In met de hand geschreven brieven, maakte ik continue verschrijvingen en denkfouten, waardoor ik er weer een prop van kon maken om ze in de prullenbak te gooien. Met de mail hoeft dat niet meer. ‘Backspace-je’ naar links, ‘delete-je’ naar rechts en mijn documentje wordt helemaal perfect. Tenzij …

…ik niet weet wat ik schrijven moet, of liever gezegd: hoe ik het zal formuleren. Ik begin steeds met mooie volzinnen, die dan toch weer niet goed genoeg klinken, of die de lading niet dekken, of juist veel te beladen zijn. Ik weet niet hoe de ander het zal opvatten. Tikketikketik naar links, tikketikketik naar rechts. Ook smilies en knipoogjes helpen niet om het geheel in de juiste proporties te krijgen. Deze? Tik links, die dan? Tik rechts. Op een gegeven moment – bijvoorbeeld als ik boodschappen moet doen – bewaar ik het geheel als concept, maar wanneer ik ‘m later terug lees, voelt het als een uitgevouwen prop uit de prullenbak, die er linea recta weer in terug gegooid kan worden.

Ik zit met vragen, die niet in woorden te stellen zijn. Er zijn genoeg aanwijzingen dat het contact niet zomaar iets is en toch heeft het tijd nodig om te ontdekken wat ik aan hem heb. Kleine signaaltjes - blikken, een half woord en een gebaar – in elkaars gezelschap zullen het uitwijzen.

Binnenkort zien we elkaar weer.