Het vreemde is, ik voelde hem al aankomen. Of misschien is dat helemaal niet zo vreemd. Na Berlijn hadden Anna en ik elkaar niet meer gezien of gesproken. En dat voelde toch raar. Stil ook. We hadden wel wat sms-verkeer, maar ook daarin zat afstand. En vanavond, vlak voordat ik haar toch maar wilde bellen, kreeg ik de e-mail. Zonder onderwerp. Met een heleboel lieve en fijne woorden en herinneringen en als slot: “Ik heb genoten, ervaren en geleerd. Dank hiervoor.” En toen de pijnlijke woorden waarmee ikzelf onze relatie zes weken geleden(*) even onder spanning zette: “Maar ik ben niet verliefd. Ik voel niet genoeg voor je om je te zien als mogelijke ware. Ik was niet op zoek naar vrienden; heb er toch een gevonden.”
Maandagavond komt ze langs. Want een relatie uitmaken doe je niet per e-mail.
Eerlijk gezegd ben ik nog niet zover om een einde aan de relatie te maken. Daarvoor was en is er teveel moois. We matchen zo goed in opvattingen en denkbeelden. Onze smaken vallen samen evenals veel ideeën over de toekomst en hoe een goede relatie eruit zou moeten zien. Ik zag ook wel de tekortkomingen. Natuurlijk, misschien in het begin nog wel meer dan Anna. Ik heb er ook over geschreven. Ik was niet hoteldebotel-verliefd, maar voelde wel een steeds sterkere band ontstaan. Ik voel me fijn, veilig en vertrouwd bij Anna. En dat vind ik uiteindelijk belangrijker dan hevige verliefdheid.
Mijn denken gaf de ruimte een afstand te creëren die uiteindelijk een schijnvrijheid bood. Ik kon accepteren dat er af en toe wat langere tijd tussen onze ontmoetingen was dan ik eigenlijk zou willen, in de wetenschap dat de situatie, kinderen, werk en de woonafstand daar een belangrijke factor in zijn. Op het moment dat we honderd procent voor elkaar gaan en de kinderen ervan weten, verkleint dat automatisch de afstand en vergroot het de contactmogelijkheden.
Maandagavond komt ze langs. Het wordt een passende afsluiting van de mooiste periode in mijn singleleven.
(*) Zie blog Vallende kruisjes
Maandagavond komt ze langs. Want een relatie uitmaken doe je niet per e-mail.
Eerlijk gezegd ben ik nog niet zover om een einde aan de relatie te maken. Daarvoor was en is er teveel moois. We matchen zo goed in opvattingen en denkbeelden. Onze smaken vallen samen evenals veel ideeën over de toekomst en hoe een goede relatie eruit zou moeten zien. Ik zag ook wel de tekortkomingen. Natuurlijk, misschien in het begin nog wel meer dan Anna. Ik heb er ook over geschreven. Ik was niet hoteldebotel-verliefd, maar voelde wel een steeds sterkere band ontstaan. Ik voel me fijn, veilig en vertrouwd bij Anna. En dat vind ik uiteindelijk belangrijker dan hevige verliefdheid.
Mijn denken gaf de ruimte een afstand te creëren die uiteindelijk een schijnvrijheid bood. Ik kon accepteren dat er af en toe wat langere tijd tussen onze ontmoetingen was dan ik eigenlijk zou willen, in de wetenschap dat de situatie, kinderen, werk en de woonafstand daar een belangrijke factor in zijn. Op het moment dat we honderd procent voor elkaar gaan en de kinderen ervan weten, verkleint dat automatisch de afstand en vergroot het de contactmogelijkheden.
Maandagavond komt ze langs. Het wordt een passende afsluiting van de mooiste periode in mijn singleleven.
(*) Zie blog Vallende kruisjes
