Holiday Meetings
28 December 2010
Deeper emotions rise to surface
On the big days of the year
When we meet face to face
Expectation is what we hear
Satisfaction
29 December 2010
A good past may found
Your confidence in the future
It’s healthy to be present bound
Yet grateful memorizing makes pure
17 Years Old
6 January 2011
Practising in his dad’s car
School teaches debating skills
At times I wish they didn’t
Headache nearly kills
Green & Blue shoe
11 January 2011
Love may not compensate
Unshared communication, interest
The other isn’t a home, real mate
Energy comes from who fits best
Mood
11 January 2011
The mood is good
Fatigue is still great
Sleep is great soul food
No big events can I state
Ook voor mij zijn de feestdagen weer geweest. Gebeurtenissen laten mij nu even stilstaan bij het gegeven dat tijdens hoogtijdagen en vakanties mensen hun ambities, ergernissen en andere sluimerende emoties laten lopen. Komt dat nou doordat mensen meer met elkaar geconfronteerd worden, of doordat die dagen met verwachting beladen zijn? De vader van mijn zonen was op vakantie die weken. Kerstavond waren we met z'n drieën gewoon thuis. Eerste kerstdag alledrie bij mijn broer, erg leuk. Tweede kerstdag hebben mijn zonen thuis gevierd en ik was uitgenodigd bij goede vrienden. (Was ik nog gehuwd of mijn kinderen jonger, had ik die niet aangenomen, denk ik.) Die avond verliep wolkenloos, echter kwam uiteindelijk toch tot een verdrietig einde. Mijn gastvrouw en haar partner kregen grote ruzie over bestaande issues. De derde gast en ikzelf putten ons uit in hoe ze zich niet hoefden te verontschuldigen tegenover ons en dat het leven soms zo loopt.
Met de jaarwisseling was ik: alleen. Heerlijk! Zonen allebei met vrienden uit en daar te logeren en ik onder de deken achter alle muziekprogramma's op tv. Ik heb genoten. Toch zette zo'n avond vrij me wel aan 't denken, ook tegen de achtergrond van mijn recente gezondheidsklachten. Een huwelijk waarin je allebei niet vindt wat je hoopt, zelfs al is er sprake van liefde, wordt een energielek. Je vindt bij elkaar geen thuis immers. Behalve passie hoop je op iets anders: rust, het gevoel van bij elkaar horen. Omdat je bijvoorbeeld een hobby deelt of op voor elkaar begrijpelijke wijze communiceert. Ontbreekt dat, wordt het samenzijn of teveel opgeprikt, of ontstaat ergernis of wantrouwen omdat er steeds eisen gesteld worden waarin men teleurgesteld wordt. Dat alles is slopend. Liefde is daar uiteindelijk niet tegen opgewassen, al blijft de herinnering aan die liefde wel een bron van zelfvertrouwen en een opsteker. Als uiteindelijk de relatie verbroken wordt en de ene ouder de zorg voor twee grote jongens heeft, is weinig ruimte voor zichzelf. Ook vermoeiend. En als de andere ouder snel hertrouwt, komt ook die niet tot zichzelf, oftewel: de vader van mijn zoons zit met precies dezelfde vermoeidheid als ik, waarvoor hij behandeld wordt overigens. Maar ik heb hem wel gevraagd de jongens vaker in huis te nemen voor enkele weken, omdat het me vrij zwaar valt: alle puberale nukken en eisen. Ondanks dat geen echte problemen gebleken zijn. Wel zijn er stevige gesprekken geweest waar hopelijk enig schrikeffect vanuit gaat.
En zo is het nieuwe jaar begonnen. Er komt al een eerste overwinning, naar 't zich laat aanzien. Niet op liefdesgebied, dus zal ik niet teveel uitwijden, doch financieel, een lacher bovendien.
En op liefdesgebied? Ik heb afgelopen jaar geleerd mijn verwachtingen te matigen, me te hoeden voor bedrog en vooral: niks te plannen. Ik ben vijfenveertig geweest, in twintig jaar niet zo heel veel veranderd, maar weet dat ik mijn energie nu meer kan en mag wijden aan mijn eigen, ook niet-relatiegerichte doelen. Kinderen heb ik al en: ze zijn bijna groot, dus het gezinsleven zit er bijna op, al kan er tzt een grootmoederrol komen. Als ik dan nog leef. En wie weet toch nog een partner. Ben ik al verliefd geweest na 't huwelijk? Jawel. Het enige geval dat ik hier noemen zal, was een geinige radioman in een Engelssprekend land, zie eerdere blogentries. Dat is over, maar is wel een leuke herinnering. De dates die ik via M4M leerde kennen, wisten geen van allen de weg naar mijn hart te vinden. Voor hen geen verliefdheid maw. Wie weet komt er, somewhere, een man voor mij. Een vrijgezelle periode kan morgen over zijn, doch ook jaren duren. En zo niet: ik vind mezelf goed genoeg als bron van geluk en dat meen ik echt.
Ilse 11012011
28 December 2010
Deeper emotions rise to surface
On the big days of the year
When we meet face to face
Expectation is what we hear
Satisfaction
29 December 2010
A good past may found
Your confidence in the future
It’s healthy to be present bound
Yet grateful memorizing makes pure
17 Years Old
6 January 2011
Practising in his dad’s car
School teaches debating skills
At times I wish they didn’t
Headache nearly kills
Green & Blue shoe
11 January 2011
Love may not compensate
Unshared communication, interest
The other isn’t a home, real mate
Energy comes from who fits best
Mood
11 January 2011
The mood is good
Fatigue is still great
Sleep is great soul food
No big events can I state
Ook voor mij zijn de feestdagen weer geweest. Gebeurtenissen laten mij nu even stilstaan bij het gegeven dat tijdens hoogtijdagen en vakanties mensen hun ambities, ergernissen en andere sluimerende emoties laten lopen. Komt dat nou doordat mensen meer met elkaar geconfronteerd worden, of doordat die dagen met verwachting beladen zijn? De vader van mijn zonen was op vakantie die weken. Kerstavond waren we met z'n drieën gewoon thuis. Eerste kerstdag alledrie bij mijn broer, erg leuk. Tweede kerstdag hebben mijn zonen thuis gevierd en ik was uitgenodigd bij goede vrienden. (Was ik nog gehuwd of mijn kinderen jonger, had ik die niet aangenomen, denk ik.) Die avond verliep wolkenloos, echter kwam uiteindelijk toch tot een verdrietig einde. Mijn gastvrouw en haar partner kregen grote ruzie over bestaande issues. De derde gast en ikzelf putten ons uit in hoe ze zich niet hoefden te verontschuldigen tegenover ons en dat het leven soms zo loopt.
Met de jaarwisseling was ik: alleen. Heerlijk! Zonen allebei met vrienden uit en daar te logeren en ik onder de deken achter alle muziekprogramma's op tv. Ik heb genoten. Toch zette zo'n avond vrij me wel aan 't denken, ook tegen de achtergrond van mijn recente gezondheidsklachten. Een huwelijk waarin je allebei niet vindt wat je hoopt, zelfs al is er sprake van liefde, wordt een energielek. Je vindt bij elkaar geen thuis immers. Behalve passie hoop je op iets anders: rust, het gevoel van bij elkaar horen. Omdat je bijvoorbeeld een hobby deelt of op voor elkaar begrijpelijke wijze communiceert. Ontbreekt dat, wordt het samenzijn of teveel opgeprikt, of ontstaat ergernis of wantrouwen omdat er steeds eisen gesteld worden waarin men teleurgesteld wordt. Dat alles is slopend. Liefde is daar uiteindelijk niet tegen opgewassen, al blijft de herinnering aan die liefde wel een bron van zelfvertrouwen en een opsteker. Als uiteindelijk de relatie verbroken wordt en de ene ouder de zorg voor twee grote jongens heeft, is weinig ruimte voor zichzelf. Ook vermoeiend. En als de andere ouder snel hertrouwt, komt ook die niet tot zichzelf, oftewel: de vader van mijn zoons zit met precies dezelfde vermoeidheid als ik, waarvoor hij behandeld wordt overigens. Maar ik heb hem wel gevraagd de jongens vaker in huis te nemen voor enkele weken, omdat het me vrij zwaar valt: alle puberale nukken en eisen. Ondanks dat geen echte problemen gebleken zijn. Wel zijn er stevige gesprekken geweest waar hopelijk enig schrikeffect vanuit gaat.
En zo is het nieuwe jaar begonnen. Er komt al een eerste overwinning, naar 't zich laat aanzien. Niet op liefdesgebied, dus zal ik niet teveel uitwijden, doch financieel, een lacher bovendien.
En op liefdesgebied? Ik heb afgelopen jaar geleerd mijn verwachtingen te matigen, me te hoeden voor bedrog en vooral: niks te plannen. Ik ben vijfenveertig geweest, in twintig jaar niet zo heel veel veranderd, maar weet dat ik mijn energie nu meer kan en mag wijden aan mijn eigen, ook niet-relatiegerichte doelen. Kinderen heb ik al en: ze zijn bijna groot, dus het gezinsleven zit er bijna op, al kan er tzt een grootmoederrol komen. Als ik dan nog leef. En wie weet toch nog een partner. Ben ik al verliefd geweest na 't huwelijk? Jawel. Het enige geval dat ik hier noemen zal, was een geinige radioman in een Engelssprekend land, zie eerdere blogentries. Dat is over, maar is wel een leuke herinnering. De dates die ik via M4M leerde kennen, wisten geen van allen de weg naar mijn hart te vinden. Voor hen geen verliefdheid maw. Wie weet komt er, somewhere, een man voor mij. Een vrijgezelle periode kan morgen over zijn, doch ook jaren duren. En zo niet: ik vind mezelf goed genoeg als bron van geluk en dat meen ik echt.
Ilse 11012011
