“Ik begrijp er niks van.. Is het niet allang tijd voor een blog?”

Het is fijn om zulke trouwe lezers te hebben die je schrijfsels gaan missen als er een week niets is verschenen op deze site. En dat terwijl het nog maar een week geleden is dat ik mijn laatste blogje publiceerde. Dat was weliswaar een treurig verhaal, en daar moet je soms van bijkomen, maar het is niet al weken stil.

Op Twitter kwam van de week iemand boven water die tachtig dagen niets van zich had laten horen. Mensen begonnen zich echt al zorgen te maken. Maar gelukkig. Ze is alive and kicking again. En ik ben dat nog steeds. Alive dan, kicking lukt nog niet echt…:-)

Ik heb op dit moment niet zoveel te vertellen. Weliswaar sta ik niet helemaal stil, maar de ontmoetingen die ik nu heb zijn van een andere orde dan vroegere dates of de bijzondere belevenissen met een Amsterdamse geliefde. Ik spreek en zie vrouwen waar ik vroeger mee datete en die nu vriendinnen zijn geworden. Ik blijf er blij mee zijn dat we op die manier met elkaar om kunnen blijven gaan.

Een paar hebben verkering. Zijn gelukkig. Bij een ander is het net uit. De derde twijfelt of de liefde wel stevig genoeg is. “Hij laat het niet meer merken. Hij sms’t nooit meer dat ik zijn ‘allessie’ ben. Dat heb ik wel nodig.” Ik begin steeds meer te leren van de vrouwelijke psyche en haar verlangen veroverd, verwend en vertroeteld te worden.

Nu ik alleen ben, kan ik natuurlijk weer gaan daten. Dooddaten misschien wel, zodat dat in de toekomst geen problemen oplevert. Maar eerlijk gezegd… ik sta niet te springen. Ik was gisteren wel aan het chatten met bekenden. Toen er een speeddate voorbij kwam, klikte ik ja. Vervolgens had ik een gezellig gesprek. Met veel diepgang. Maar een date… die zit er even niet in.

Blogjes wel. Bij deze.