Iedereen die wil scheiden vind ik ongelofelijke slappelingen. Emotionele flapdrollen van de bovenste plank! Tien jaar, twintig jaar lopen ze alles goed te vinden van elkaar en ineens moet het roer om. Ja, want bij iedereen gaat het roer om, dus waarom bij hen niet? Hebben al die gescheiden mensen dan niet verteld, hoe kapot zij van binnen zijn? En dat er toch ook wel aspectjes zijn van het verbroken samenzijn, die zij missen?
Nee, dat hebben zij niet. Zij kicken er misschien wel een klein beetje op dat zij tenminste iets uitstralen waar de gebonden mens jaloers op is: VRIJHEID. Wow wat een vrijheid!! En hoe verdoen wij onze vrijheid? Met zoeken. Naar verbinding. Wellicht een spoor van niemendalletjes achterlatend (ook vrouwen), omdat wij anders te lang droog staan.
Ik moet misschien maar weer Christelijk worden in de strengste vorm (als die nog voorkomt). Waar scheiden verboden is. Maar… dan ga ik niet trouwen. Ik peins er niet over mij zo in een keurslijf te laten gieten, nee, dan ga ik stiekem alles doen wat buiten het huwelijk allemaal niet mag. Als ik zou gaan trouwen, dan wil ik juist weer iets doen wat niet mag: scheiden.
Laat ik eens even bout zijn en zeggen dat: de scheidingsgolf waar we inzitten een (late) reactie is op de strenge Christelijke samenleving. De keus is helemaal niet zo individueel als we denken en het is zo triest. Het is langzamerhand stoerder als je zegt: wat er ook gebeurt: wij gaan niet scheiden. Wij proberen keer op keer elkaar weer te vinden in de wirwar van emoties, verleidingen, verloedering, aftakeling… tenzij…
Van de week lag er een kaart in de bus van een stel dat hun 25 jarig huwelijksfeest wil vieren. Wonderlijk toch? Komt bijna niet meer voor! Je moet het maar durven.
Nee, dat hebben zij niet. Zij kicken er misschien wel een klein beetje op dat zij tenminste iets uitstralen waar de gebonden mens jaloers op is: VRIJHEID. Wow wat een vrijheid!! En hoe verdoen wij onze vrijheid? Met zoeken. Naar verbinding. Wellicht een spoor van niemendalletjes achterlatend (ook vrouwen), omdat wij anders te lang droog staan.
Ik moet misschien maar weer Christelijk worden in de strengste vorm (als die nog voorkomt). Waar scheiden verboden is. Maar… dan ga ik niet trouwen. Ik peins er niet over mij zo in een keurslijf te laten gieten, nee, dan ga ik stiekem alles doen wat buiten het huwelijk allemaal niet mag. Als ik zou gaan trouwen, dan wil ik juist weer iets doen wat niet mag: scheiden.
Laat ik eens even bout zijn en zeggen dat: de scheidingsgolf waar we inzitten een (late) reactie is op de strenge Christelijke samenleving. De keus is helemaal niet zo individueel als we denken en het is zo triest. Het is langzamerhand stoerder als je zegt: wat er ook gebeurt: wij gaan niet scheiden. Wij proberen keer op keer elkaar weer te vinden in de wirwar van emoties, verleidingen, verloedering, aftakeling… tenzij…
Van de week lag er een kaart in de bus van een stel dat hun 25 jarig huwelijksfeest wil vieren. Wonderlijk toch? Komt bijna niet meer voor! Je moet het maar durven.
