Juli 2010
Irene was niet uit op daten. Dat had ze ook al heel lang niet gedaan. Ze was getriggerd door mijn blogjes. En daarop reageerde ze. Ik schreef terug. Zo ontstond een mailwisseling die uiteindelijk uitmondde in telefonisch contact. Dat heel anders verliep dan ik had verwacht. Veel rustiger, langzamer dan ik gewend was. Ik had het gevoel heel voorzichtig te moeten zijn, maar dat beeld klopte niet. Na enige tijd liep de snelheid van het gesprek op en ontstond een uitdagende conversatie.
We ontmoetten elkaar op het strand.De strandwandeling duurde niet lang. Bij de eerste gelegenheid besprongen we het matras van de loungebar. We praatten en bleven dat doen. Ondertussen kwam de witte wijn voorbij. Het kon helaas niet langer duren dan twee uur. Toen moest ze weg voor een afspraak met een vriendin. Maar we wilden elkaar verder leren kennen.
De volgende keer herhaalden we onze eerste ervaring. De regen verdreef ons echter van het matras, en onder een luifel voelde het toch anders. Toen het weer droog was, vervolgden we onze verkenning langs ons gevoel. Irene raakte me op een manier die ik nooit eerder had meegemaakt. De intensiteit van het voelen ging heel diep, het was haast magnetisch. We omhelsden elkaar uren en ik ontdekte gevoeligheden op plaatsen die dat niet eerder hadden meegemaakt. Het was moeilijk van elkaar los te komen. Dat deden we dan ook niet. Het voelde fantastisch en ik beleefde nieuwe ervaringen. Maar wel miste ik een aspect… in mijn achterhoofd voelde ik het opkomen: waar waren de vlinders in mijn buik?
We maakten een nieuwe afspraak. Ze kwam op zaterdag bij me thuis en alsof er geen dagen voorbij waren gegaan, hervatten we ons omhelzingsritueel. Ik schrijf ritueel, maar gewoon voelde het niet. Het vonkte. Opnieuw. Het zou een mooi weekend worden.
Irene had nog wel een vraag. Of eigenlijk verzoek. Als dit zo goed voelde, en we wilden elkaar beter leren kennen, dan wilde zij wel dat ik fysieke relaties met andere vrouwen opgaf. Een terechte vraag. Maar ook een lastige. Ik, die nieuwe ontdekkingen deed bij andere vrouwen, moest een – voor mij belangrijk onderdeel – vaarwel zeggen. In gedachten ging ik na wat het zou betekenen. De lichamelijke intimiteit was niet exclusief. Daar waren de anderen en ikzelf altijd open over geweest. Het zou niet makkelijk zijn ermee te stoppen, maar dat zou zich vast wel oplossen. Ik voelde Irenes blik. Haar ogen. De gedachten stopten. Mijn gevoel zei ja. Ik zei ja.
Irene was niet uit op daten. Dat had ze ook al heel lang niet gedaan. Ze was getriggerd door mijn blogjes. En daarop reageerde ze. Ik schreef terug. Zo ontstond een mailwisseling die uiteindelijk uitmondde in telefonisch contact. Dat heel anders verliep dan ik had verwacht. Veel rustiger, langzamer dan ik gewend was. Ik had het gevoel heel voorzichtig te moeten zijn, maar dat beeld klopte niet. Na enige tijd liep de snelheid van het gesprek op en ontstond een uitdagende conversatie.
We ontmoetten elkaar op het strand.De strandwandeling duurde niet lang. Bij de eerste gelegenheid besprongen we het matras van de loungebar. We praatten en bleven dat doen. Ondertussen kwam de witte wijn voorbij. Het kon helaas niet langer duren dan twee uur. Toen moest ze weg voor een afspraak met een vriendin. Maar we wilden elkaar verder leren kennen.
De volgende keer herhaalden we onze eerste ervaring. De regen verdreef ons echter van het matras, en onder een luifel voelde het toch anders. Toen het weer droog was, vervolgden we onze verkenning langs ons gevoel. Irene raakte me op een manier die ik nooit eerder had meegemaakt. De intensiteit van het voelen ging heel diep, het was haast magnetisch. We omhelsden elkaar uren en ik ontdekte gevoeligheden op plaatsen die dat niet eerder hadden meegemaakt. Het was moeilijk van elkaar los te komen. Dat deden we dan ook niet. Het voelde fantastisch en ik beleefde nieuwe ervaringen. Maar wel miste ik een aspect… in mijn achterhoofd voelde ik het opkomen: waar waren de vlinders in mijn buik?
We maakten een nieuwe afspraak. Ze kwam op zaterdag bij me thuis en alsof er geen dagen voorbij waren gegaan, hervatten we ons omhelzingsritueel. Ik schrijf ritueel, maar gewoon voelde het niet. Het vonkte. Opnieuw. Het zou een mooi weekend worden.
Irene had nog wel een vraag. Of eigenlijk verzoek. Als dit zo goed voelde, en we wilden elkaar beter leren kennen, dan wilde zij wel dat ik fysieke relaties met andere vrouwen opgaf. Een terechte vraag. Maar ook een lastige. Ik, die nieuwe ontdekkingen deed bij andere vrouwen, moest een – voor mij belangrijk onderdeel – vaarwel zeggen. In gedachten ging ik na wat het zou betekenen. De lichamelijke intimiteit was niet exclusief. Daar waren de anderen en ikzelf altijd open over geweest. Het zou niet makkelijk zijn ermee te stoppen, maar dat zou zich vast wel oplossen. Ik voelde Irenes blik. Haar ogen. De gedachten stopten. Mijn gevoel zei ja. Ik zei ja.
