De zon schijnt over de huizen, pleinen en straten. Ik ruik de geur van de zee en voel het zand tussen mijn tenen. Dwars door de duinen en parken van de stad, loop ik het voorjaar tegemoet. De geur van gemaaid gras kriebelt mijn neus. De weergaloos mooi ontluikende bloesem van de Japanse kersenbomen schittert. Een kleine ijsbeer gaat op ontdekkingstocht in de grote wereld onder de hoede van moeder Ilonka.

De lente is begonnen, de zomer nadert. 2011 wordt een geweldig jaar.

Nee, 2011 is al een geweldig jaar. Het begon voor mij iets minder, maar daarna is het alleen crescendo gegaan. Met alle mooie momenten en de paar tegenvallers die daarbij horen.

Mooie ontmoetingen gehad met bijzondere vrouwen. Een cougar ontmoet, na een dwaze start Fiona leren kennen, gemerkt wat het betekent als een vrouw verliefd op je is en dat in drie blogs vertelt, gedichten geschreven en blauwtjes gelopen, openhartige verhalen proberen te schrijven en nog allerlei belevenissen beleefd die ik niet in woorden heb beschreven.

Ondertussen ben ik gestopt met daten. Ben ik monogaam in het fysieke contact, zijn mijn twitter-contacten aan het opdrogen en leer ik meer en meer over mezelf van mezelf. En dat is ook goed. Want uiteindelijk is in elke relatie die je aangaat maar één constante factor. En dat ben jezelf. Hoe mooi en fijn de ander ook praat, schrijft, voelt, denkt, vrijt, filosofeert, lacht en verrukkelijk is. Hoe bijzonder de klik samen is en hoe geweldig je dat ook beleeft. Uiteindelijk is de verbintenis met jezelf bepalend voor je relatie met de ander.

Ik ben gelukkig met mezelf. Maar er is nog best wat te verbeteren. Aan mijn overtuigingen, beperkingen en gedachten over wat goed en fout is. Over wie ik ben en waar ik sta. Aan de balans tussen voelen en denken.

Binnenkort ben ik jarig. Ik voldoe meer en meer aan de kenmerken van de naderende middenlevenwending. Een welkome wending in een bijzonder jaar, dat is zeker.