Bij een polemisch geschrift, hetgeen mij dubbelop voorkomt, denk ik aan twee zielen die rollebollend over het papier gaan. Bijna alsof het tastbaar om een met stijfsel gestreken kraakhelder laken gaat, waarop sappige argumenten rondgeslingerd mogen worden, waarop je aan elkaar mag duwen en trekken. Al twistend wil je wat van elkaar, heerlijk! Zoveel beter dan verveling!
Het werd mij verweten, dat er verveling van mijn blogs uitging. Ik kon niet anders dan dat beamen. En dat had ik natuurlijk weer niet moeten doen, want dan geef ik mij meteen gewonnen. Einde lakengevecht. Daag zo’n man dan nog maar eens uit.
Het is wel zo dat ik gauw tevreden met mijn blogjes ben en niet al te diep nadenk of het ook wel interessant is om te lezen. Voor mij is het ook een oefening in spontaniteit (in deze materie). En als bijkomstigheid heb ik er dan steeds ook weer een paar weken lidmaatschap mee verdiend. Maar wat móet ik ermee, denk ik weleens. De fase van het vol verwachting nemen van eigen initiatief ben ik allang voorbij en verder is er helemaal niemand van al die fris geschoren, gladgestreken, goed belichte knapperds, die mijn verlegen portret de werkelijkheid in wil trekken om mijn sprankelende persoonlijkheid in zijn bijzijn te laten stralen.
Nou ja, één dan, vorige week. In een ogenschijnlijk kabbelende mailwisseling ontwikkelde zich bij mij een behoorlijk ongekend en integer verlangen.. om met deze meneer een ongecompliceerde zomer tegemoet te gaan. Ja, en als er dan een moment komt waarop er mogelijk een afspraak gemaakt moet gaan worden.. verdwijnt mijn speelsigheid als bloesem in een stortbui en sta ik vervolgens mogelijk te mollig in een nat t-shirt… het verschrikkelijk koud te hebben.
Alsof ze het ruiken, voelen. In één zin, met één woord, één verkeerde timing, help je zijn ‘lust en het vertrouwen’ om zeep en eindigt zijn behoefte om je te schrijven in de welbekende uit elkaar gespatte zeepbel. Ik ben een week lang van de kaart geweest van deze gevlogen vogel, die ik nog niet eens in mijn handen heb gehad! Dwangmatig deed ik er achter de schermen nog alles aan om - mocht ik ‘m nog uit de lucht kunnen schieten - er zo uit te zien, dat hij van ontroering in huilen uit zou barsten, zo mooi.
Nu ik dit opschrijf voelt een date in het algemeen wel een beetje zo, alsof je op je allermooist als een bruid een heeeeeele lange trap af moet schrijden en dat hij dan een traantje wegpinkt in het besef dat hij zoveel moois een leven lang bij zich mag dragen.
Bij een date echter loop je je tree voor tree af te vragen wat er allemaal in die man omgaat en – omdat je natuurlijk je bril niet op hebt, moet je ook bekennen dat hoe dichter je bij hem komt, er toch ook wel iets van je eigen sprookjesgevoel naar de gallemiezen gaat.
Iemand ongezien willen opvreten, Ouspensk? Een date is voor mij een misselijkmakend spannende onoverkomelijke aangelegenheid, om onder ogen te komen of het digitaal gebodene, materiaal is om te eten… en… onzeker bij te durven zijn.
