Na dat fantastische weekend in juli 2010 (zie magnetisch voelen) zagen we elkaar drie dagen niet. Er was – zonder aanwijsbare reden of afspraak – geen telefonisch of mailcontact. Maar ik dacht wel aan haar. Drie dagen lang was mijn hoofd vol van haar. Niet mijn gevoel, maar mijn geest nam me onderhanden. Piekerde of de exclusiviteit met Irene de goede beslissing was. Was het niet te vroeg om me nu al te binden? Het voelde misschien wel goed, maar waar waren de vlinders? Drie dagen lang gonsden de gravende gedachten in mijn normaal zo lege en rustige hoofd. Ik zag buiten mijn werk verder niemand, belde niemand, zat thuis op de bank, te malen.
En na drie dagen dacht ik: dit is niet goed. Dit wil ik niet. Dit is een verkeerd besluit geweest. Ik wil de rust terug in mijn hoofd!
We belden. Ik vertelde wat er binnen in mij gebeurde. Ze begreep het (zo leek het in ieder geval). En we verbraken het contact. Ik kon verder gaan op het maanden geleden ingezette pad van nieuwe mensen (lees vrouwen) leren kennen.
Even was er een gevoel van ruimte. Heel even. Want toen het piekeren stopte, en ik weer in mijn staat-van-mezelf-zijn kwam, kreeg mijn gevoel weer de overhand. Ik kreeg rust in mijn hoofd, maar mijn gevoel miste de bijzondere verbinding die ik bij haar had beleefd. En zo speelde ze opnieuw een rol in mijn dagelijkse leven, maar wel heel anders. De gevoelens waren niet bedreigend, maar waren warm en betrokken. Ik realiseerde me dat ik me teveel door mijn geest had laten (mis)leiden.
In een sms aan haar probeerde ik dat duidelijk te maken. Ik schreef dat ik verbaasd was. “Vorige week piekerde ik over jou en mij. Deze week denk en voel ik het. Verwarrend en fijn.” Een sms met verkeerd gekozen woorden. Ze begreep me verkeerd, werd boos en verweet me dat ik met haar gevoelens speelde. Uiteindelijk werden mijn excuses aanvaard en beloofde ik geen contact meer op te nemen. En geen blogjes te publiceren over nieuwe date-ervaringen op de plek waar zij ze las.
Dat doe ik dan ook niet. Behalve dan dit verhaal in twee delen. Dat ongelezen en ongepubliceerd een plek in mijn digitale archief krijgt. Om ooit geopend te worden door Irene. Zodat zij ooit weet wat er door mij heenging tijdens de intense dagen dat we samen waren. En wat er door me heen ging toen we niet (meer) samen waren.
PS Irene heeft recent toestemming gegeven voor publicatie. We zien elkaar regelmatig.
En na drie dagen dacht ik: dit is niet goed. Dit wil ik niet. Dit is een verkeerd besluit geweest. Ik wil de rust terug in mijn hoofd!
We belden. Ik vertelde wat er binnen in mij gebeurde. Ze begreep het (zo leek het in ieder geval). En we verbraken het contact. Ik kon verder gaan op het maanden geleden ingezette pad van nieuwe mensen (lees vrouwen) leren kennen.
Even was er een gevoel van ruimte. Heel even. Want toen het piekeren stopte, en ik weer in mijn staat-van-mezelf-zijn kwam, kreeg mijn gevoel weer de overhand. Ik kreeg rust in mijn hoofd, maar mijn gevoel miste de bijzondere verbinding die ik bij haar had beleefd. En zo speelde ze opnieuw een rol in mijn dagelijkse leven, maar wel heel anders. De gevoelens waren niet bedreigend, maar waren warm en betrokken. Ik realiseerde me dat ik me teveel door mijn geest had laten (mis)leiden.
In een sms aan haar probeerde ik dat duidelijk te maken. Ik schreef dat ik verbaasd was. “Vorige week piekerde ik over jou en mij. Deze week denk en voel ik het. Verwarrend en fijn.” Een sms met verkeerd gekozen woorden. Ze begreep me verkeerd, werd boos en verweet me dat ik met haar gevoelens speelde. Uiteindelijk werden mijn excuses aanvaard en beloofde ik geen contact meer op te nemen. En geen blogjes te publiceren over nieuwe date-ervaringen op de plek waar zij ze las.
Dat doe ik dan ook niet. Behalve dan dit verhaal in twee delen. Dat ongelezen en ongepubliceerd een plek in mijn digitale archief krijgt. Om ooit geopend te worden door Irene. Zodat zij ooit weet wat er door mij heenging tijdens de intense dagen dat we samen waren. En wat er door me heen ging toen we niet (meer) samen waren.
PS Irene heeft recent toestemming gegeven voor publicatie. We zien elkaar regelmatig.
