Zolang hij mijn leven nog niet komt binnenwandelen, heb ik de tijd om te schaven en te beitelen, tot ik zoveel innerlijke vrede heb verworven dat ik er weer helemaal fris tegenaan kan gaan. Het is alleen maar gunstig, dat ie er nog niet is. Net als wanneer je visite een uur later komt dan afgesproken. Dan kun je nog zoveel meer doen om het nog mooier en gezelliger te maken in je huis!
Nu dan heb ik het middellange termijnplan opgevat om… af te vallen. God zij dank nog even geen romantische dinertjes bij kaarslicht, of stedentrips, of meer van die risicovolle gelegenheden voor lijners. Ik wil afstand doen van achttien, jarenlang zorgvuldig meegedragen kilo’tjes. Ik weet het: sommigen zullen het aanhoren als een luxeprobleem, omdat zij met een veelheid daarvan hebben te dealen. Voor mij geldt dat ik genietend van zakken drop, zoutjes, het welbekende voor de tweede keer opgeschepte eten en andere ongein, mijn gewicht uitstekend in stand wist te houden en zo nu en dan aan te vullen.
Het kon me een tijd lang geen bal schelen. En voor ik wist zat het overgewicht eraan. Als ik er maar aan denk, om het eraf te krijgen, krijg ik alweer een emotie-eet-bui. Ik communiceer er veel over op internet en zie goeie voorbeelden, met rode-loper-achtige resultaten, zo mooi. Dat wil ik ook! En ik ben er aan toe: twee dagen geleden (ik weet, het is nog maar kort) ben ik met mijn starterskuur begonnen (en daarna ga ik gewoon volgens de voorschriften uit een goed boekje eten) Ongeveer tot de kerst geloof ik. En nee, ik ga het niet met het kerstdiner en alles wat daarna volgt weer teniet doen! Te allen tijde hou ik de innerlijke vrede in ere. Dat gaat mijn geheim worden.
Om het tijdstip van starten te bepalen, heb ik eerst nog een paar ontmoetingen laten passeren, waarvan ik wist dat het lullig zou zijn om de koekjes af te slaan. De laatste ontmoeting was een dagje op stap met mijn 84-jarige moeder. Wij belandden in een leuk plaatsje langs de IJssel in een restaurant voor het diner. Het interieur deed aan als een romantische huiskamer van weleer. De bediening was formeel en de wijn werd ingeschonken, zoals het hoort. Toen de ober onze tafel dekte, spreidde hij de uitgevouwen servetten uit over onze schoten. Eerst die van mijn moeder… en … ik wist niet waar ik kijken moest :-) toen was mijn schoot aan de beurt. Ik vond het een licht erotische gewaarwording. Hij zo met zijn handen onder de tafel. Mijn moeder had er geen last van geloof ik.
Het geheel was een prima ritueel om als laatste maal te dienen, alvorens ik mijn dagelijkse menu voor langere tijd zou gaan inperken. Nadat we betaald hadden, wierp ik een blik op de tafel om te kijken of ik alles bij me had. Toen heb ik het servet in mijn tas gestopt, als aandenken en … om er een knoop in te leggen, zodat ik mijn voornemen goed kan onthouden!
P.S. Is dat een normaal gebruik dat een ober zich met een servet over jouw schoot ontfermt?
Nu dan heb ik het middellange termijnplan opgevat om… af te vallen. God zij dank nog even geen romantische dinertjes bij kaarslicht, of stedentrips, of meer van die risicovolle gelegenheden voor lijners. Ik wil afstand doen van achttien, jarenlang zorgvuldig meegedragen kilo’tjes. Ik weet het: sommigen zullen het aanhoren als een luxeprobleem, omdat zij met een veelheid daarvan hebben te dealen. Voor mij geldt dat ik genietend van zakken drop, zoutjes, het welbekende voor de tweede keer opgeschepte eten en andere ongein, mijn gewicht uitstekend in stand wist te houden en zo nu en dan aan te vullen.
Het kon me een tijd lang geen bal schelen. En voor ik wist zat het overgewicht eraan. Als ik er maar aan denk, om het eraf te krijgen, krijg ik alweer een emotie-eet-bui. Ik communiceer er veel over op internet en zie goeie voorbeelden, met rode-loper-achtige resultaten, zo mooi. Dat wil ik ook! En ik ben er aan toe: twee dagen geleden (ik weet, het is nog maar kort) ben ik met mijn starterskuur begonnen (en daarna ga ik gewoon volgens de voorschriften uit een goed boekje eten) Ongeveer tot de kerst geloof ik. En nee, ik ga het niet met het kerstdiner en alles wat daarna volgt weer teniet doen! Te allen tijde hou ik de innerlijke vrede in ere. Dat gaat mijn geheim worden.
Om het tijdstip van starten te bepalen, heb ik eerst nog een paar ontmoetingen laten passeren, waarvan ik wist dat het lullig zou zijn om de koekjes af te slaan. De laatste ontmoeting was een dagje op stap met mijn 84-jarige moeder. Wij belandden in een leuk plaatsje langs de IJssel in een restaurant voor het diner. Het interieur deed aan als een romantische huiskamer van weleer. De bediening was formeel en de wijn werd ingeschonken, zoals het hoort. Toen de ober onze tafel dekte, spreidde hij de uitgevouwen servetten uit over onze schoten. Eerst die van mijn moeder… en … ik wist niet waar ik kijken moest :-) toen was mijn schoot aan de beurt. Ik vond het een licht erotische gewaarwording. Hij zo met zijn handen onder de tafel. Mijn moeder had er geen last van geloof ik.
Het geheel was een prima ritueel om als laatste maal te dienen, alvorens ik mijn dagelijkse menu voor langere tijd zou gaan inperken. Nadat we betaald hadden, wierp ik een blik op de tafel om te kijken of ik alles bij me had. Toen heb ik het servet in mijn tas gestopt, als aandenken en … om er een knoop in te leggen, zodat ik mijn voornemen goed kan onthouden!
P.S. Is dat een normaal gebruik dat een ober zich met een servet over jouw schoot ontfermt?
