“Oké, schrijf toch maar een blog over mij.”
Fiona's opmerking komt na 150 belminuten. Het gesprek is op die manier mooi rond, want het eerste wat ze vroeg was: “Ga je wat ik vertel nu allemaal opschrijven?” Dat is de andere kant van de medaille...
Als ik vertel dat mijn blogs hier zijn te lezen, is er altijd de angst jezelf terug te lezen. Met mijn hand op mijn hart beloof ik dat niet te doen. Ik laat personages uit een blog sowieso altijd mijn verhalen lezen voordat ik ze publiceer. Als dat kan tenminste.
Ik vraag haar waar een blog dan over moet gaan. “Ik heb nu toch geen verhaal. We hebben tweeënhalf uur zeer aangenaam met elkaar zitten kletsen, maar dat is geen verhaal voor een blog.” Ze doet een suggestie: "Vertel maar dat ik heel gevaarlijk ben."
Twee minuten later beëindigen we – na een uur niet uitgevoerde ‘ik-hang-nu-op-zinnen’ – dan toch het gesprek. Het is laat, bijna twee uur na twaalven en morgenochtend staan wekkers en kinderen klaar om de dag in te luiden. Terwijl ik mijn tanden poets, bedenk ik dat synchroniciteit een steeds belangrijkere rol speelt in mijn leven.
Eerder vanavond eet ik met een oude vriend in Utrecht. Thema’s als toeval, synchroniciteit en zijn leven met een 22-jarige vriendin komen voorbij. En hoe mooi het is dat het voelt alsof we vorige week elkaar nog spraken in plaats van de ruim vijf jaar die ertussen zaten. Afgelopen weekend geeft een vriendin mij het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz te leen. Ik lees het in de trein op weg naar huis en raak direct gefascineerd. Bijzonder toch hoe zij mijn verhaal aanvoelt en direct dit boek als antwoord geeft.
Vanavond aan de telefoon gaat het opnieuw over oordelen, (zelf)afwijzing en acceptatie. “Je zou mijn 'guru' eens moeten lezen of bezoeken.” Op het moment dat ik vraag naar zijn naam, weet ik het antwoord al: “Jan Geurtz."
Ik spoel mijn mond. Spuug het water uit en denk: Ze kent Jan Geurtz goed. Ze verslindt Verslaafd aan Liefde. Maar is Fiona daardoor nu ook heel gevaarlijk?
Fiona's opmerking komt na 150 belminuten. Het gesprek is op die manier mooi rond, want het eerste wat ze vroeg was: “Ga je wat ik vertel nu allemaal opschrijven?” Dat is de andere kant van de medaille...
Als ik vertel dat mijn blogs hier zijn te lezen, is er altijd de angst jezelf terug te lezen. Met mijn hand op mijn hart beloof ik dat niet te doen. Ik laat personages uit een blog sowieso altijd mijn verhalen lezen voordat ik ze publiceer. Als dat kan tenminste.
Ik vraag haar waar een blog dan over moet gaan. “Ik heb nu toch geen verhaal. We hebben tweeënhalf uur zeer aangenaam met elkaar zitten kletsen, maar dat is geen verhaal voor een blog.” Ze doet een suggestie: "Vertel maar dat ik heel gevaarlijk ben."
Twee minuten later beëindigen we – na een uur niet uitgevoerde ‘ik-hang-nu-op-zinnen’ – dan toch het gesprek. Het is laat, bijna twee uur na twaalven en morgenochtend staan wekkers en kinderen klaar om de dag in te luiden. Terwijl ik mijn tanden poets, bedenk ik dat synchroniciteit een steeds belangrijkere rol speelt in mijn leven.
Eerder vanavond eet ik met een oude vriend in Utrecht. Thema’s als toeval, synchroniciteit en zijn leven met een 22-jarige vriendin komen voorbij. En hoe mooi het is dat het voelt alsof we vorige week elkaar nog spraken in plaats van de ruim vijf jaar die ertussen zaten. Afgelopen weekend geeft een vriendin mij het boek Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz te leen. Ik lees het in de trein op weg naar huis en raak direct gefascineerd. Bijzonder toch hoe zij mijn verhaal aanvoelt en direct dit boek als antwoord geeft.
Vanavond aan de telefoon gaat het opnieuw over oordelen, (zelf)afwijzing en acceptatie. “Je zou mijn 'guru' eens moeten lezen of bezoeken.” Op het moment dat ik vraag naar zijn naam, weet ik het antwoord al: “Jan Geurtz."
Ik spoel mijn mond. Spuug het water uit en denk: Ze kent Jan Geurtz goed. Ze verslindt Verslaafd aan Liefde. Maar is Fiona daardoor nu ook heel gevaarlijk?
