Ik ken Sanne al een tijdje virtueel. Ze heeft een blog, is fanatiek op Twitter en schrijft intrigerende verhalen over liefde, erotiek en jonge mannen. Ze noemt zich een echte cougar en dat draagt ze vol verve uit.
Cougar: een oudere vrouw die valt op en seks heeft met beduidend jongere mannen.
Als de verhalen waar zijn, is Sanne een onbereikbare vrouw voor mij. Ook al is ze eind 30, ik ben als beginnende veertiger minstens 20 jaar te oud. Toch hebben we contact, steeds vaker, en dat voelt vertrouwd. Op de een of andere manier stokt onze conversatie niet. Sterker nog, er vindt verdieping in plaats. We stappen over van de DM’s naar de mail en schrijven elkaar een paar keer per dag. Ik kijk uit naar die berichten. Heel langzaam leer ik meer en meer van Sanne. En dat vervult mijn nieuwsgierigheid.
Op de eerste maandag in de tweede maand van 2011 onthullen we elkaar. De alter ego’s worden vervangen door onze paspoortnamen. De geshopte ava’s opgepoetst naar de echte foto’s en films van wie we zijn. En dat valt niet tegen! De nieuwe Sanne is mooi en fris. Haar wenkbrauwen spreken een eigen taal, haar lippen verraden sensualiteit, haar gespierde lichaam daagt uit. Haar stem op de video’s die ze maakt van haar kookkunsten is aangenaam. En haar lach betoverend.
Die avond verwent Sanne zich met een belafspraak. Ze sms’t ‘s middags of ik met haar wil praten. Ik reageer direct. Ja. Een kwartier voor de afgesproken tijd haal ik nog een glas wijn. Neem meteen de fles mee. Gooi de mobiel aan de juice en wacht gespannen af. Ze belt tien minuten voor het afgesproken moment. Geeft niet, ik ben er klaar voor.
Vier uur later leg ik de telefoon op mijn nachtkastje en draai me om. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Inderdaad, in de voorliggende uren is er veel gebeurd. Qua gesprek en locatie. We hebben het over heel veel onderwerpen gehad, veel vertrouwdheden en intimiteiten gedeeld. En het ging allemaal zo makkelijk. Alsof we elkaar al jaren kennen. Haar luide lach weerklinkt nog steeds in mijn oren.
De volgende dag plaagt ze me via Twitter. E-mailt verder waar we die nacht stopten. En geeft me aanwijzingen en hints voor de komende ontmoetingen. Want die gaan er komen. We zijn al zo overtuigd dat de eerste ontmoeting – kort, braaf en alleen-voor-de-bevestiging – wordt opgevolgd door een tweede encounter.
En het gekke is, terwijl ik terugdenk aan de openheid, het gemak en de vertrouwdheid, realiseer ik me dat eigenlijk alles open ligt. Ik weet van haar voorkeuren, maar ik weet niet hoe ze voelt. Ik weet hoe ze eruit ziet is, maar ik weet niet hoe haar lippen proeven. Ik weet dat ze een rode string heeft, maar weet niet hoe het toont op haar lijf. Ik weet veel, en tegelijk is ze een sfinx in in mijn leven. Maar dat gaat veranderen… heel snel.
Vandaag hadden Sanne en ik een date…
Cougar: een oudere vrouw die valt op en seks heeft met beduidend jongere mannen.
Als de verhalen waar zijn, is Sanne een onbereikbare vrouw voor mij. Ook al is ze eind 30, ik ben als beginnende veertiger minstens 20 jaar te oud. Toch hebben we contact, steeds vaker, en dat voelt vertrouwd. Op de een of andere manier stokt onze conversatie niet. Sterker nog, er vindt verdieping in plaats. We stappen over van de DM’s naar de mail en schrijven elkaar een paar keer per dag. Ik kijk uit naar die berichten. Heel langzaam leer ik meer en meer van Sanne. En dat vervult mijn nieuwsgierigheid.
Op de eerste maandag in de tweede maand van 2011 onthullen we elkaar. De alter ego’s worden vervangen door onze paspoortnamen. De geshopte ava’s opgepoetst naar de echte foto’s en films van wie we zijn. En dat valt niet tegen! De nieuwe Sanne is mooi en fris. Haar wenkbrauwen spreken een eigen taal, haar lippen verraden sensualiteit, haar gespierde lichaam daagt uit. Haar stem op de video’s die ze maakt van haar kookkunsten is aangenaam. En haar lach betoverend.
Die avond verwent Sanne zich met een belafspraak. Ze sms’t ‘s middags of ik met haar wil praten. Ik reageer direct. Ja. Een kwartier voor de afgesproken tijd haal ik nog een glas wijn. Neem meteen de fles mee. Gooi de mobiel aan de juice en wacht gespannen af. Ze belt tien minuten voor het afgesproken moment. Geeft niet, ik ben er klaar voor.
Vier uur later leg ik de telefoon op mijn nachtkastje en draai me om. Wat is er gebeurd? Waar ben ik? Inderdaad, in de voorliggende uren is er veel gebeurd. Qua gesprek en locatie. We hebben het over heel veel onderwerpen gehad, veel vertrouwdheden en intimiteiten gedeeld. En het ging allemaal zo makkelijk. Alsof we elkaar al jaren kennen. Haar luide lach weerklinkt nog steeds in mijn oren.
De volgende dag plaagt ze me via Twitter. E-mailt verder waar we die nacht stopten. En geeft me aanwijzingen en hints voor de komende ontmoetingen. Want die gaan er komen. We zijn al zo overtuigd dat de eerste ontmoeting – kort, braaf en alleen-voor-de-bevestiging – wordt opgevolgd door een tweede encounter.
En het gekke is, terwijl ik terugdenk aan de openheid, het gemak en de vertrouwdheid, realiseer ik me dat eigenlijk alles open ligt. Ik weet van haar voorkeuren, maar ik weet niet hoe ze voelt. Ik weet hoe ze eruit ziet is, maar ik weet niet hoe haar lippen proeven. Ik weet dat ze een rode string heeft, maar weet niet hoe het toont op haar lijf. Ik weet veel, en tegelijk is ze een sfinx in in mijn leven. Maar dat gaat veranderen… heel snel.
Vandaag hadden Sanne en ik een date…
