Heerlijk als je iemand een mailtje stuurt en er komt geen reactie. Nog fijner is het om van alle kanten te horen, dat ik niet de enige ben die daar grote moeite mee heeft. Helemaal leuk wordt het als je in de fase zit om een afspraak te maken en je hebt zelfs al met elkaar bepaald wat je leuk vindt om te gaan doen en… ineens valt de ‘lijn’ helemaal dood. Het maakt eigenlijk niet uit met wie, wat, waar en waarom zoiets gebeurt. Mijn reactiepatroon doorloopt elke keer dezelfde fasen.
Allereerst merk ik op dat het ritme van het contact doorbroken wordt. Je opent je mailbox in de volle verwachting dat er een antwoord ligt en er ligt niks. Daarna komen de verbazing en de vragen, gevolgd door een vleugje ergernis, dat er over het waarom geen melding wordt gemaakt. Bijvoorbeeld:
Hoi Possess,
Ik weet dat je zit te wachten op een voorstel voor een afspraak met me, maar ik kan nu even niet reageren, omdat….
Dikke kus,
En dan de naam
P.S. Sorry
Dan denk ik: ja maar misschien loopt ie wel te vogelen met iemand anders. Dat kan hij moeilijk in dat briefje zetten. Daarom schrijft ie niet. En even ben ik dan gewoon kwaad!
Als er tenslotte echt zomaar een hele week overheen gaat, komen de zorgen. Hij zal toch niet van het huishoudtrapje gevallen zijn en de PC niet meer kunnen bereiken? Dan wil ik wel meteen in de auto stappen en midden in de stad duur parkeren, maakt niet uit en aanbellen om te kijken of alles wel oké is.
Maar dan realiseer ik me dat het uitblijven van een bericht ook kan betekenen, dat hij niet echt geïnteresseerd in me is. Maar dan hoort hij toch gewoon iets te laten weten!?!. Hij hoort, dat wat dan wel niet echt ‘aan’ was, maar op z'n minst: ‘aan de gang’, fatsoenlijk uit te maken! Zo kan ik het voor mijzelf afsluiten en vergeten.
Geen nieuws, goed nieuws, zeggen ze altijd. Dat gaat wat mij betreft niet op in het afsprakencircuit. Ik heb… gewoon een mail gestuurd, met de vraag:
‘Wat is er aan de hand?’
Dapper, of niet?! Verder heb ik even... geen nieuws.
Allereerst merk ik op dat het ritme van het contact doorbroken wordt. Je opent je mailbox in de volle verwachting dat er een antwoord ligt en er ligt niks. Daarna komen de verbazing en de vragen, gevolgd door een vleugje ergernis, dat er over het waarom geen melding wordt gemaakt. Bijvoorbeeld:
Hoi Possess,
Ik weet dat je zit te wachten op een voorstel voor een afspraak met me, maar ik kan nu even niet reageren, omdat….
Dikke kus,
En dan de naam
P.S. Sorry
Dan denk ik: ja maar misschien loopt ie wel te vogelen met iemand anders. Dat kan hij moeilijk in dat briefje zetten. Daarom schrijft ie niet. En even ben ik dan gewoon kwaad!
Als er tenslotte echt zomaar een hele week overheen gaat, komen de zorgen. Hij zal toch niet van het huishoudtrapje gevallen zijn en de PC niet meer kunnen bereiken? Dan wil ik wel meteen in de auto stappen en midden in de stad duur parkeren, maakt niet uit en aanbellen om te kijken of alles wel oké is.
Maar dan realiseer ik me dat het uitblijven van een bericht ook kan betekenen, dat hij niet echt geïnteresseerd in me is. Maar dan hoort hij toch gewoon iets te laten weten!?!. Hij hoort, dat wat dan wel niet echt ‘aan’ was, maar op z'n minst: ‘aan de gang’, fatsoenlijk uit te maken! Zo kan ik het voor mijzelf afsluiten en vergeten.
Geen nieuws, goed nieuws, zeggen ze altijd. Dat gaat wat mij betreft niet op in het afsprakencircuit. Ik heb… gewoon een mail gestuurd, met de vraag:
‘Wat is er aan de hand?’
Dapper, of niet?! Verder heb ik even... geen nieuws.
