bod als de meer basale behoefte aan liefde en genegenheid vervuld is. Dus uiteindelijk toch een poging gewaagd op een dating site. En er zijn best leuke mannen, heb ik reeds gezien. Je kent op gegeven moment de gezichten en zodra je weer iemand voorbij ziet komen denk je: hee, goeienavond, jij ook hier. Het is net of je de buurman tegenkomt op straat. De sfeer is wat afwachtend doorgaans, maar verwelkomend. Veel mannen staan opgeruimd gefotografeerd op de boot of in een uitheems landschap en er zijn velen die golfen. In het begin denk je: alweer, maar later bedenk je je, dat is toch precies wat ik zoek? Een goed opgeleide man die ongecompliceerd geniet van zijn leven.

En binnenkort ontmoet ik dan voor het eerst iemand. Ik ben heel benieuwd, to say the least.

Lees verder!

We mailden maanden heen en weer. De kunstenaar en de ‘veredelde’ juf.

Hij schreef mooi en ik deed mijn best om ‘in zijn buurt te komen’. Dichten daar heb ik me niet aan gewaagd, dat liet ik graag aan hem over. Mijn sterke kanten waren pakkende titels en het zoeken van passende kunstbeelden bij de inhoud van teksten.

We bespraken onze voorbije liefdes en het verdriet dat daarmee gepaard ging. Maar ook ‘gewoon’ dat wat ons nog meer bewoog in het leven. Zoals zijn werk naast het kunstenaarschap, fietsen in de natuur, muzieksmaken, begraafplaatsen en blote voetenerotiek.

Ik kwam erachter dat hij een kenner van klassieke muziek was en vroeg hem mij in te wijden. Via de mail ontving ik een lijst van componisten als Bach, Dvorak, Vaughan Williams, Chopin, Debussy. Met die opsomming ging ik naar vriendin F., die verbaasd vanwege mijn plotselinge belangstelling, 1 voor 1 de aanbevolen CD’s voorzichtig in een plastic tas deed.

Een deel van de vakantie beluisterde ik trouw de verschillende uitvoeringen en componisten. Onder het strijken of tijdens het schoonmaken van mijn huis. Nee, niet de juiste omstandigheden om je te laten betoveren door de verschillende klankkleuren en melodieën.

Ik meldde mijn vorderingen via de mail en we besloten dat het nu echt tijd werd voor een ontmoeting. De locatie was geen probleem. We zouden elkaar treffen naast het Russische monument op begraafplaats R. te A. Tijdens een maildiscussie over indrukwekkende begraafplaatsen in Europa had ik hem geattendeerd op deze dodenakker vlak in de buurt van onze woonplaatsen.

En daar zaten we op een zaterdagmiddag in de stromende regen op een bankje onder mijn rood wit gestipte paraplu naast de grafzerken. Hij had volgens afspraak een thermosfles koffie meegenomen en ik de broodjes. Manhaftig probeerden we ons plan door te zetten: daten en picknicken op een kerkhof.

Maar, het weer…. de laatste broodjes werden opgegeten in het naast gelegen wegrestaurant.

Toen we voorgoed afscheid namen, gaf hij me een gebrande CD met vioolconcerten van Bach.

‘Zijn’ CD beluister ik met enige regelmaat. En ik zit dan, zoals het hoort, in een stoel om dit meesterwerk volledig tot zijn recht te laten komen.

Ach ja, iemand zei jaren geleden eens tegen me:

ik heb je zien groeien…ooit wordt het veel

Lees verder!

Vaak zie ik bij de profielen van de mannen standaard de volgende kenmerken staan: openminded, spontaan maar dan vraag me van binnen af of ze wel begrijpen wat deze woorden inhouden. Dit zeg ik omdat ik aantal keren op profielen heb gereageerd die o.a. deze woorden bevatten. Van een aantal krijg ik netjes een standaard “geen interesse” bericht en een aantal reageert, uit waarschijnlijk beleefdheid, gewoon niet (sorry voor mijn sarcasme). Er zijn gelukkig ook mannen die wel terug reageren maar op een of ander manier merk ik dan dat o.a. die 2 woorden niet echt leven wanneer ik ze in real life tegen kom.

Wat ik zelf onder deze 2 woorden versta is het volgende: openminded: onbevooroordeeld openstaan voor een ander zijn ideeën, creativiteit en zijn doen & laten. Spontaan is in mijn beleving initiatief tonen, steeds verrassende dingen doen. Het tonen van initiatief is voor de meeste mannen die ik tot nu toe heb ontmoet, niet echt bij hen van toepassing. Nou ja als 5x naar iemands profiel kijkt, niet meetelt dan maar daar blijft het bij. Het is net alsof de meeste mannen hier ingeschreven staan om gevonden te worden i.p.v.dat ze zelf actie ondernemen dan alleen maar domweg naar plaatjes kijken.

Ik ben me terdege van bewust dat ik naast mijn Bounty eigenschappen, het feit dat ik lang ben, ook zelf grenzen heb met wat betreft openminded zijn zoals niet daten met mannen die niet binnen mijn zoekprofiel qua leeftijd vallen omdat je dan te jong of te oud voor mij bent. Daarnaast ben ik een lange vrouw die zo nu en dan op hakjes loopt dus een langere man is een vereiste. Veel lange dames vinden het niet erg dat hun partner kleiner zijn maar daar val ik dus niet onder. Ik wil liever dat iemand mij in de ogen kan kijken van een normale hoogte i.p.v. op “borsthoogte”.

Ik laat het vooor nu even hierbij.

Lees verder!

Het leven is een aaneenschakeling van al dan niet bewust gemaakte keuzes. Sommigen daarvan (in de trant van ‘doe mij die groene maar’) zullen geen grote impact hebben maar als je eenmaal een kind hebt zal je leven er definitief anders uit gaan zien (of dan in ieder geval de eerstvolgende 18 jaar). Voor velen onder ons zal een kinderwens, het woord zegt het al, veel meer zijn dan een weloverwogen keuze, het is meer een oerdrift, net als datgene wat aan het krijgen van een kind vooraf gaat. Aan dat laatste zal het wat mij betreft niet liggen, het is het willen stichten van een gezin wat bij mij nooit echt van de grond is gekomen en dat is wel degelijk een bewuste keuze. Maar hoe werkt dat dan? Waarom wil de één dolgraag een kind terwijl de ander vriendelijk doch beslist bedankt voor de eer?

Laten we wel zijn: Het menselijk ras zal een manier vinden om te overleven, nu het steeds onafwendbaarder wordt dat ik niet voor nageslacht zal gaan zorgen. Wat een anticlimax. Generatie na generatie liep het op rolletjes en dan loopt bij mij de tak opeens dood, ergens voelt het een beetje als het ontduiken van de dienstplicht. Toch is het nog maar een grootouder geleden dat het inderdaad niet meer dan vanzelfsprekend was dat na het trouwen de kinderen kwamen, maar het ontbrak hen over het algemeen aan iets wat wij tegenwoordig wel hebben en dat is de keuze of we willen.

Evolutionair gezien heb ik mezelf dus buitenspel gezet. Betekent dat dan ook dat ik wat een langdurige relatie betreft m’n jaren aan de zijlijn moet slijten? In zo’n doemscenario wil ik niet geloven, er zijn tenslotte net zo goed vrouwen die geen gezin willen stichten. Aan de andere kant ben ik voor het merendeel van de dames bij voorbaat al van deelname uitgesloten, iets waarmee ik ‘geconfronteerd’ wordt bij het doorspitten van mijn zoekresultaten. Als ik een profiel open kijk ik als eerste naar de foto (zo zijn mannen nou eenmaal, so shoot me), maar als ik zie dat er bij kinderwens ‘ja’ is ingevuld kan de betreffende persoon me verder nog zo aanspreken, ik weet wanneer ik niet de juiste kaarten in handen heb.

Goedbeschouwd is het een krankzinnig onderwerp als je nog niet eens weet of je het komende uur met elkaar weet door te komen en het is daarom misschien inderdaad maar het beste om die selectie bij het daderprofiel te maken. Nou is deze datingsite niet de enige waar ik me wel eens online pleeg op te houden en aldaar (ik blijf discreet) is het me al meer dan eens gebeurd dat ik een reactie kreeg van iemand die al kinderen had (let op het meervoud) of plannen had bij gebleken geschiktheid samen op termijn de negen-maanden beurs te bezoeken. Mijn ego zegt dat dat te wijten is aan mijn woest-aantrekkelijke uiterlijk maar mijn realiteitszin suggereert dat deze goedbedoelende dames wellicht lijden aan een ernstige vorm van dyslexie.

Het papa-gen is bij mij niet dominant aanwezig, daar komt het uiteindelijk gewoon op neer. Dat weerhoudt mij er niet van een zinvol leven te leiden. Bij voorkeur doe ik dat samen met een leuke meid die het kind in mij, dat zo af en toe de kop opsteekt, kan waarderen. Verder heeft ze geen kind aan me.

Lees verder!

Als je gratis lid bent zijn de mogelijkheden beperkt. Terecht.

Maar met enige inventiviteit kan je er nog best een relatie aan overhouden.

Zelf ook een aantal maanden gratis lid geweest. Ten tijde van ‘de top 10 best bekeken vrouwen’ op match 4 me. Ik kwam er al gauw achter dat je met wat gemanipuleer in de top 10 kon blijven staan. Af en toe een foto omwisselen of toevoegen hielp! Evenals regelmatig je neus laten zien op de site. Binnen je leeftijdscategorie klopten de mannen als vanzelf aan. Was de man in kwestie zelf wel betaald lid dan kon het echte date werk beginnen.

Moeilijker is het als beide zoekers gratis lid zijn.

Zo hebben J. en ik weken achtereen dagelijks op elkaars foto geklikt. Ontzettend spannend vond ik dat. Wie zou als eerste afhaken? Maar we waren even ‘trouw’ en naarmate het klikken voortduurde werd zijn gezicht me steeds vertrouwder. Ik was verrast toen ik op een dag een ‘echt’ bericht van hem in mijn postvak vond. Hij was lid geworden om me te leren kennen, meldde J. Speciaal voor mij! Jubelde ik vanachter mijn laptop. Zou natuurlijk ook een effectieve versiertruc kunnen zijn, dacht ik in tweede instantie. Nee, hoor! Antwoordde J. op mijn vraag. Je lijkt me leuk en ik wil je graag ontmoeten.

We maakten een afspraak in het filmhuis van mijn woonplaats. J. was Director of Photography. Hij had net als ik wekenlang de matchfoto’s geanalyseerd. J. met een persoonlijke en een professionele blik.

Toch had hij mijn verdriet niet gezien. En ik was vergeten te bedenken dat zijn gezicht ook kon bewegen.

We waren verliefd geworden op verstilde beelden.

En dat werkt niet.

Daarom…. betalen voor het kijken, klikken en mailen biedt écht meer perspectief.

Lees verder!

Van de week had ik een nieuwjaarsborrel tot 20.00 uur. Knuffel was er ook. Als ik overdag weleens een gevoeligheidje met haar bespreek, dan zegt ze: “Kom es hier” en dan geeft ze een hug.

Na afloop ging het feestje nog een poos door. Ik raakte buiten in gesprek met iemand die in z’n eentje op z’n hurken tegen de muur geleund zat. “Gaat ’t goed?” Vroeg ik. Zeker, hij trok zich even terug. Niks mis mee toch. Had ie af en toe nodig. Had het nodige meegemaakt. Hij had zich er bij neergelegd dat een relatie er voor hem niet meer in zat. “Ik ben verstokt vrijgezel geworden.” Later in ’t gesprek zei hij: “Oh, ik zou best wel weer een mokkel willen hoor.” “Amsterdammer zeker?” vroeg ik. “Geboren en getogen Jordanees.”

Iets in zijn verhaal ontroerde mij. Toen we naar binnen gingen, wilde ik hem, ongeremd door de borrel en geïnspireerd door Knuffel een hug geven. Voor ik het wist zat ik in een octopusachtige verstrengeling. Overal armen en handen. “Wat heb ik dit lang niet gevoeld,” zei hij. Ehm, (ik ook niet trouwens) dit was toch niet helemaal wat ik bedoelde met mijn hug. Gelukkig voelde hij het na ongeveer 6 tellen aan en liet los.

Terug in de borrelruimte schoot ik Knuffel aan, om mijn laatste gevoeligheidje met haar te bespreken. “Ik heb net gehugd met een onbekende en hij vatte het een beetje vrij op.” “Wie was het?” Vroeg Knuffel. “Ja, dat weet ik dus niet, oh, daar heb je hem. Kijk zo ging het.” Ik liep recht op hem af en daar waren meteen weer die armen en handen. Weer zes tellen. Hij leek feilloos te snappen dat het hier om een demonstratie ging, waar hij gewoon weer even van profiteerde. Beneveld als ik was vond ik het wel grappig. Hij liep weg en Knuffel wilde er het fijne van weten. Hij was nieuw bij de club.

Later zei ik tegen hem: “Ik hoor ‘tot mijn schrik’ dat je hier op hetzelfde dagdeel bent als ik.”

Bij het weggaan zei hij: “Als we elkaar weer tegenkomen, is dit gewoon niet gebeurd. Oké?” Dat vond ik een sportieve geruststelling.

Ik hoop niet dat mijn hug iets bij hem heeft aangewakkerd, waar hij zich nou juist bij had neergelegd. Straks zit hij avond aan avond achter een datingsite en raakt hij verzeild in allerlei enerverende situaties, op zoek naar zijn mokkel.

En ik? Wat voor een ware er ook op mijn pad komt: als hij in ieder geval maar acht armen heeft.

Lees verder!

Donderdagavond had Marjelle date nummer zoveel. De tel allang kwijt geraakt. De twintig ruim gepasseerd. Ik was David tegengekomen via een andere website. Volgens die website zouden we heel goed bij elkaar moeten passen. Maar Marjelle is een beetje cynisch geworden van die zogenaamde matchingspercentages. David leek op basis van zijn profiel een prima vent. Maar ook weer eentje waar het vuur in Marjelle waarschijnlijk niet van zou ontbranden. Met enige tegenzin vertrok ik donderdagavond naar de kroeg.

De date tussen David en Marjelle was moeizaam tot stand gekomen. Geheel mijn fout. Volgens mij heb ik hem als eerste een bericht gestuurd. Er stonden aardige dingen in zijn profiel. Het duurde even voordat hij reageerde. We besloten een fietstochtje te maken samen. Eens een keertje niet naar de kroeg, dat leek me geen verkeerd plan. We zouden elkaar zondag ontmoeten. Vrijdagavond zat ik doodmoe op de bank bij te komen van een zware werkweek. Ik had nog meer afspraken dat weekend en zag als een berg op tegen ons fietstochtje. Een beetje laf zegde ik David af met de smoes dat ik ziek was. We besloten elkaar een week later alsnog te ontmoeten. Dit keer toch maar gewoon in de kroeg. Maar ja, die week werd ik écht ziek. En dus heb ik David opnieuw afgezegd. Met de mededeling dat ik me goed kon voorstellen dat hij er nu wel klaar mee was.

Maar dat was David niet. En dus maakten we een nieuwe afspraak afgelopen donderdagavond. Toen het eenmaal zover was, had ik geen zin. Maar nu was het gewoon let’s get it over with, geen terugtrekkende bewegingen meer. Een paar biertjes en weer naar huis. Bij aankomst in de kroeg leek David weinig enthousiast te reageren toen hij me zag. Mij ontbrak het compleet aan zenuwen. Ik bestelde bier en met enige moeite kregen we een gesprek op gang. David ontdooide en ik begon me ook steeds meer op mijn gemak te voelen. We bleken inderdaad veel overeenkomsten te hebben. We kletsten de avond vol en namen aan het eind afscheid met drie zoenen op de wang.

Toen ik naar huis fietste had ik niet dat ongemakkelijke en licht teleurgestelde gevoel dat ik meestal heb na een date. David was niet het soort man om onmiddellijk van in vuur en vlam te raken. Maar iets in hem trok me aan. Misschien kwam het wel omdat hij een uitgesproken mening had. Wist wat hij deed. En – en hier komt de rare Marjelle om de hoek kijken – omdat hij volstrekt niet liet merken wat hij van mij vond. Geen enkele toenadering. Het maakte me een beetje onzeker. En het maakte dat ik David een beetje interessanter begon te vinden.

De volgende ochtend besloot ik in te gaan op een eventuele uitnodiging van hem om nog eens af te spreken. Die middag besloot ik daar niet op te gaan zitten wachten, maar zelf een voorzichtig hengeltje uit te gooien. Van het soort ‘als je nog eens samen wilt fietsen, dan hoor ik het wel’. Een dag later reageerde David op dezelfde niets-aan-de-hand manier: ‘dat moeten we maar eens doen, laat maar weten wanneer je tijd hebt’. En nu heeft Marjelle voor het eerst sinds ruim een halfjaar bijna een tweede date met dezelfde man. Aarzelend, maar toch. Na 10 strikes out, voelt het alsof eindelijk second base weer eens is bereikt.

Lees verder!

Eigenlijk voel ik mij hier nog steeds niet helemaal op mijn plek. Ik kan niet eens een ‘goed bedoelende man’ van een ‘niet goed bedoelende man’ onderscheiden. Het afspreken met iemand voelt alsof ik mij naar de slachtbank begeef. Wel leuk hoor, maar ik ben zo bang! Niet alleen, omdat de bedoelingen van iemand misschien niet oké zijn, maar ook omdat je beoordeeld wordt en misschien afgewezen, alsof het aan jou ligt dat het niet klikt!

Het zal duidelijk zijn: ik ben niet het toonbeeld van zelfvertrouwen. Toch kan ik vol overtuiging zeggen dat ik de paar dates die ik nu heb meegemaakt - ondanks dat we ‘elkaars type’ niet bleken te zijn - leerzaam, leuk en gezellig heb gevonden. Ik ben er wat mee opgeschoten! En ik hoop de ander ook.

Ik begin weer grip te krijgen op wat ik wel en niet wil en dat ikzelf degene ben die bepaalt wanneer ik mijn grenzen verleg of versoepel. Het belangrijkste was dat ik merkte, dat het werd begrepen. Het is vaak niet zo zwart-wit. Het is een spel, ik ben geen pion, ik ben een speler! Dat heeft al gemaakt dat ik me steeds beter op mijn plek ga voelen hier.

Dus, dank jullie wel dates, voor die ervaring!

Lees verder!

De basisinformatie over je verschijning moet gewoon juist zijn. Je leeftijd, haarkleur, lichaamsgewicht: als je daar op eerste gezicht maar niet reeds door de mand valt. Ik denk dat de man, of vrouw, met wie je afgesproken hebt, niet weet hoe snel hij moet wegkomen. En lacht zich rot naderhand, waarschuwt anderen wellicht. Maar bepaalde dingen die je met je ouders, beste vrienden en vorige relatie deelde, zoals je financiële situatie, strafblad, hobby's of politieke en religieuze opvattingen, wil je misschien niet meteen als eerste vertellen. Misschien wil je iemand niet meteen afschrikken, als bepaalde feiten minder gebruikelijk zijn. Je gaat het onbekende tegemoet en bent dan aanvankelijk geneigd terug te vallen op traditionele patronen. Tenminste, ik betrap mijzelf daarop. Dan hoop je op een zodanige aantrekkingskracht tussen jouw en zijn persoon, aura zou ik haast zeggen, dat hij minder gebruikelijke of zelfs ondamesachtige interesses maar voor lief neemt.

Of springt een verstandig mens meteen in het diepe, en vertel je meteen alles wat iemand echt moet weten? Het verstand zegt: ja. Vertellen. Hopen dat iemand weliswaar schrikt, maar gun iemand de ruimte om de schok te verwerken en later alsnog terug te komen. Ik denk, dat het 't beste is, het gesprek eerst luchtig te houden, humorvol, maar toch, als het gesprek prettig verloopt, nog tijdens de eerste ontmoeting de allerbelangrijkste basisinformatie over jouw persoon en leven te vertellen.

Maar je gevoel zegt misschien: o my God, eigenlijk durf ik niet. Toch: er zijn momenten in je leven dat je moet gaan voor duidelijkheid en ruggegraat tonen. En dat zijn die momenten dat je grote keuzes moet maken. Een nieuwe partner kiezen is zo'n moment dat je volstrekt eerlijk en helder allereerst naar jezelf en vervolgens naar een ander toe moet zijn. Niet makkelijk. Ik ga mijn best doen om mijn eigen adviezen zelf op te volgen.

Lees verder!

Prikkelende blog schrijft medeblogger Willem, maar ook ik moet je teleurstellen. Ik heb écht al vaak gedacht – en was ervan overtuigd – dat de eerste ontmoeting ook precies dat zou zijn: de eerste in een reeks van volgende. Door het profiel, de mailwisseling en de telefonische gesprekken was er een band ontstaan, zo dacht ik dan. Het contact intensiever naarmate the big day (grapje) naderde met van twee kanten, een verwachtingsvolle spanning. Van mijn kant gewapend met interesse voor de ander, en de wil om de ander echt te ontmoeten, mooi uitgedost (althans in mijn ogen) en vol van innerlijke peptalk (jazeker ben ik de moeite waard, ik breng echt wel wat mee e.d).

En dan de allereerste – kennelijk allesbepalende – paar seconden als je elkaar daadwerkelijk onder ogen komt. Dan lijkt het ineens of alle voorgaande mail- en telefonische conversaties wegvallen en je begint weer bij nul. Niks band, niet het vertrouwde dat inmiddels was ontstaan, maar gewoon een vreemde die je moet leren kennen en ontdekken. Op zich niet erg, het toont de relativiteit aan van de uitgewisselde woorden. Wat ik wel pijnlijk vind om te ervaren is het besef dat langzaam doordringt dat het ook dit keer bij die ene ontmoeting zal blijven. De lichaamstaal die uitstraalt dat ik het niet ben voor de ander, dat er niet gesproken wordt over een volgende ontmoeting of iets gezamenlijk doen. Ik realiseer me dan dat ik me er teveel van had voorgesteld, dat ik misschien te veel mijn best doe. Op dat moment leun ik achterover en begin ook om me heen te kijken, zinspeel erop dat ik zo weg moet. En ja: dat brengt de belangstelling voor een kortstondig moment weer terug, want de prooi lijkt de ontglippen.

De ogen komen weer terug naar de mijne, een glimlach en of ik nog een drankje wil. Het gesprek wordt weer wat geanimeerder en in genoeglijkheid lopen we later terug naar de auto. Dat is het moment waar de hele date om draait, wat mij betreft. Tegen beter weten in – want ik kan het niet laten, ik heb nu eenmaal graag duidelijkheid in mijn leven – vraag ik of het leuk zou zijn om nog eens wat af te spreken. En dan komt de vage aap uit de mouw. Ja, we bellen nog, nou tot ziens, hé. Natuurlijk weet ik dan al genoeg, maar leuk is het niet. Zelf zou ik er meer voor voelen om nog eens af te spreken, en als de vraag aan mij wordt gesteld reageer ik daar – meestal – positief op, ook als ik nog niet helemaal weet of ik de ander wel echt leuk vind. Daar kom ik dan vanzelf wel achter en ik hoop dan altijd – en dat is dan ook mijn inzet – dat er leuke dingen aan elkaar te ontdekken en beleven zijn, al is dat “maar” in vriendschap. Maar helaas daarin voel ik mij een roepende in de woestijn. Het moet en zal een relatie zijn en anders is het kennelijk niet de moeite waard. Heel jammer vind ik dat, want wie weet wat voor waardevols je laat lopen.

In ieder geval, om weer op het onderwerp terug te komen, lijkt het antwoord er ook niet in te liggen dat je beter je best moet doen en jezelf vooraf te vertellen dat het gaat lukken. Sorry Willem, ik had graag een ander verhaal verteld..

Lees verder!

We moesten in dit blogje onderhand de nietsontziende balans tot nu toe maar eens optekenen na ruim twee jaar date-strapatsen van ondergetekende op MATCH4ME, datingsite voor hoger opgeleide singles (HBO/WO). Inmiddels verworden tot een slagveld van louter amechtig hoger opgeleide alleenstaande modderende stervelingen in hopeloze donkerte, in mijn (empirische) beleving tenminste, zich als drenkelingen wél vastklampend aan elk stukje nietszeggend wrakhout dat onbestemd hun richting opgedreven komt en waarin ze met alle (on)macht de quasi vervulling van hun verlangens menen waar te nemen, terwijl ze de dijk van een oceaanstomer links laten liggen, ergo, niet eens zíen, blind en angstig als ze zijn voor het ultieme geluk, op de keper beschouwd, hun eigen wezen.

Zo, dat moest er ff uit! Schreef Johann Wolfgang von Goethe niet ook in zijn epos 'Hermann und Dorothea' de diepzinnige woorden:

Denn die Wunsche verhullen uns selbst das Gewunschte

die Gaben kommen von oben herab in ihren eigenen Gestalten...

Onderhand snap ik er toch maar mooi niks van dat ik mezelf nog steeds droog in slaap moet neuken, zogezegd, elk avond weer. Een tantaluskwelling. Heb immers zóveel te bieden in menig opzicht. Ik formuleer potverdrie op papier als Goethe zelve, causeer als Oscar Wilde in zijn beste dagen, mijn humoristische inborst zou zelfs wijlen Tommy Cooper instant genezen hebben van zijn depressieve gezuip, ben mededogend als Boeddha, Christus' wonderen verbleken bij de mijne, speel piano als een kruising tussen Vladimir Horowitz en Krystian Zimerman, bij de pinken als Albert Einstein, komponeer als een geïncarneerde Johann Sebastian Bach. Bij mijn minnekunst likt Casanova zijn vingers af en valt Helena van Troje alsnog instant in katzwijm. Belichaam de veelzijdigheid van Da Vinci, het lijf van Michelangelo's David en mijn Heilige Kruis is geschapen als dat van een Arabische dekhengst. Ik bedoel... Verder: gevoelig & heet & mooi & kunstig & kleurig & vibrerend & speels & ondeugend & nietsontziend & autoritair & nederig & onvermoeibaar & spottend & spuitend & ingetogen & duivels & sereen & kinderlijk & vrouwelijk & mannelijk & gewillig & lief & zachtaardig & slim & gek & fier & trouw & imposant & gezond & geil & hard & potent, kortom een beziens- en bevoelswaardigheid van de allereerste orde en tegelijkertijd ook nog eens dól op vrouwenvlees en aanverwante zaken, dit alles ook niet onbelangrijk, dunkt mij tenminste.

Dámes toch...wat wilt u nou eig'lijk? Hier ben ik, doé wat met me, maak gebruik van me, botvier uw verborgen lusten, laat uw gewoontes varen, veeg uw respectievelijke reetjes af met uw defensieve profielen en zet uw tanden nou eens eindelijk ongezien en onwetend in deze frisse, altijd nieuwe jongen, in godsnaam... Uw wens is mijn bevel! Ik bied me aan als uw nederige efriet, 1000 en 1 nacht lang.... Tast eindelijk toe nu ik nog onder u ben. Halleluja!!

Maar goed, als ik eerlijk en dat ben ik, zal ik ook die ánd're kant van mijn levensmedaille onder ogen moeten zien, komop Janneman, be a man. Heb ik, op de keper beschouwd, het gras niet zélf alláááng voor mijn eigen platvoeten weggemaaid door mijn gewauwel in menig opzicht in het donkerbruine verleden? En dit op een dermate mij zo bloedeigen deviante wijze, u, lezers, kent me inmiddels een ietwat wat dat betreft middels mijn geblog hiero en 't is nog veúúúúl erger kan ik u vertellen, dat het innerlijke ooit zo smeuïg groene gazonnetje er nu flets en doods bijligt, afgesneden van het leven zelf, naar het schíjnt tenminste. Ach wee lieve dames, hoe allermiserabelst is het mij in angstig weggemoffelde diepste wezen eígenlijk te moede, onder ons geblogt. Mijn onmacht ook maar slechts een zweempje groeis in het verbruinde tapijtje te blazen tortuurt mijn ziel. Tegelijktijd spint mijn snode ego er goed garen bij zoals dat gaat en woekert welig als duivels onkruid in een kleffe modderpoel, de couleur locale van mijn eigen innerlijke slagveld. Medogenloos voel ik mij middels dit hele MATCH4ME gebeuren teruggekeilt in het Koninkrijk Filisters. Ikke Gódenzoon? Mooi niet blijkt nu pijnlijk.....I admit mijn humiliatie..

Nog redding ladies? Ú heeft misschien toch een soort van alleszins goddelijke groeibevorderaar in uw vrouwelijke schoot verstolen zitten, een soort van levenselixer dat mijn eigenzinnige ogen eíndelijk zal openen, een eeuwig verlossend, verblijdend, opwindend weet ík veel wat? U vertikt het met mij te daten omdat uw visionaire inzicht vanaf mijn allereerste kriebel aan u al wist van mijn oppervakkige hoed en rand? In tegenstelling tot waar ik u van verdacht, ik zélf kippig voor van alles en nog wat? Kip zonder kop misschien wel? U bij nader inzien mijn dijk van een oceaanstomer, mijn dea ex machina?

Ach dames, laat het mij alsnog weten, ik sméék u nu...! Báár alsjeblieft uw diepzinnigheid voor mij. Per blogje, belletje, per meel, reguliere post, postduif, per wat dan ook, maakt me geen reet meer uit. Alles waar u (hopelijk) mee op de proppen gaat komen teneinde mij te verheffen uit mijn verfoeilijke lethargie zal ik vanaf nu, instant, nog vóórdat het me bereikt heeft, met argusogen beloeren en als een makke maar wakkere hond besnuffelen en belikken en uiterst aandachtig door én mijn rationele alsmede mijn spirituele gehaktmolen draaien, teneinde ú op míjn beurt als dank en uit liefde het, voorwaar ik zeg u nu, exquisiete resultaat van mijn innerlijke arbeid te kunnen voorzetten. Smúllen geblazen dan saampjes, dat geef ik u nu persoonlijk op dit blogje! Jammie, jammie!!

Een dijk van MATCH4US beidjes? De eerste uberhaupt misschien wel (zeker?), als we de balans wat matches betreft tussen twee hoger opgeleide singles, sinds het verschijnen van MACHT4ME, datingsite voor hoger opgeleide singles (HBO/WO), zouden opmaken....Komop, die waagt, die wint!!

Wordt (hopelijk) vervolgd...

Lees verder!

Als je aardig reageert op een onzekere en ingaat op het verzoek om contact, dan loop je het risico, dat je er nooit meer vanaf komt. Je hebt het misschien niet meteen door. Het lijkt leuk en grappig en spontaan en dat is het misschien ook in het begin, maar op een goed moment dringt het tot je door dat de ander meer wil, sneller, vaker en langer en dat je jouw eigen tijd, aandacht en wensen aan het inleveren bent, zonder dat je het gevoel hebt dat je er iets voor terug krijgt.

Er was laatst iemand heel aardig tegen mij… Ik werd geconfronteerd met mijn eigen grote onzekerheden… Ik was helemaal niet opgewassen tegen zo’n evenwichtige persoon. En oh, wat verlangde ik ernaar dat ik dat wel was en wat was ik bang om die aardigheid kwijt te raken… En ziedaar ik raakte het kwijt. Het verdween, zo in het niets… Ik beet op mijn vingers om geen briefjes meer te sturen… Ik wilde het zo graag tastbaar houden.

Waarom heb ik er geen vertrouwen in dat mijn leukste man van de wereld er wel een keer zal komen? Waarom is het eigenlijk niet gewoon goed, zoals het nu is? Ik loop weg voor mijn eigen leven... Ga zitten! Kalmeer! Neem een kop thee! Koester je leventje… wees aardig voor jezèlf!!!

Wat zo’n aardige volgens mij zou moeten doen op het moment, dat hij (of zij) merkt met zo’n onzekere van doen te hebben. Gek genoeg heb ik het op mijn beurt ook wel eens bij de hand: Een knoop doorhakken en het allerbelangrijkste: dat meedelen! Pats boem!

Ook al is die onzekere nog zo aardig :-).

Lees verder!

Als ik ga winkelen, dan ben ik meestal snel klaar. Ik hou niet van winkelen, dus als ik de stad in ga, dan is dat om puur functionele beweegredenen. Simpelweg omdat ik dan iets nodig heb. Ik ga dan zo snel mogelijk naar een winkel waar betreffend product verkocht wordt, en het koop het eerste wat ik tegenkom en wat enigszins aan alle voorwaarden voldoet.

Niets winkel in, winkel uit. Niet ‘even kijken of ze ergens anders iets beters hebben’ en dan na 20 winkels vervolgens weer terugkomen bij winkel 1, omdat die toch het beste was. Dat wéét ik van tevoren, en daarom hak ik gewoon meteen in winkel 1 de knoop door. Dit heb ik nodig, dus dit neem ik mee. Klaar. En weer naar huis.

Daten is eigenlijk net als winkelen. Een datingsite heeft een enorm aanbod verschillende (in mijn geval) mannen, die op verschillende manieren wel of niet aan mijn voorwaarden voldoen. Één site heeft er al zoveel, laat staan twee, of zelfs drie sites tegelijk.

En functioneel daten, dat kan ik dus niet.

Een week geleden had ik mijn eerste date. Een leuke man, vriendelijk, aardig, gezellig. Gelijke interesses, vooral ook niet lelijk, gewoon een prima gozer. Niets op aan te merken. Maar toch betrapte ik mezelf op de gedachte.. wat nou als ik het hierbij hou, en dan een volgende misloop die misschien wel veel leuker is? Zijn uitnodiging om nog een keer af te spreken heb ik aanvankelijk even geparkeerd. ‘Ik denk er nog even over na’. Lees: ik kijk nog even verder.

En dat deed ik, ik keek nog even verder. Toen kwam gisteren, geheel spontaan en onverwachts, een volgende date met een andere man. Op de site leek hij best leuk en aardig, en al had ik hem pas een half uur gesproken, de uitnodiging voor een concertje (er was onverwachts een kaartje vrijgekomen) wees ik niet af. Halsoverkop vertrok ik naar Amsterdam, waar ik maar net op tijd aankwam om mijn versgeregelde date te ontmoeten. Het werd een grote blunder. Hij maakte de ene date-fout na de andere. Ik zal niet in details treden, maar meneer had al praktisch besloten dat ik zijn nieuwe vriendin zou worden, en had niet eens over de mogelijkheid nagedacht dat ik daar ook graag iets in te zeggen wilde hebben. ‘Mag ik je zoenen?’

Eh nee, bedankt, ik kijk nog even verder..

In de trein terug vroeg ik me af hoeveel ‘winkels’ ik nog ging bekijken voordat ik me zou realiseren dat date nummer 1 misschien toch wel echt de leukste was. Moet ik mezelf de moeite besparen en gewoon nu de knoop doorhakken? Maar wat nou als..? Een man is toch wel even wat anders dan een spijkerbroek, die je, als die uiteindelijk na 3x wassen toch niet zo lekker zit, gewoon naar de kringloopwinkel kan brengen. Of is dat helemaal niet anders? Stuur je een man na 3x wassen net zo makkelijk terug naar de winkel?

‘Hier hebben jullie hem terug, ik kijk nog even verder..’

Lees verder!

Je zult wel denken: ‘een mailtje van Diz? Wat ongebruikelijk’. En dat is het natuurlijk ook, want we mailen elkaar nooit. In de afgelopen 3 jaar (want zo lang is het al) hebben we elkaar vaak gezien. We zijn vrienden, want jij bent de beste vriend van de vriend van mijn beste vriendin. En ik ben de beste vriendin van de vriendin van jouw beste vriend. Zo kwamen we ooit bij elkaar, en zo zijn we eigenlijk door relationele bepalingen, bijna noodgedwongen, bevriend geraakt. Bovendien was mijn andere vriendin al jaren verliefd op jou (zonder resultaat), dus die connectie is er ook al. We konden er niet omheen, jij en ik moesten elkaar tegenkomen.

Als we elkaar zien is het altijd met anderen erbij. Ik kan me niet herinneren ooit ook maar een paar minuten alleen met jou in een woonkamer te hebben gezeten. Ons werkelijk sociale contact is oppervlakkig en beperkt. Maar op MSN weten we alles van elkaar, elke dag.

Zo weet ik van jou dat jij verliefd was op een klasgenootje. Dat je nu een collega van mijn beste vriendin wel erg leuk vindt, dat dat waarschijnlijk niet helemaal wederzijds is, en dat je er van baalt dat je op deze ‘late’ leeftijd nog steeds nooit echt een vriendin hebt gehad.

Jij weet van mij dat ik de ene relatie na de andere heb gehad. Dat ik moeite heb me te hechten, dat ik altijd uitkom bij mannen die niet kunnen, mogen of willen blijven. En dat ik wanhopig blijf daten, op zoek naar die ene, die het wel is.

Date na date ga ik af, en man na man wijs ik af. Jij weet dat ik er niet meer op vertrouw dat een relatie voor mij is weggelegd. Jij weet hoe graag ik het wil, en hoe moeilijk het voor me is.

De laatste tijd praten we daar veel over. Over hoe graag jij wilt (met haar). En hoe graag ik wil (met wie dan ook).

Wat jij niet weet, omdat ik je dat niet durf te zeggen, is dat al mijn dates mislukken, omdat ik al jarenlang hoop op een kans, ook al is die maar klein, dat ik verliefd mag worden op jou. En dat dat dan wederzijds is. Ik hoop op een dag, waarop jij zegt: ‘Let’s get out of the friends zone. Laten we ervoor gaan’. Ik ben me bewust van alle praktische bezwaren. Ik weet dat de kans op succes misschien wel microscopisch klein is. Maar toch.. toch zou het perfect zijn. We zouden perfect zijn, samen.

Uit niets blijkt dat jij er hetzelfde over denkt. Maar jij merkt ook niets aan mij. Want ik durf het niet te zeggen. Ik durf het je niet te vragen. En misschien is dat voor jou wel precies zo.

Dus Lieve M, asjeblieft, zeg me hoe het zit. Je zult me niet kwetsen met welk antwoord dan ook, maar ik kan niet verder zolang ik het niet zeker weet. Vertel me asjeblieft dat het uitgesloten is, dat er wat jou betreft nooit sprake zal zijn van een echt jou en mij. Dat we echt alleen vrienden zijn, en blijven. Zeg me dat het waar is, zodat ik de optie niet langer open hoef te houden.

En als het niet waar is, lieve M., wordt dan asjeblieft verliefd op mij. Kijk naar mij, hou van mij. Dan heb jij eindelijk een lieve vriendin. En ik eindelijk een man die kan, mag en wil blijven. En samen zullen we gelukkig zijn.

Lees verder!

De spanning voor een date is iets universeels. Ik maak zelden mee dat iemand niet lichtelijk gespannen is bij de eerste ontmoeting van een mogelijk nieuwe relatie. Want hoe je het wendt of keert, in ons achterhoofd hopen we erop dat deze nieuwe date al onze dromen en verwachtingen gaat waarmaken en dat de lege plek op de bank en in bed toch eindelijk verleden tijd zal worden.

Natuurlijk zeggen we dat niet hardop. Stel je voor! Zo ‘desperate’ zijn we niet. We zijn ook heel gelukkig alleen, hebben de ander niet echt nodig. We hebben een schare aan vrienden en familie die voor ons klaar staan, dus de date is gewoon een gezellige avond. Nieuwe mensen leren kennen is ook heel wat waard, en als het meer wordt dan is dat meegenomen.

Ik denk meer en meer dat die houding uiteindelijk niet tot het gewenste effect leidt. Natuurlijk, het scheelt een hoop teleurstelling en verdriet als je een date instapt denkende: “Ik verwacht niets en zie wel wat er gebeurt.” Die voorspellende gedachte komt vaak uit: de date blijkt inderdaad vaak niets te zijn. Maar gelukkig geldt dan: niets verwacht, niets gekregen. Maar ook: niet getreurd.

Dom denken eigenlijk, zeker als je weet dat steeds meer mensen presteren met de kracht van gedachten...

Neem een topsporter.

Een topsporter zegt voor een wedstrijd nooit: “Ik verwacht niets, zie wel wat er gebeurt. Winnen is leuk, maar als ik niet win, is het ook goed.” De topsporter die wel zo denkt, is een amateur. Elke wedstrijd is dan gedoemd een mislukking te worden. Een topsporter gaat voor het beste resultaat, visualiseert wat er komen gaat, voelt en ziet in gedachten de beste tactiek om de wedstrijd te winnen en is zodoende volledig voorbereid op het maximale resultaat. Dat hoeft niet altijd de overwinning te zijn, een persoonlijk record of een perfecte wedstrijd kan ook zeer bevredigend zijn.

Wie daten beschouwt als topsport, gaat op een heel andere manier de eerste ontmoeting aan. Als je gaat voor het resultaat, ben je daar fulltime mee bezig. Je bereidt de eerste indruk minutieus voor; prepareert je kleding en uiterlijk, visualiseert de ontmoeting, denkt eraan te lachen, zorgt voor gespreksstof en een gezonde blos op je gezicht. Ook zorg je, niet onbelangrijk, voor voldoende geld om de rekening te kunnen delen. Je gaat niet eerder de deur uit voordat je volledig gefocust bent op het beste resultaat.... maar komt wel op tijd!

Het vervolg laat zich raden: je hebt een onvergetelijke date... en wint de “wedstrijd”.

Kortom, voor een gezond leven samen: wordt topdater!

Lees verder!

Beste psycholoog

Heeft u ook verstand van moeilijke gevallen? Van die types waarvan je niet meteen zegt: typisch geval van bindingsangst, vadercomplex, narcisme, verliefdheid of een andere officiële ziekte? Weet u raad met een nog best jonge vrouw waar weinig mis mee lijkt, die een vrij normaal uiterlijk heeft, een bevredigend sociaal leven, niet in het bezit van een fetisj, een prima baan, een goed stel hersens en dito communicatieve vaardigheden, een bovengemiddeld IQ en EQ, geen absurde eisen, maar toch maar niet wil slagen in het vinden van een man die leuk genoeg is om tenminste de komende maanden mee door te brengen? Kunt u ontdekken wat ik fout doe? Waar het mis gaat? Ik zou u zeer erkentelijk zijn.

Marjelle is net terug van een date. En de moed is haar weer een beetje verder in de schoenen gezakt. Laten we hem Lucas noemen. Lucas kwam het café binnen en nog tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas, was het volgende door het hoofd van Marjelle geschoten: ‘Hij heeft een onderkin. Hij noemde zijn postuur atletisch maar hij heeft een buikje en afhangende schouders. Wat lacht hij stom. Wat heeft hij een raar accent. Hij heeft helemaal niet zijn best gedaan qua kleding óf hij heeft geen smaak.’ Dit alles binnen de drie seconden tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas. Marjelle haatte zichzelf hiervoor, maar het was haar nog nooit gelukt om deze radertjes in haar hoofd uit te zetten.

Ze herpakte zichzelf en een tijdje zaten Lucas en Marjelle geanimeerd te praten. Marjelle vond nog steeds dat Lucas een rare en misplaatste lach had, maar ze negeerde dat zoveel mogelijk. Het ging opnieuw mis toen Lucas opstond en naar de bar liep om een nieuwe ronde bier te halen. De blik van Marjelle fixeerde zich op zijn toch wel stevige buik, zijn afhangende schouders en nu – van de achterkant – ook op zijn slecht zittende spijkerbroek en zijn gebrek aan een kont. En het is echt niet zo dat het uiterlijk alles is voor Marjelle. Maar hij zag er gewoon zo onbeholpen uit in zijn slecht zittende spijkerbroek en met zijn afhangende schouders.

Bij het laatste biertje werd Lucas steeds handtastelijker. Het begon met een vriendelijk schouderklopje, maar al snel porde hij Marjelle in de zij wanneer hij de kans maar kreeg. Tevergeefs probeerde hij haar over te halen tot nóg een laatste biertje. Toen ze weer buiten stonden deed Lucas een vergeefse poging om Marjelle te zoenen. Toen Marjelle weer op de fiets naar huis zat, huiverde ze even, fietste gevaarlijk hard over de gladde wegen, en keek uit naar het weerzien met haar bank, haar kat en haar grote, warme bed helemaal voor zichzelf alleen.

Lucas was misschien een beetje onhandig, maar er was niet zoveel mis met Lucas. En als de feromonen van Marjelle bij Lucas waren aangeslagen, dan was ze hartstikke blij geweest dat Lucas zijn affectie had getoond. Marjelle haat haar feromonen. Ze doen nooit wat Marjelle wil. Steeds meer begin ik me af te vragen waar die mismatch tussen mijn gevoel en mijn verstand vandaan komt. Ik heb het antwoord nog niet gevonden.

Lees verder!

Nooit eerder deed een blog van mij stof opwaaien. Palonneke en Marjelle voelden zich zelfs geroepen te pareren. Ik voel me uitermate vereerd. En oké, ook een beetje verplicht te reageren, al is het geen wedstrijd. Graag zou ik de negatieve ervaringen van Palonneke met amateur-daters die na de eerste afspraak niets meer van zich laten horen verdrijven… maar ik twijfel of dat met één blogje zorgvuldig afgewogen woorden zal lukken. Ik kom daar een volgende keer op terug…

Marjelle vergelijkt topdaten met teamsport. Maar dat is het juist niet. Daten is een single-gebeurtenis. Per definitie. Je hebt geen teamgenoot, onwetend of onwillig. Je hebt echter wel een medestrijder die - als het ook een topdater is - voor hetzelfde gaat.

Doel van daten is niet achter elkaar in de bobslee de gladde baan te tarten zonder als een Van Calker over de kop te gaan. Daten is een spel van verleiding, van woorden wegen, blikken peilen en geuren beleven. Topdaters proberen dat zo te doen dat er aan het einde van de wedstrijd – of na de return - misschien een mixed dubbel ontstaat voor een andere discipline. Waarbij ze als twee winnaars op het podium kunnen staan. Of willekeurig welke andere plek zij samen verkiezen...

Maar goed, ook in de topsport gaat het wel eens mis. Overconcentratie in de vorm van “te hoog” gespannen verwachtingen kan tot een mislukte avond leiden. Een medestrijder die een andere wedstrijd heeft voorbereid. Siciliaans opent, terwijl je Spaans gambiet verwacht. Of erger, die denkt dat je door naar Studio Sport te kijken (uiteraard met het geluid uit omdat je het beter weet dan Frank Snoeks) topsport bedrijft.

Trainen, trainen, trainen is, zoals Marjelle terecht besluit, absoluut een voorwaarde voor succes. Maar… en dat is het leuke, een goede training is soms beter dan de echte wedstrijd. Vraag het topsporters maar na, zij genieten vaak meer van de training dan van de wedstrijd. Want in een training mag je fouten maken en kun je leren. Dus dames, ondanks al het slechte gedrag van mijn mannelijke 'medespelers', niet opgeven. Leer van elke “training” en onthoud: een topdater verzaakt nooit

Zo ontmoette ik drie weken terug A. Dat gebeurde na een zorgvuldig opgebouwde training cq voorbereiding van - schrik niet - vier maanden. Het startschot klonk om zes uur en de match startte veelbelovend. We gingen verder waar de mails waren gestopt en verkenden de dieptes tot het half acht was. “Zullen we ergens gaan eten?” was mijn voor de hand liggende vraag.

Als een plotseling uit de bocht schietende Chinese schaatster, antwoordde ze: “Ai, dat wordt lastig. Het is dinsdag en dan heb ik een vaste afspraak met een vriendin om te bellen. Haar man is dan in de sportschool dus kan ze vrijuit praten.” Ik voelde me als Marianne Timmer die op een stretcher van de baan werd gedragen. Gelukkig herstelde ik net zo snel en kon ik gisteravond opnieuw aan de start komen.

De date was met S. Na een uur aftasten en praten voelde ik een natuurlijke time-out en vroeg ik hoe het eerste gedeelte was bevallen. Verschrikte ogen keken me vragend aan… Ik hielp haar en zei: “Ik vind het gezellig, maar merk wel dat we niet helemaal matchen.” Zij, blij met de opening, reageerde opgelucht. “Dat gevoel heb ik ook, maar ik vind het leuk genoeg om verder te kletsen.” En zo werd het toch nog laat, bespraken we voorgaande wedstrijden met andere tegenstanders en besloten we niet verder te spelen. Met allebei een goede oefenwedstrijd in de pocket en nieuwe strategieën rijker. Op naar de volgende wedstrijd!

Lees verder!

Af en toe is het best rustig voor wat betreft de reacties van mannen op mijn profiel. Dus bekijk ik zelf maar even de foto's van de mannen en pik er 2 uit die ik aantrekkelijk vind. Ik stuur deze mannen, Kees en Piet, een berichtje en een paar dagen later krijg ik een berichtje terug.

Na een paar mailtjes gewisseld te hebben met Kees schrijft hij dat hij weer samenwoont met zijn ex-vrouw. Zijn ex-vrouw was er vandoor gegaan met een andere man. Helaas had deze man haar na een jaar de deur uit gestuurd. Kees heeft haar toen, uit medelijden en vanwege zijn volwassen kinderen, weer in huis genomen. Niet dat het nu goed gaat met hun relatie. Het zou ook nooit meer goed worden tussen hun. Hij heeft nu een aantal vriendinnen waar hij weleens mee gaat stappen. Ook deze vriendinnen heeft hij duidelijk gemaakt dat hij nog niet toe is aan een relatie. Zijn doel is nu om over 2 jaar met een camper door Australië te reizen.

Van Piet heb ik ook een paar mailtjes ontvangen. De eerste mailtjes waren relaxed en grappig. Tot hij een beetje in de war raakte. Hij refereerde naar een studiedag die ik de vorige week gehad zou hebben. Ik wist nergens van. Hij vroeg ook naar mijn meiden en of ze nog een beetje rustig waren. Ik had hem in een vorige mail verteld dat ik maar 1 dochter heb die 27 is. Ach ik denk dat zij best wel rustig is, heb daar niet zo'n invloed meer op. En aan het eind van de mail deed hij de groeten aan mij met daarachter mijn naam, alleen, helaas, er stond een andere naam.

Als ik dan deze berichtjes krijg dan vraag ik me weleens af waarom zulke mannen op deze site staan.

Lees verder!

Ik heb een relatie gehad met iemand, dat heeft zes jaar geduurd.

Er is een einde aan gekomen, sommige dingen zijn niet voor eeuwig, en in dit geval was dat maar goed ook.

Maar als je een poosje met iemand samen woont, en die persoon is zo'n jaartje of twaalf ouder, kan het gebeuren dat jij nog wel precies weet waar hij zijn spullen heeft, en hij niet meer.

Dat gebeurde wel eens. Meer dan eens.

Maar de relatie was uit, en we hadden geen contact meer.

Tot de dag dat hij me opbelde of ik wist waar zijn frame was.

Ik had geen idee. Welk frame?

Mijn tandarts heeft een paar jaar geleden (!) een nieuw frame voor me gemaakt, voor het geval die ene kies het zou begeven.

Die is nou stuk, dus ik ga dat frame maar eens dragen.

Okee, dat frame. Ja, ik dacht al aan een fiets, of een schuurtje, of een geraamte van een boot, weet-ik-veel.

Dat ding lag toch in de keukenla?

Mensen die jaren vantevoren een frame hebben, bewaren dat in de keukenla.

Nee.

Hij had overal gezocht, het lag in geen enkele la.

Ook niet beneden in de schuur, niet in het kantoortje, hij kon het nergens vinden.

Of ik het soms had.

Wat moet ik met zijn tanden?

Die dingen passen me niet.

Bovenden denk ik dat na een paar jaar zo'n frame bij hem ook niet meer goed passend zit.

Maar misschien is daar nog wel wat aan te doen.

Met kit, of gips, of een flink stuk kauwgom.

En anders moet het maar zonder tanden.

Want opnieuw een passend frame kopen zal hij wel niet doen. Hij gebruikt alle theezakjes een hele week.

Hij is het prototype van de boer die een dikke bankrekening heeft, en toch nog met de kapotte schoenen van tien jaar geleden rondloopt. Ach het is toch maar op het erf.

Maar als u nog ergens een frame vindt, geef het even door.

Lees verder!

Valentijnsdag. Een film over Romeo en Julia ontbreekt natuurlijk niet op deze dag. Een jong stel dat verliefd wordt op elkaar. Een liefde die gedoemd is te mislukken vanwege een vete tussen de families. Maar wat maakt hun liefde zo bijzonder? Het is de uitstraling die zij hebben. Een uitstraling van jeugdige onbezonnenheid, overmoed, openheid, spontaniteit, onschuld. Hun leven is nog niet bezoedeld door ervaringen uit het verleden of heden.

Maar wat is dan een uitstraling of aura? Het is de energie die om een mens heen hangt. In die energie zitten al onze ervaringen die we op hebben gedaan tijdens dit leven. Ook de ervaringen van onze voorouders zitten in onze aura of uitstraling.

Wat verwachten mannen en vrouwen als ze de teenage-jaren gepasseerd zijn en nu 20 of 30 jaar verder zijn? Van veel mannen en vrouwen die elkaar voor het eerst zien, hoor ik, dat ze afknapten op het figuur. Bijvoorbeeld te dik of te dun, de kleur van het haar of de ogen, de kleding. Of dat er geen klik was geen "chemie". Wat moeten wij dan wel voelen bij een eerste ontmoeting? Kunnen we nog dezelfde gevoelens of chemie verwachten als toen we jong waren?

Het belangrijkste in het leven is "genieten" maar daarnaast is het ook een leerproces. Waarom loop ik elke keer tegen dezelfde man of vrouw aan? Waarom laat ik weer over me heenlopen? Bindingsangst of verlatingsangst. Het zijn allemaal ervaringen die we opgedaan hebben uit het verleden en die wij "uitstralen".

Als je deze ervaringen nog niet hebt verwerkt of er geen punt achter hebt gezet zul je altijd iemand tegenkomen die jou attent maakt op jouw zwakke kanten. Je kunt het zien als een + en een - uitstraling. Mijn mening is dan ook dat de uitstraling de "chemie" is.

Natuurlijk wil het oog ook wat. We willen graag pronken met diegene die naast ons loopt. Het liefst nog met een mooi huis, goede baan een auto etc.

En hier komt dan ons ego weer om de hoek kijken. Het pad van de ijdelheid maar niet van de "liefde".

Lees verder!

Het begon uit irritatie. Hij ergerde zich aan haar date gedrag.

Zij mailde; Irritatie is iets om uit de weg te gaan of om te bestrijden.. Het resultaat is deze gezamenlijk geschreven blog.

Het woord is straks aan u, lezer. Wat gaat u doen in voorkomende gevallen?

Iedereen die zich op een datingsite inschrijft krijgt er op een gegeven moment mee te maken. Wel of niet iets zeggen over ergernissen als leeftijden die niet kloppen, foto's die van een vorig leven zijn, nietszeggende antwoorden, afspraken niet nakomen, ongewenste seksuele voorstellen of occasional stalking?

Hoe zit dat bij ons?

Hij is van mening dat ze zich te veel op de vlakte houdt. Zijn vragen per mail niet beantwoordt, te kort van stof is. Wat doet ze eigenlijk op een site als deze? Ervaringen opdoen die later in blogs verwerkt kunnen worden? Mannen aantrekken om ze vervolgens zo snel mogelijk weer af te stoten? Wil ze überhaupt wel een nieuwe relatie?

Ja, zeker wel! Maar e-mail is een ontoereikend communicatiemiddel, werpt ze hem voor de voeten. En ze houdt koppig vast aan haar beknopte schrijfstijl en de neutrale ‘toon’ die hem zo ergert.

De ware dater zet door, ook in geval van tegenwind. Tenminste… als er sprake is van enige aantrekkingskracht op basis van het profiel. Hoewel, ze moet ook toegeven dat ze ondanks haar hardnekkigheid en doorzettingsvermogen bij zichzelf een gevoel bespeurt dat zich het best laat omschrijven als blasé of murw geslagen. Waarschijnlijk als gevolg van een overkill aan mannelijke belangstelling.

Sommige datingsites hebben een lijstje van "do's en don't", soms een etiquette van wat hoort en niet hoort, er zijn er ook die zich verslikken en verstikken in uitgebreide pseudo psychologische (zogenaamde complementaire) profielen. Datingsites hebben geen lijstjes van irritaties. Irritaties hebben een eigen leven, wat voor de een geldt is voor de ander totaal niet relevant. Hoe ga je ermee om? Niet reageren, blokkeren of deleten?... of zeg je er wat van?

Onze stellingname: wijs een potentiële date niet onmiddellijk af na het eerste irritante geharrewar. Geen (date) relatie zonder strubbelingen…. dat weten datingsite ervaringsdeskundigen toch als geen ander? Zet je gevoelens van irritatie om in daadkracht. Zwengel een discussie aan, mail vriendelijk door of verras.

Hoe dan ook… DOE IETS….constructiefs.

En nu u! wat onderneemt u?

Principessa en Princano

Lees verder!

Mijn eerste date is dan geweest, onlangs. Ach en wee... De man heeft ontzettend leuke foto's op zijn profiel, een leuk opgewekt verhaal ook: houdt van buitengenoegens als bergsport en golf, noemt zich 'krachtig', ziet er goed uit. Wie komt binnen? Een depressieve verschijning met duidelijk ander haar, enigszins krom. Dan schrik je. Hij moet het gevoeld hebben, want hij is niet zo lang gebleven. Het muntje was niet meteen gevallen, maar volgende ochtend daagde het dan eindelijk: dit is niet dezelfde man als op de foto's. Maar het gezicht toonde gelijkenis met dat van de man op de foto's, dus ik denk dat het een broer of neef was. Wat een sof.

En zo onnodig ook, want de man heeft wel een aardige persoonlijkheid: belangstellend, ruimdenkend, belezen, beetje filosofisch ook. Dus ik heb wel een leuk gesprek met hem gevoerd. Zonde dat iemand dan hiertoe zijn toevlucht neemt. Maar een voordeeltje voor mij is ook dat ik de laatste loodjes aan mijn huis gepimpt heb, want sinds mijn scheiding had ik nog geen nieuwe mensen lees mannen over de vloer gehad. Nu ja, binnenkort een nieuwe afspraak met een leeftijdgenoot, die woont in een mooie stad aan zee, waar ik ben opgegroeid. Dat lijkt me leuk.

Verder dacht ik dat de M4M een grote en vooral anonieme club mensen als los zand aan elkaar zou zijn, maar inmiddels heb ik gemerkt dat niets minder waar is: er blijkt een gemeenschap te zijn van leden m/v die uitjes en evenementen voor de groep organiseren, een gemeenschap waar ik inmiddels enkele leidersfiguren heb geïdentificeerd die initiatieven nemen hiertoe. Maar eens kijken wat dat ook voor mij betekenen kan.

Tot slot kreeg ik vandaag de schok te verwerken van de val der regering. Mocht Wilders toch macht verwerven, betekent dat iets voor mij en de mijnen. Mijn half-Egyptische zoons met hun vader ook hier in Nederland, de Islamitische achtergrond: dat betekent wellicht vertrek uit Nederland, ook voor mij uiteraard. Ik houd daar terdege rekening mee: Engeland wellicht? Niet te ver, nog vergelijkbaar met de leefwijze hier, dus niet te moeilijk ook.

Lees verder!

Ik vind cupido maar slordig. Nou is het binnenkort Valentijnsdag, je mag verwachten dat hij dan extra zijn best doet om de pijlen nou eens netjes raak te schieten. Keurig twee aan twee, dan heb je er tenminste wat aan.

Om me heen hoor ik het ook, als ik iemand leuk vind, dan valt hij niet op mij. Als hij mij leuk vindt, zie ik hem niet zitten.

Op een site kun je een beetje kijken of er belangrijke dingen overeenkomen, en dan blijft er nog een massa over wat allemaal verkeerd kan zitten.

Een lijstje?

Verkeerde sokken (schijnt heel erg te zijn, heb ik persoonlijk geen moeite mee.)

Dopje van de tandpasta doet hij er niet meer op.

Sinds de invoering van de statube is dat een probleem minder.

Te dik te dun, te lang, te kort?

Pesoonlijk ga ik voor de uitstraling, het uiterlijk vind ik minder belangrijk.

Opleiding, woonplaats, dezelfde hobby's, kun je meestal wel terugvinden.

Muzieksmaak, boeken, tv programma's geven een redelijk beeld.

Zelfs kleding en de huiskamer op de achtergrond zegt wel wat.

Telefoongesprek. ABN geeft een heel ander effect dan Limburgs.

Waarom zit je er dan toch naast?

Omdat mensen zo verschillend zijn.

Boeiend, meestal.

Tragisch, als het allemaal leuk had kunnen zijn, en toch werkt het niet. Volgende keer beter.

Maar cupido mag van mij wel een paar bijlessen hebben. Misschien helpt het.

Lees verder!