Wat je van ver haalt is lekker, zeggen ze wel eens. Nu is daar die man op twee uur rijden bij mij vandaan, is dat ver? Ver genoeg? Hij leek me “zo lekker”. Ik heb hem een keer gesproken bij een of andere bijeenkomst en via via heb ik contact met hem gezocht. Wat is dat eng!
Ik verwachtte geen reactie, het was alweer een tijdje geleden en hij was toch ook wel onbekend. Ik voelde me geroepen om te beschrijven wie ik ook alweer was. Ik keek wel om het kwartier of er al een reactie kwam. Als je achter de computer werkt is de verleiding wel heel groot om steeds even te kijken. De eerste dag was er geen post, de tweede dag ook niet. ‘Ik ben kansloos,’ dacht ik, ‘daar hoor ik niets meer van.’ Tot er de derde dag ineens een bericht van hem kwam. Hij wilde wel een keer mijn kant op komen. Ik schrok ervan … Hij kon alleen nu niet schrijven of langs komen want hij zat met een overmacht situatie thuis. Zoiets als een half afgebrand huis.
Wat moet je nou met zo’n situatie? Hij wilde mijn kant op komen en ik wilde hem zien. Maar hij zat tot zijn nek in de penarie, had geen tijd om te daten en ik wist eigenlijk helemaal niet of hij het wel als een date zag of gewoon gezellig wat afspreken, of anders. Zo zat ik mij van alles in mijn hoofd te halen, van overwegend heel leuk tot zo nu en dan helemaal niet zo leuk. Dit moest ik de kop indrukken, dit had geen zin. Ik moest mijn zinnen voorlopig even verzetten. Ik bedacht een plan om mijn enthousiasme een beetje in het gareel te krijgen, of liever gezegd een vriendin kwam op het idee. ‘Misschien kun je alvast een datum afspreken.’ Ik stelde voor om twee maanden later een datum te prikken. Wat leek dat een eeuwigheid ver weg. Daarna hoorde ik niets meer, behalve de echo van de entertoets van het verzenden van mijn bericht.
De twee maanden zijn verstreken. Ik ben kilo’s afgevallen. Nu zit ik hier “goddelijk mooi” te wezen en ver, ver bij mij vandaan loopt een (lekkere) man, die allang niet meer aan mij denkt.
Zeg even niet aan mij dat er een land vol met mooie verre mannen is. Het is zo pijnlijk om te moeten merken, door geen reactie meer van zijn kant, dat hij niet is geïnteresseerd. Een vriendelijk doch beleefd briefje van hem met niet mis te verstane woorden geeft mij toch meer het gevoel, dat hij op zijn minst respect heeft voor mijn gevoelens. Dat is duidelijkheid en troost in één.
Ik verwachtte geen reactie, het was alweer een tijdje geleden en hij was toch ook wel onbekend. Ik voelde me geroepen om te beschrijven wie ik ook alweer was. Ik keek wel om het kwartier of er al een reactie kwam. Als je achter de computer werkt is de verleiding wel heel groot om steeds even te kijken. De eerste dag was er geen post, de tweede dag ook niet. ‘Ik ben kansloos,’ dacht ik, ‘daar hoor ik niets meer van.’ Tot er de derde dag ineens een bericht van hem kwam. Hij wilde wel een keer mijn kant op komen. Ik schrok ervan … Hij kon alleen nu niet schrijven of langs komen want hij zat met een overmacht situatie thuis. Zoiets als een half afgebrand huis.
Wat moet je nou met zo’n situatie? Hij wilde mijn kant op komen en ik wilde hem zien. Maar hij zat tot zijn nek in de penarie, had geen tijd om te daten en ik wist eigenlijk helemaal niet of hij het wel als een date zag of gewoon gezellig wat afspreken, of anders. Zo zat ik mij van alles in mijn hoofd te halen, van overwegend heel leuk tot zo nu en dan helemaal niet zo leuk. Dit moest ik de kop indrukken, dit had geen zin. Ik moest mijn zinnen voorlopig even verzetten. Ik bedacht een plan om mijn enthousiasme een beetje in het gareel te krijgen, of liever gezegd een vriendin kwam op het idee. ‘Misschien kun je alvast een datum afspreken.’ Ik stelde voor om twee maanden later een datum te prikken. Wat leek dat een eeuwigheid ver weg. Daarna hoorde ik niets meer, behalve de echo van de entertoets van het verzenden van mijn bericht.
De twee maanden zijn verstreken. Ik ben kilo’s afgevallen. Nu zit ik hier “goddelijk mooi” te wezen en ver, ver bij mij vandaan loopt een (lekkere) man, die allang niet meer aan mij denkt.
Zeg even niet aan mij dat er een land vol met mooie verre mannen is. Het is zo pijnlijk om te moeten merken, door geen reactie meer van zijn kant, dat hij niet is geïnteresseerd. Een vriendelijk doch beleefd briefje van hem met niet mis te verstane woorden geeft mij toch meer het gevoel, dat hij op zijn minst respect heeft voor mijn gevoelens. Dat is duidelijkheid en troost in één.
