Tijdens een uitje met een gezelschap vond ik iemand leuk, ik bleef aan hem denken en kwam hem weer tegen op een feest (heb ik al eens over geblogd). Terwijl hij geen belangstelling voor mij leek te hebben, werd ik ingepakt door iemand anders. Hoewel ik daar wel van genoot, kon ik dit moreel niet aan: met een crush voor de één, de koffer in met een ander.
Maar die ander was hartstikke serieus, want in de week daarna belde hij me op. Het werd tijd dat ik mijn gevoelens voor nummer één ging onderzoeken en ik schreef hem een brief. Het was behoorlijk nieuw voor mij om zo slagvaardig te zijn. Duidelijke zaak. Het was niet wederzijds. Moeilijk te geloven, maar je weet wel waar je aan toe bent en het lucht op: het scheelt een hoop gepieker (en gedroom). Vrij snel daarna, geheel tegen mijn principes in, schreef ik de ander dat mijn gevoelens voor de een over waren. Hij ontpopte zich als een romantisch schrijver, wonend op twee uur rijden bij mij vandaan. Ik hoef niet meer te vertellen dat het, al voordat ik hem weer zou zien, toch droevig afliep, maar dat ik evengoed zo ‘gek’ was om af te reizen naar een uitje wat hij had georganiseerd. Gewoon omdat ik hem wilde zien. Ik werd een beetje ‘neurotisch’ van al dat gemail, het is zo onwezenlijk. Wat ik nog niet verteld had…
Daar… tijdens dat uitje ontmoette ik een man, waar ik eigenlijk op het laatst pas even mee heb gebabbeld. En nu zit ik, een maand later… nog wel eens aan hem te denken. Nog wel eens? Steeds vaker eigenlijk. Maar ik weet niet eens zijn naam en heb geen mail-adres. Ik heb een paar foto’s en de enige manier waarop ik er achter kan komen is, om de organisator ernaar te vragen. Maar dat vìnd ik stom zeg! Dat kan ik toch niet maken?! ‘Waarom niet?’ vroeg een vriendin, ‘Gewoon doen!’
Ik zit in een molen, die niet de mijne is. Ik wacht liever drie jaar achter een boom op iemand, in de hoop dat hij een keer in de gaten krijgt dat ik de ware voor hem ben, dan dat ik zo aan het boompje verwisselen ben als nu. Het absurde van het hele verhaal is, dat ik met geen van de drie mannen dan ook maar dit heb gehad… of nee, dat moet ik niet zeggen. Eén van hen: kissed me. Hij 'de ander, de organisator' zou zich belazerd kunnen voelen. Ik zit ervan in de knoop. Kennelijk ben ik er toe in staat: overlopen van de één naar de ander, of mensen aan het lijntje houden, of gebruiken als doorgeefluik. Zou dat menselijk zijn?
Maar die ander was hartstikke serieus, want in de week daarna belde hij me op. Het werd tijd dat ik mijn gevoelens voor nummer één ging onderzoeken en ik schreef hem een brief. Het was behoorlijk nieuw voor mij om zo slagvaardig te zijn. Duidelijke zaak. Het was niet wederzijds. Moeilijk te geloven, maar je weet wel waar je aan toe bent en het lucht op: het scheelt een hoop gepieker (en gedroom). Vrij snel daarna, geheel tegen mijn principes in, schreef ik de ander dat mijn gevoelens voor de een over waren. Hij ontpopte zich als een romantisch schrijver, wonend op twee uur rijden bij mij vandaan. Ik hoef niet meer te vertellen dat het, al voordat ik hem weer zou zien, toch droevig afliep, maar dat ik evengoed zo ‘gek’ was om af te reizen naar een uitje wat hij had georganiseerd. Gewoon omdat ik hem wilde zien. Ik werd een beetje ‘neurotisch’ van al dat gemail, het is zo onwezenlijk. Wat ik nog niet verteld had…
Daar… tijdens dat uitje ontmoette ik een man, waar ik eigenlijk op het laatst pas even mee heb gebabbeld. En nu zit ik, een maand later… nog wel eens aan hem te denken. Nog wel eens? Steeds vaker eigenlijk. Maar ik weet niet eens zijn naam en heb geen mail-adres. Ik heb een paar foto’s en de enige manier waarop ik er achter kan komen is, om de organisator ernaar te vragen. Maar dat vìnd ik stom zeg! Dat kan ik toch niet maken?! ‘Waarom niet?’ vroeg een vriendin, ‘Gewoon doen!’
Ik zit in een molen, die niet de mijne is. Ik wacht liever drie jaar achter een boom op iemand, in de hoop dat hij een keer in de gaten krijgt dat ik de ware voor hem ben, dan dat ik zo aan het boompje verwisselen ben als nu. Het absurde van het hele verhaal is, dat ik met geen van de drie mannen dan ook maar dit heb gehad… of nee, dat moet ik niet zeggen. Eén van hen: kissed me. Hij 'de ander, de organisator' zou zich belazerd kunnen voelen. Ik zit ervan in de knoop. Kennelijk ben ik er toe in staat: overlopen van de één naar de ander, of mensen aan het lijntje houden, of gebruiken als doorgeefluik. Zou dat menselijk zijn?
