In comedy’s zie je ze wel eens in het toilet van een restaurant voor de spiegel staan. ‘Je kunt het!’, zeggen ze met hun ogen tegen zichzelf. ‘Kijk maar,’ laten ze aan zichzelf zien, ‘hoe goodlooking je bent, hoe knap!’ Een selfpep in gebarentaal. ‘Dit gaat je lukken!’ knipogen ze tot slot. En als kijker zien we nog net de glimp van onzekerheid voor ze de deur doorgaan, het restaurant weer in. Het is duidelijk wat er staat te gebeuren in die film: die persoon heeft een date.

Als ik voor de spiegel sta in zo’n situatie, dan kijk ik gewoon niet! Dat is mijn beste manier om de pep er in te houden. Zou ik wel kijken, dan weet ik zeker dat mijn licht gemodelleerde haar ter plekke als een plumpudding in elkaar zakt. Nee, ik ben niet goed in selfpeps. Ik moet het hebben van de pure goodwill en het acceptatievermogen van de ander. Zie je het voor je: die onzekere houding als je het restaurant weer inloopt en dat die ander dan uitstraalt: ‘Geeft niet hoor lieverd, ik vind je evengoed om op te eten.’ Dat zou wat wezen!

Toen mijn date zelf van het toilet terug kwam bespeurde ik bij hem ook onhandigheid in zijn houding. Ergens wringt dat. Het is absoluut aantrekkelijker als jij je ‘appeltje-eitje’ voelt en hij zich ‘appeltje-eitje’ gedraagt. Toch kwamen we de avond goed door samen. Het bleek dat wij dat acceptatievermogen wel met elkaar gemeen hadden. Hadden we dat dan nodig omdat we niet mooi zijn, niet aantrekkelijk of niet interessant? Welnee, alleen omdat we, door butsen, breuken en tegenvallers niet meer zo zeker zijn. Je kunt jezelf wel bij van alles hebben neergelegd, maar hoe zal de ander het opvatten?

Als de onzekerheid beetje bij beetje oplost in de ruimhartige acceptatie van de ander en omgekeerd, komt al het mooie weer tot bloei. En sta je uiteindelijk met je tandenborsteltjes samen voor één spiegel.