De week aan zee was in meerdere opzichten een overwinning op mijzelf. Ik had een bikini gekocht (overwinning no 1) en ik zou pontificaal op het strand gaan liggen, en alles laten hangen en bungelen als ik tussen de mensen en de beachballetjes door zou lopen voor een duik in de zee, of voor toiletbezoek of wat ook (overwinning no 2). Lekker bruin worden.
Ik ging voor het eerst een week samen met mijn puberdochter (14) op vakantie (overwinning no 3) Zouden wij er allebei van genieten? Ieder zijn eigen gangetje en toch ook weer dingen samen. Ik heb de camping zorgvuldig uitgezocht, met andere alleenstaande ouders met pubers op een veldje. Vooraf heb ik contact gezocht via internet (overwinning no 4), want ik wilde in die week niet verlegen achter mijn kopjes koffie blijven zitten en aanzien hoe anderen aansluiting zouden vinden bij elkaar.
In de weken van voorpret heeft ook mijn dochter een mooie bikini gekocht en ik genoot plaatsvervangend van de schoonheid. De vraag rees of er een paar dagen een vriendin (13) mee mocht. Spontaan zei ik, dat ze de hele week wel mee mocht en haar ouders vonden het goed (overwinning no 6).
De eerste avond zijn we het strand op gegaan om de zon in de zee te zien zakken. Het was er rustig en mooi. Ik heb foto’s gemaakt van de twee pubermeisjes, die met hun lange haren de mooiste silhouetten sprongen tegen het gouden avondlicht, schelpen zochten en met hun tenen boodschappen schreven in het strakgespoelde zand. Het beloofde heerlijk te worden.
Een dag later zaten ze ’s ochtends om 8.00 uur alweer te paard, om te galopperen langs de branding. Het was een super ochtend met een strakblauwe lucht. Ik zou fietsen huren, om te pas en te onpas naar het strand te kunnen gaan, of door de bosrijke omgeving te fietsen. Maar, het zou weggegooid geld zijn, want het vriendinnetje hield niet van fietsen. En er volgde een heel herkenbare en confronterende in de schulpkruiperij: ze wilde ook niet overdag naar het strand, omdat ze zichzelf voor de bikini te dik vond.
Dat heb ik niet om kunnen buigen. Ze was niet dik! Ik heb het er erg moeilijk mee gehad. En ik was heel blij met de moeders om mij heen om stoom af te blazen en te overleggen, hoe dit in goede banen te leiden, zo dat het voor iedereen toch nog leuk kon worden.
Maar, wat ik mij had voorgenomen heb ik gedaan: ik heb een moment voor mijzelf gepakt. Ik heb dochter met campinggenootjes naar het strand gebracht en vriendin bleef bij de tent. Ik heb de auto bij een andere duinovergang geparkeerd. Het was een lang pad door hoge duinen, dus op het strand was het rustiger. Ik heb ritueel al mijn afwijzingspijn van de afgelopen jaren meegenomen en ben over het strand tussen de meeuwen en plevieren door het water in gelopen, heb een duik genomen en op de deining gedobberd en gezwommen. Terug op het strand, heb ik me in het zonnetje op laten drogen. Ik voelde … een zeldzame rust. Ik accepteerde mijzelf, zoals ik ben.
Ik ging voor het eerst een week samen met mijn puberdochter (14) op vakantie (overwinning no 3) Zouden wij er allebei van genieten? Ieder zijn eigen gangetje en toch ook weer dingen samen. Ik heb de camping zorgvuldig uitgezocht, met andere alleenstaande ouders met pubers op een veldje. Vooraf heb ik contact gezocht via internet (overwinning no 4), want ik wilde in die week niet verlegen achter mijn kopjes koffie blijven zitten en aanzien hoe anderen aansluiting zouden vinden bij elkaar.
In de weken van voorpret heeft ook mijn dochter een mooie bikini gekocht en ik genoot plaatsvervangend van de schoonheid. De vraag rees of er een paar dagen een vriendin (13) mee mocht. Spontaan zei ik, dat ze de hele week wel mee mocht en haar ouders vonden het goed (overwinning no 6).
De eerste avond zijn we het strand op gegaan om de zon in de zee te zien zakken. Het was er rustig en mooi. Ik heb foto’s gemaakt van de twee pubermeisjes, die met hun lange haren de mooiste silhouetten sprongen tegen het gouden avondlicht, schelpen zochten en met hun tenen boodschappen schreven in het strakgespoelde zand. Het beloofde heerlijk te worden.
Een dag later zaten ze ’s ochtends om 8.00 uur alweer te paard, om te galopperen langs de branding. Het was een super ochtend met een strakblauwe lucht. Ik zou fietsen huren, om te pas en te onpas naar het strand te kunnen gaan, of door de bosrijke omgeving te fietsen. Maar, het zou weggegooid geld zijn, want het vriendinnetje hield niet van fietsen. En er volgde een heel herkenbare en confronterende in de schulpkruiperij: ze wilde ook niet overdag naar het strand, omdat ze zichzelf voor de bikini te dik vond.
Dat heb ik niet om kunnen buigen. Ze was niet dik! Ik heb het er erg moeilijk mee gehad. En ik was heel blij met de moeders om mij heen om stoom af te blazen en te overleggen, hoe dit in goede banen te leiden, zo dat het voor iedereen toch nog leuk kon worden.
Maar, wat ik mij had voorgenomen heb ik gedaan: ik heb een moment voor mijzelf gepakt. Ik heb dochter met campinggenootjes naar het strand gebracht en vriendin bleef bij de tent. Ik heb de auto bij een andere duinovergang geparkeerd. Het was een lang pad door hoge duinen, dus op het strand was het rustiger. Ik heb ritueel al mijn afwijzingspijn van de afgelopen jaren meegenomen en ben over het strand tussen de meeuwen en plevieren door het water in gelopen, heb een duik genomen en op de deining gedobberd en gezwommen. Terug op het strand, heb ik me in het zonnetje op laten drogen. Ik voelde … een zeldzame rust. Ik accepteerde mijzelf, zoals ik ben.
