Op Schiphol zwaai ik Anna uit. We nemen afscheid voor de douane. Een dikke zoen.
“Veel plezier.”
Achter de paspoortcontrole zwaait ze. Vlucht KL1601 vertrekt om 9.30 uur vanaf gate D83. Ik loop naar de parkeergarage, neem haar auto en rijd naar haar huis. Terwijl zij een weekend in Rome blijft, heb ik drie dagen Amsterdam voor mezelf. Goede deal.
In haar huis voel ik me thuis. Veel van de meubels, de kleuren en de inrichting had ik zelf verzonnen kunnen hebben. Aan de stickerbloemen op de wasmachine ben ik gewend geraakt. Hier ga ik me een weekend alleen vermaken. Werken, wandelen en ‘s avonds de mooie kanten van Amsterdam weer eens van dichtbij en veel intenser dan de afgelopen jaren beleven.
De volgende dag bericht van Anna. In 160 tekens vertelt ze over de Trevi-fontein, likken aan ijsjes, de ontdekkingen van Rome en het plezier met haar Italiaanse Italiaan. Ik glimlach.
Dan belt een vriend.
“Waar ben je?”
“Bij Anna, in Amsterdam.”
“Gezellig. Gaan jullie nog iets leuks doen?”
“Samen bedoel je? Nu even niet, ze zit in Rome bij haar Italiaanse Italiaan.”
“Die van het blog op haar website?
“Yep. Leuk hè? Hij vond haar op Facebook en wilde haar zien.”
“Leuk!? Ben je helemaal gek geworden.” Zijn stem wordt luider. “Je laat haar toch niet in d’r eentje naar Italië gaan naar een of andere rare Romein. Wat moet ze wel niet van jou denken?”
“Hoezo, wat moet ze van mij denken? Wat is er tegen haar oude vrienden weer te laten ontmoeten? Zij geeft mij ook alle ruimte om te daten. Dooddaten noemt ze het zelfs.”
“En? Ben je aan het daten? Zie je andere vrouwen?”
“Nee. Natuurlijk niet. Ik heb helemaal geen behoefte aan dates op dit moment. Maar het kan, en dat is ook wat waard. En ik geef die vrijheid haar ook. In de overtuiging dat ze weer bij mij terugkomt.”
“En als dat niet gebeurt? Als ze daar blijft… Misschien wilde ze juist wel dat je haar tegenhield naar Rome te gaan. Het is een vrouw, ze wil dat voor haar gevochten wordt.”
“Ja, zo kun je er tegenaan kijken. Maar zo zit ik niet in elkaar. En ik ga me ook niet anders voordoen. Anna weet verdomd goed wat ik voor haar voel. En ook dat ik niet jaloers ben. Ik gun haar een weekend Rome, zoals ze mij het daten gunt.”
Een dag later. Ik sms Anna: Ik kom je ophalen, goede vlucht, xW. Anna reageert: YES.
Op Schiphol omhelzen we elkaar stevig. “En?”, vragen mijn ogen. “Nee,” reageert Anna, zonder woorden. Ze is blij weer in Amsterdam te zijn. Ik ook.
(Dit verhaal is een gedachte-reactie en dus niet waar gebeurd. Zoals de volgers van de gebeurtenissen tussen Anna en Willem uiteraard al lang begrepen. Het is een reactie op het verhaal Dategedachtes van Anna (zie singleanna.wordpress.com)
“Veel plezier.”
Achter de paspoortcontrole zwaait ze. Vlucht KL1601 vertrekt om 9.30 uur vanaf gate D83. Ik loop naar de parkeergarage, neem haar auto en rijd naar haar huis. Terwijl zij een weekend in Rome blijft, heb ik drie dagen Amsterdam voor mezelf. Goede deal.
In haar huis voel ik me thuis. Veel van de meubels, de kleuren en de inrichting had ik zelf verzonnen kunnen hebben. Aan de stickerbloemen op de wasmachine ben ik gewend geraakt. Hier ga ik me een weekend alleen vermaken. Werken, wandelen en ‘s avonds de mooie kanten van Amsterdam weer eens van dichtbij en veel intenser dan de afgelopen jaren beleven.
De volgende dag bericht van Anna. In 160 tekens vertelt ze over de Trevi-fontein, likken aan ijsjes, de ontdekkingen van Rome en het plezier met haar Italiaanse Italiaan. Ik glimlach.
Dan belt een vriend.
“Waar ben je?”
“Bij Anna, in Amsterdam.”
“Gezellig. Gaan jullie nog iets leuks doen?”
“Samen bedoel je? Nu even niet, ze zit in Rome bij haar Italiaanse Italiaan.”
“Die van het blog op haar website?
“Yep. Leuk hè? Hij vond haar op Facebook en wilde haar zien.”
“Leuk!? Ben je helemaal gek geworden.” Zijn stem wordt luider. “Je laat haar toch niet in d’r eentje naar Italië gaan naar een of andere rare Romein. Wat moet ze wel niet van jou denken?”
“Hoezo, wat moet ze van mij denken? Wat is er tegen haar oude vrienden weer te laten ontmoeten? Zij geeft mij ook alle ruimte om te daten. Dooddaten noemt ze het zelfs.”
“En? Ben je aan het daten? Zie je andere vrouwen?”
“Nee. Natuurlijk niet. Ik heb helemaal geen behoefte aan dates op dit moment. Maar het kan, en dat is ook wat waard. En ik geef die vrijheid haar ook. In de overtuiging dat ze weer bij mij terugkomt.”
“En als dat niet gebeurt? Als ze daar blijft… Misschien wilde ze juist wel dat je haar tegenhield naar Rome te gaan. Het is een vrouw, ze wil dat voor haar gevochten wordt.”
“Ja, zo kun je er tegenaan kijken. Maar zo zit ik niet in elkaar. En ik ga me ook niet anders voordoen. Anna weet verdomd goed wat ik voor haar voel. En ook dat ik niet jaloers ben. Ik gun haar een weekend Rome, zoals ze mij het daten gunt.”
Een dag later. Ik sms Anna: Ik kom je ophalen, goede vlucht, xW. Anna reageert: YES.
Op Schiphol omhelzen we elkaar stevig. “En?”, vragen mijn ogen. “Nee,” reageert Anna, zonder woorden. Ze is blij weer in Amsterdam te zijn. Ik ook.
(Dit verhaal is een gedachte-reactie en dus niet waar gebeurd. Zoals de volgers van de gebeurtenissen tussen Anna en Willem uiteraard al lang begrepen. Het is een reactie op het verhaal Dategedachtes van Anna (zie singleanna.wordpress.com)
