Als de liefde er niet is tussen twee mensen(/ouders) dan kun je ‘m er niet (meer) inschoppen. Het hoeft ook niet, je kunt ook normaal met elkaar omgaan. Maar kennelijk is er nog een vorm: haat-liefde.
De behoefte om met elkaar om te gaan is op de een of andere manier wel aanwezig, of domweg noodzakelijk vanwege de kinderen. En als het dan niet harmonieus kan, dan moet het maar door elkaar af te kammen en dwars te zitten. Niemand merkt het hoor! Het ziet eruit als een plaatje! ‘Ze gaan nog zo goed met elkaar om die twee. Knap hoor!’ Nou, inderdaad knap. Het gebeurt onderhuids. En als er dan iemand ontploft – en dat ben ik dan weer natuurlijk – dan begrijpt niemand dat. Ook je kind niet, helaas.
En als je het uit wilt praten, dan geeft degene die het -mogelijk te korte- lontje aangestoken heeft niet thuis. Hij is tenslotte niet voor niets bij je weggegaan. Uitpraten? Waarvoor? We hebben toch geen relatie meer? Of, nog erger, hij staat je uitgebreid te woord aan de telefoon, terwijl jouw ‘alles aanvoelende kinderen’ daar bij hem aan tafel zitten en dat merk je pas als je hem een hap hoort nemen.
Knip.
Zo was het tijdens het huwelijk ook. Toen gingen wij ook zo met elkaar om. Wat wil ik daarvan terug? Waarom leer ik niet? Waarom denk ik niet heel volwassen en beredeneerd: oh ja, zo reageert hij op mij en dat doet het met mij. WAT moet ik doen om het geen vat meer op mij te laten hebben?
Slik.
Wordt het niet eens tijd dat ik mij nu ook definitief omdraai? En dat ik ritueel in hart en ziel de vader van de kinderen laat gaan? (Als ik maar wel nog, af en toe de boor even mag lenen!)
Ik mag wel opschieten, want zaterdag heb ik een speciale date. We hebben elkaar eerder al ontmoet. Vaak ben ik een beetje opgewonden voor afspraakjes door spannende berichten, telefoontjes en sms-jes vooraf, dit keer ben ik: geraakt. Ik heb er een verschoond hart en een opgeruimde ziel bij nodig, om … dat allemaal aan te kunnen.
De behoefte om met elkaar om te gaan is op de een of andere manier wel aanwezig, of domweg noodzakelijk vanwege de kinderen. En als het dan niet harmonieus kan, dan moet het maar door elkaar af te kammen en dwars te zitten. Niemand merkt het hoor! Het ziet eruit als een plaatje! ‘Ze gaan nog zo goed met elkaar om die twee. Knap hoor!’ Nou, inderdaad knap. Het gebeurt onderhuids. En als er dan iemand ontploft – en dat ben ik dan weer natuurlijk – dan begrijpt niemand dat. Ook je kind niet, helaas.
En als je het uit wilt praten, dan geeft degene die het -mogelijk te korte- lontje aangestoken heeft niet thuis. Hij is tenslotte niet voor niets bij je weggegaan. Uitpraten? Waarvoor? We hebben toch geen relatie meer? Of, nog erger, hij staat je uitgebreid te woord aan de telefoon, terwijl jouw ‘alles aanvoelende kinderen’ daar bij hem aan tafel zitten en dat merk je pas als je hem een hap hoort nemen.
Knip.
Zo was het tijdens het huwelijk ook. Toen gingen wij ook zo met elkaar om. Wat wil ik daarvan terug? Waarom leer ik niet? Waarom denk ik niet heel volwassen en beredeneerd: oh ja, zo reageert hij op mij en dat doet het met mij. WAT moet ik doen om het geen vat meer op mij te laten hebben?
Slik.
Wordt het niet eens tijd dat ik mij nu ook definitief omdraai? En dat ik ritueel in hart en ziel de vader van de kinderen laat gaan? (Als ik maar wel nog, af en toe de boor even mag lenen!)
Ik mag wel opschieten, want zaterdag heb ik een speciale date. We hebben elkaar eerder al ontmoet. Vaak ben ik een beetje opgewonden voor afspraakjes door spannende berichten, telefoontjes en sms-jes vooraf, dit keer ben ik: geraakt. Ik heb er een verschoond hart en een opgeruimde ziel bij nodig, om … dat allemaal aan te kunnen.
