Mail van Anna. Ze tipt me over een uitgever voor mijn verhalen. En dan:
“PS Ik sta open voor vriendschap, als je dat aankunt.. meer niet...”
Helaas. Pijnlijk helaas, de mooie maanden met Anna zijn nu echt voorbij. In ieder geval als liefdesmaatje. Ik heb de afgelopen week geprobeerd of we een nieuwe start konden maken. Met een uitgebreide mail en telefoongesprek probeerde ik Anna duidelijk te maken dat mijn gevoelens voor haar dieper waren en verder gingen dan ik had laten merken. Ik heb fouten gemaakt, stomme dingen gezegd, maar ik wil het opnieuw proberen. Wat ik voel en ervaar bij haar was/is zo fijn dat ik het mezelf verplichtte die poging te doen. Wetende dat de kans op succes klein zou zijn. Zoals nu blijkt.
Ik had het ook een klein beetje aan zien komen. Anna blogt heel duidelijk:
“Ik stel hoge eisen aan de man met wie ik ga, ik verwacht andersom dat een man dat ook bij mij doet. (…) Ik wil dat mijn liefde over mij zegt: “Ze is er één uit duizenden, de mooiste, de liefste, de knapste, de leukste”. En zo’n persoon, ‘de mooiste, de liefste, de knapste en de leukste’ gun ik mijzelf ook! Ik ben té verliefd op het leven om hier anders over te denken en concessies aan te doen.”
Ik ben er onvoldoende in geslaagd dat gevoel over te brengen. Helaas. Ik mailde:
“Ik ben te weinig voor jou gegaan. Dacht dat omdat je zoveel met mij gemeen hebt, je wel begreep wat ik voor je voelde. Maar dat is natuurlijk onvoldoende. Ik had het meer moeten laten blijken. In gebaren, in woorden, in daden.”
Lesson learned. Ik weet nu dat er meer gevoel en passie in mijn donder zit dan ik heb durven toelaten in het verleden. Het mag getoond worden, zoveel is zeker.
Het liefdesverdriet van vorige week is ondertussen langzaam ingedaald. Ik denk op een fijne manier aan Anna. En weet: “Don’t cry because it’s over, smile because it happened.”
“PS Ik sta open voor vriendschap, als je dat aankunt.. meer niet...”
Helaas. Pijnlijk helaas, de mooie maanden met Anna zijn nu echt voorbij. In ieder geval als liefdesmaatje. Ik heb de afgelopen week geprobeerd of we een nieuwe start konden maken. Met een uitgebreide mail en telefoongesprek probeerde ik Anna duidelijk te maken dat mijn gevoelens voor haar dieper waren en verder gingen dan ik had laten merken. Ik heb fouten gemaakt, stomme dingen gezegd, maar ik wil het opnieuw proberen. Wat ik voel en ervaar bij haar was/is zo fijn dat ik het mezelf verplichtte die poging te doen. Wetende dat de kans op succes klein zou zijn. Zoals nu blijkt.
Ik had het ook een klein beetje aan zien komen. Anna blogt heel duidelijk:
“Ik stel hoge eisen aan de man met wie ik ga, ik verwacht andersom dat een man dat ook bij mij doet. (…) Ik wil dat mijn liefde over mij zegt: “Ze is er één uit duizenden, de mooiste, de liefste, de knapste, de leukste”. En zo’n persoon, ‘de mooiste, de liefste, de knapste en de leukste’ gun ik mijzelf ook! Ik ben té verliefd op het leven om hier anders over te denken en concessies aan te doen.”
Ik ben er onvoldoende in geslaagd dat gevoel over te brengen. Helaas. Ik mailde:
“Ik ben te weinig voor jou gegaan. Dacht dat omdat je zoveel met mij gemeen hebt, je wel begreep wat ik voor je voelde. Maar dat is natuurlijk onvoldoende. Ik had het meer moeten laten blijken. In gebaren, in woorden, in daden.”
Lesson learned. Ik weet nu dat er meer gevoel en passie in mijn donder zit dan ik heb durven toelaten in het verleden. Het mag getoond worden, zoveel is zeker.
Het liefdesverdriet van vorige week is ondertussen langzaam ingedaald. Ik denk op een fijne manier aan Anna. En weet: “Don’t cry because it’s over, smile because it happened.”
