Het laatste wat je moet willen met daten is het vinden van een nieuwe liefde. Wat een doel, zeg! Je kunt veel op je planbord schrijven of in je agenda zetten met tijdspad en einddatum en al, maar dit niet. Ik ben nou bijna twee jaar ‘bezig’ en heb de einddatum nog even niet vastgesteld. Dat is maar goed ook.. anders zou ik er nog het gevoel aan overhouden dat ik faal.
Wat mij ‘sinds ik actief ben’ wel is opgevallen aan mijzelf, is dat ik ineens weer zo bezig ben met de vraag hoe een ander tegen mij aankijkt. Wat ziet hij dan? Het was alsof ik in een gebarsten (en tevens bol makende) spiegel keek. Veel van dat spiegelbeeld kon worden opgelapt. Beetje shoppen hier, kappertje daar, wat kilo’tjes wegwerken, sportlesjes en toch.. bleef die vraag als een irritante vlieg om mij heen zoemen tijdens het daten.
Dat nooit opgehelderde innerlijk. Dat geworstel met zelfvertrouwen. Al die opgeslorpte minder leuke boodschappen waarvan de echo’s bleven nagalmen in mijn hoofd. Ogenschijnlijk ongrijpbaar, maar coaching en een gespreksgroep hebben geholpen om zaken op een rijtje te krijgen; om onderscheid te kunnen maken in zinnige en onzinnige aannames in je leven en om het hier en nu op de bekende rit te krijgen (zodanig, dat je, met een beetje gesjoemel en een vlotte babbel jezelf kunt presenteren tijdens een date. Je hoeft alleen maar te doen alsof, dat wat kersvers verworven is al jàrenlang je leefstijl is). "Bluf yourself a new lover together!"
Het lijkt er bij het daten wel op dat (in mijn persoonlijke hetero-geval) ‘de man’ één of andere superieure soort is, waarbij je alles van binnen en van buiten tiptop in orde moet hebben, bovenkleeds, onderkleeds, je huis, je toilet, ramen gelapt, stofgezogen, vaat weggewerkt, bed rechtgetrokken (gisteren nog verschoond!), allemaal nog even snel gedaan alsof het standaard is, voordat je weg ging, om… tijdens de date vanuit een brandschoon, beschaafd, welgevormd innerlijk... aandacht te kunnen besteden, aan wat hij allemaal te vertellen heeft.
De weg er naartoe is mooier dan het doel, luidt het gezegde. Ik ben (bijna) iedere keer weer blij als ik, zo charmant en goed verzorgd, in mijn opgeruimde, schone huisje thuiskom. Alleen.
Laat dat dan mijn doel zijn, met daten.
Wat mij ‘sinds ik actief ben’ wel is opgevallen aan mijzelf, is dat ik ineens weer zo bezig ben met de vraag hoe een ander tegen mij aankijkt. Wat ziet hij dan? Het was alsof ik in een gebarsten (en tevens bol makende) spiegel keek. Veel van dat spiegelbeeld kon worden opgelapt. Beetje shoppen hier, kappertje daar, wat kilo’tjes wegwerken, sportlesjes en toch.. bleef die vraag als een irritante vlieg om mij heen zoemen tijdens het daten.
Dat nooit opgehelderde innerlijk. Dat geworstel met zelfvertrouwen. Al die opgeslorpte minder leuke boodschappen waarvan de echo’s bleven nagalmen in mijn hoofd. Ogenschijnlijk ongrijpbaar, maar coaching en een gespreksgroep hebben geholpen om zaken op een rijtje te krijgen; om onderscheid te kunnen maken in zinnige en onzinnige aannames in je leven en om het hier en nu op de bekende rit te krijgen (zodanig, dat je, met een beetje gesjoemel en een vlotte babbel jezelf kunt presenteren tijdens een date. Je hoeft alleen maar te doen alsof, dat wat kersvers verworven is al jàrenlang je leefstijl is). "Bluf yourself a new lover together!"
Het lijkt er bij het daten wel op dat (in mijn persoonlijke hetero-geval) ‘de man’ één of andere superieure soort is, waarbij je alles van binnen en van buiten tiptop in orde moet hebben, bovenkleeds, onderkleeds, je huis, je toilet, ramen gelapt, stofgezogen, vaat weggewerkt, bed rechtgetrokken (gisteren nog verschoond!), allemaal nog even snel gedaan alsof het standaard is, voordat je weg ging, om… tijdens de date vanuit een brandschoon, beschaafd, welgevormd innerlijk... aandacht te kunnen besteden, aan wat hij allemaal te vertellen heeft.
De weg er naartoe is mooier dan het doel, luidt het gezegde. Ik ben (bijna) iedere keer weer blij als ik, zo charmant en goed verzorgd, in mijn opgeruimde, schone huisje thuiskom. Alleen.
Laat dat dan mijn doel zijn, met daten.
