Misschien zijn dit wel de zuurste minuten in mijn dating carrière. Ik ben niet zo’n type van: ‘daten is leuk, verliefdheid is meegenomen.’ Ik vind daten verschrikkelijk, maar voor verliefdheid doe ik alles. Voor het eerst ben ik benaderd door een man waarvan ik denk: mm, leuk. Alle andere keren, nam ik het initiatief. Het is niet te geloven wat dit met mij doet. Ik voel me zo opgetild. Natuurlijk niets te na voor mannen, die mij benaderden wiens profiel mij dat gevoel niet gaven. Soort zoekt soort, zo is het gewoon.

Maar, of ik tot de soort behoor, waarvan ik denk dat deze man behoort.. die onzekerheid maakt mij ineens gek nadat we een weekje gemaild hebben. En bovendien… ligt ook de veelvoorkomende vergissing op de loer dat ik het mij anders voorstel dan het is. En hij ook. Is het dan: nul - nul, of min één - min één? Dat is dan toch ook weer even slikken.

Raar toch, dat je al de prettige kriebels krijgt van alleen nog maar de voorstelling die je maakt van de persoon en hoe het samen zal zijn.. dat kan toch alleen maar fout gaan? Ik ga voorstellen om een datum te prikken, dat we samenkomen om de algehele teleurstelling te ondergaan, van wat niet blijkt te zijn zoals we gehoopt hadden. Ik wil het gewoon niet voelen. Misschien vind ik het nog wel het ergst als ik op zijn gezicht geen enthousiasme zal zien. Misschien kunnen we het met een etentje verwerken.

Daten… $%@#$%&!@^&