Toen er met sneeuwballen gegooid kon worden, heb ik mij er zowaar een keer aan gewaagd. En ik zweer het je, dat is echt helemaal niks voor mij. Ik verzin mijn rare kronkels liever zelf, in plaats van gebruik te maken van een ‘voorgeprogrammeerde’ grap. Maar de aanstaande ontvanger had zo’n maffe foto in de galerij gezet, dat ik spontaan het eerste de beste dat voorhanden was aangreep, om hem dat in te wrijven.
Ik kreeg er één terug en weet je wat? Ik vond het nog leuk ook. ‘Buk je, hier komt ie van mij,’ schreef hij en verontschuldigde zich meteen dat het dubbelzinnig kon worden opgevat, maar dat dit niet zo bedoeld was (maar toch ook wel weer grappig). In een heel melig mail-één-tweetje dat volgde, rolden we van het ene misverstand in het andere. Wat was nou serieus en wat niet? Hij had het ineens over 'panty’s' (ik hoop voor hem niet dat hij dat altijd doet en dat iemand het herkent). Ik vervolgde het gesprek met 'nylonkousen' en hij kende weer het begrip ‘hold-ups’. Hoewel ik ze een keer in een opwelling had gekocht en in de kast had liggen, kende ik die term helemaal niet. Ik dook meteen van de computer naar mijn sokkenlade en het stond inderdaad op de verpakking. Veel meer dan vette lol maakte dit alles nog niet in mij los en ook van de andere kant kwamen de hahaha’s en hihi’s binnen stromen. Totdat hij spontaan voorstelde, dat hij mij bij hem thuis een lekkere maaltijd wilde voorschotelen.
Meteen nam de gereserveerdheid weer bezit van mij en ik meldde dat ik liever in een café iets wilde afspreken. Dat vond hij jammer. Heel de spontaniteit was naar de knoppen. Ik had een beeld van hem, zoals hij niet was, zei hij.
Na nog wat stroeve mailtjes, eindigde dit sneeuwgevecht. Als ik nu zijn ‘gewone’ foto in de galerij voorbij zie komen, dan denk ik: mm toch jammer, dat was toch zomaar bijna raak. Ik had die sneeuwbal nooit never naar hem toe durven gooien, als ik wist dat hij erachter zat. Stom he.
Ik kreeg er één terug en weet je wat? Ik vond het nog leuk ook. ‘Buk je, hier komt ie van mij,’ schreef hij en verontschuldigde zich meteen dat het dubbelzinnig kon worden opgevat, maar dat dit niet zo bedoeld was (maar toch ook wel weer grappig). In een heel melig mail-één-tweetje dat volgde, rolden we van het ene misverstand in het andere. Wat was nou serieus en wat niet? Hij had het ineens over 'panty’s' (ik hoop voor hem niet dat hij dat altijd doet en dat iemand het herkent). Ik vervolgde het gesprek met 'nylonkousen' en hij kende weer het begrip ‘hold-ups’. Hoewel ik ze een keer in een opwelling had gekocht en in de kast had liggen, kende ik die term helemaal niet. Ik dook meteen van de computer naar mijn sokkenlade en het stond inderdaad op de verpakking. Veel meer dan vette lol maakte dit alles nog niet in mij los en ook van de andere kant kwamen de hahaha’s en hihi’s binnen stromen. Totdat hij spontaan voorstelde, dat hij mij bij hem thuis een lekkere maaltijd wilde voorschotelen.
Meteen nam de gereserveerdheid weer bezit van mij en ik meldde dat ik liever in een café iets wilde afspreken. Dat vond hij jammer. Heel de spontaniteit was naar de knoppen. Ik had een beeld van hem, zoals hij niet was, zei hij.
Na nog wat stroeve mailtjes, eindigde dit sneeuwgevecht. Als ik nu zijn ‘gewone’ foto in de galerij voorbij zie komen, dan denk ik: mm toch jammer, dat was toch zomaar bijna raak. Ik had die sneeuwbal nooit never naar hem toe durven gooien, als ik wist dat hij erachter zat. Stom he.
