Het wordt wel tijd dat het zonnetje weer eens gaat schijnen… in mijn hart, want het is bar en boos gesteld in die kamers. Het hoost en het ruist en het raast daarbinnen en er is geen rust te bekennen. Deed er iemand onbeschrijfelijk lief tegen mij. Zelfs het zoenen in mijn hals in de buitenlucht vond ik zalig. Ga ik janken, als hij daarna lieve briefjes aan me schrijft. Hebben we twee uur met elkaar aan de telefoon gehangen. En nu. Is het uit. Twee weken later. Gevolg? Nog harder huilen, natuurlijk. Snotteren, alsof er een relatie van twee jaar beëindigd is. En waar is dit allemaal goed voor?
Geen idee.