Om te beginnen moet ik even kwijt dat ik bedroevend weinig medeleven vind spreken uit de sterretjes-respons op mijn vorige kleine blogje! Door de geschreven reactie daarentegen, voelde ik mij erg gesteund. Dank je wel Sweet_me! Bij onderstaand verhaal zou het me ook niet verkeerd uitkomen, dat ik mag ervaren dat ik niet de enige fool ben die er rondloopt op deze aardbol. Dat zou het geheel al weer een stuk lichter en minder eenzaam maken. Maar het kan zijn dat sommigen bij het lezen, verlangen naar een knop die boe roept als je ‘m aanklikt.
De man van de lieve briefjes, liet het dus ineens afweten en bij navraag bevestigde hij officieel dat de date niet doorging. Mijn dochter was al bij haar vader onder de pannen gebracht, dus ik was die avond alleen. Zelden heb ik mij zo verlaten gevoeld. En dat is raar. Want ik heb die man maar drie kwartier meegemaakt en er waren twee weken briefjes over en weer gegaan en een uitgebreid telefoongesprek. De afzegmail kwam aan als een dreun, die ik die middag en de dag erna in mijn hele lichaam voelde. Op zulke momenten gaat absoluut de overweging door me heen om de handdoek in de (date-)ring te gooien.
Hoe kun je nou voorkomen dat afwijzing zo pijnlijk is en je helemaal van slag af brengt? Kun je dat trainen? En wordt daten dan leuk?
Twee dagen na de non-date, was er een uitje, georganiseerd door de man van de lieve briefjes. En toen… heb ik mij daarvoor opgegeven. En ik heb nog even gevraagd of hij het oké vond dat ik meeging. Wat kon hij zeggen. Prima. Alleen was er geen tijd om te praten. Dat was ook niet mijn bedoeling. We konden naderhand even koffie drinken, zei hij. Maar ik wilde hem niet belasten, hij was de organisator. Het ging me niet om het praten, dan had ik wel iets anders met hem af kunnen spreken. (Zijn jullie er nog?) Is dit moeilijk doen of moeilijk doen? Bovendien dacht ik: het was een gevalletje van twee weken, ik heb met mijn ex bijna nog niet zoveel gelegenheid gehad om te praten over de breuk in onze relatie.
Ik wilde hem zien. Hij was aardig tegen mij geweest. Lief, heeel lief, onbeschrijfelijk lief, zoals hij schreef. Ik was helemaal in de ban van wat er gebeurde, als of ik mij niet heugen kon dat iemand ooit zo toegewijd was. Op de een of andere manier had hij zich in één keer bedacht. En dat kon ik niet geloven.
Nu ben ik ook weer met mijn voeten op de grond. We bleken geen match. Alhoewel ik hem wel graag mag. In dating land vind ik het lastig, heel lastig om met afwijzing om te gaan. Wie weet mede omdat er een bulk oud zeer mee naar boven komt. Misschien moet ik dat maar eens laten gebeuren. Binnenkort ga ik een weekje naar zee, dan mag het mee met de wind en de golven en dan kom ik gebruind en verwaaid en schoongespoeld weer terug.
De man van de lieve briefjes, liet het dus ineens afweten en bij navraag bevestigde hij officieel dat de date niet doorging. Mijn dochter was al bij haar vader onder de pannen gebracht, dus ik was die avond alleen. Zelden heb ik mij zo verlaten gevoeld. En dat is raar. Want ik heb die man maar drie kwartier meegemaakt en er waren twee weken briefjes over en weer gegaan en een uitgebreid telefoongesprek. De afzegmail kwam aan als een dreun, die ik die middag en de dag erna in mijn hele lichaam voelde. Op zulke momenten gaat absoluut de overweging door me heen om de handdoek in de (date-)ring te gooien.
Hoe kun je nou voorkomen dat afwijzing zo pijnlijk is en je helemaal van slag af brengt? Kun je dat trainen? En wordt daten dan leuk?
Twee dagen na de non-date, was er een uitje, georganiseerd door de man van de lieve briefjes. En toen… heb ik mij daarvoor opgegeven. En ik heb nog even gevraagd of hij het oké vond dat ik meeging. Wat kon hij zeggen. Prima. Alleen was er geen tijd om te praten. Dat was ook niet mijn bedoeling. We konden naderhand even koffie drinken, zei hij. Maar ik wilde hem niet belasten, hij was de organisator. Het ging me niet om het praten, dan had ik wel iets anders met hem af kunnen spreken. (Zijn jullie er nog?) Is dit moeilijk doen of moeilijk doen? Bovendien dacht ik: het was een gevalletje van twee weken, ik heb met mijn ex bijna nog niet zoveel gelegenheid gehad om te praten over de breuk in onze relatie.
Ik wilde hem zien. Hij was aardig tegen mij geweest. Lief, heeel lief, onbeschrijfelijk lief, zoals hij schreef. Ik was helemaal in de ban van wat er gebeurde, als of ik mij niet heugen kon dat iemand ooit zo toegewijd was. Op de een of andere manier had hij zich in één keer bedacht. En dat kon ik niet geloven.
Nu ben ik ook weer met mijn voeten op de grond. We bleken geen match. Alhoewel ik hem wel graag mag. In dating land vind ik het lastig, heel lastig om met afwijzing om te gaan. Wie weet mede omdat er een bulk oud zeer mee naar boven komt. Misschien moet ik dat maar eens laten gebeuren. Binnenkort ga ik een weekje naar zee, dan mag het mee met de wind en de golven en dan kom ik gebruind en verwaaid en schoongespoeld weer terug.
